Posts tagged “vlinder

Juli 2019

Meestal levert juli wel een goed gevulde map met foto’s op. Dit jaar is het echter wat minder. Het warme weer en gebrek aan tijd maakten dat ik niet zo vaak op pad ben geweest. Maar natuurlijk heb ik wel een foto van de maand uit kunnen kiezen.

Het is deze foto van een heideblauwtje geworden.

Een warme ochtend op het Dwingelderveld. We zagen eerst maar één vlindertje die zich aan het opwarmen was. Maar die vloog al snel weg. Een tijd later zagen we ze overal vliegen. Lastig dus op nog foto’s te maken. Maar dit vrouwtje werkte gelukkig wel mee.

 


Zomervlinders

08 september 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Nu de zomer zo’n beetje op zijn eind loopt en we langzaam, maar onontkoombaar richting de herfst gaan, is het tijd om wat foto’s van de afgelopen maanden te laten zien. En dan met name foto’s van vlinders. Door de warmte was het een goed vlinderjaar. Vele soorten hadden een extra generatie dit jaar en ook een meer exotische soort zoals de koninginnenpage werd regelmatig waargenomen in ons kikkerlandje. Helaas niet door mij, maar dat mag de pret niet drukken.

In juni ben ik op zoek geweest naar een andere zeldzaamheid: de bosparelmoervlinder. Deze komt o.a. voor op de Veluwe en is, zoals alle parelmoervlinders, prachtig om te zien. Dus vroeg op pad en zoeken langs de bosrand op een heideveldje in het midden van de Veluwe. Het duurde even, maar toen zag ik deze schoonheid.

Is ze niet prachtig!?

Daarna heb ik gewacht tot ze genoeg opgewarmd was en de vleugels open gingen. Ook vanuit die hoek ziet ze er geweldig uit.

Altijd leuk om weer een nieuwe soort voor je lens te krijgen, helemaal zo’n mooie als deze. Het was sowieso een prachtige ochtend, want ik zag ook nog voor het eerst de grootste kever van ons land: een vliegend hert. Helaas geen mooie foto daarvan, maar wel een prachtige natuurbelevenis!

Geen spijt dus van mijn reisje naar de Veluwe, maar meestal zoek ik het toch dichter bij huis. Zo is het Oostvaardersbos vijf minuten fietsen en deze zomer stond het vol met distels, kamille en zwarte mosterd. En die hadden een grote aantrekkingskracht op allerlei vlinders. Honderden zag ik rondfladderen! Geen bijzondere, zeldzame soorten, maar het genieten was er niet minder om. De meest voorkomende soorten waren de koolwitjes: klein geaderd witje, groot koolwitje en klein koolwitje. Soms lastig uit elkaar te houden, vooral als ze rondvliegen. Onderstaande is volgens mij een kleine geaderd witje.

Ook meer kleurrijke soorten lieten zich veelvuldig zien. Eén van de mooiste is dan ongetwijfeld de dagpauwoog. Bijna zo gewoon, dat je soms de schoonheid van deze vlinder vergeet.

Deze was al een beetje gehavend, maar nog steeds prachtig om te zien.

Een lastige vlinder om mooi op de foto te krijgen is het bont zandoogje. Heel vaak gaan ze ergens op het pad zitten of tussen het gras. Ik was dan ook heel blij dat deze bleef zitten op de zwarte mosterd.

Deze foto heb ik gemaakt met de telelens, omdat je met de macrolens niet dichtbij kunt komen. Ze zijn zo weer vertrokken als je te dicht bij komt. Maar soms kom je iets tegen wat niet zo lastig is.

Het slakje bleef rustig zitten 😉

Ik zei al dat er in het Oostvaardersbos geen zeldzame vlinders voorkomen, maar er zitten wel veel verschillende soorten. Een ander soort is het landkaartje. Ik vind het een bijzondere vlinder, omdat de lentegeneratie er heel anders uitziet dan de zomergeneratie. Fascinerend hoe dat werkt. Ik heb nog niet uitgezocht wat de reden daarvoor is. Moet ik zeker nog eens doen. Dit exemplaar van de zomergeneratie verloor zichzelf in een gele wereld.

Mooi hoe de donkere vlinder afsteekt tegen het geel van de zwarte mosterd.

En tot slot van het overzicht van de Oostvaardersbosvlinders de distelvlinder. De foto heb ik omgezet in zwart-wit, omdat ik dan de vlinder zo mooi uit vind komen ten opzichte van de begroeiing. Ben benieuwd wat jullie er van vinden.

Al met al een leuke oogst tijdens de zomer van 2018.

Eigenlijk moet ik dan ook nog de bijzondere vlinders uit de Weerribben laten zien. Ze hebben al in mijn vorige blog gestaan die over de libellen uit de Weerribben ging. Maar alleen als voetnoot en in het klein. Dus vooruit dan maar.  Bij deze nog een keer, maar dan groter.

Het zijn allemaal zeldzame soorten en laten zien hoe bijzonder de Weerribben zijn als natuurgebied. De eerste is de zilveren maan. Een prachtige naam voor een prachtige vlinder.

Genomen door het gras heen. Ze zat verscholen achter deze koekoeksbloem.

Een andere vlinder was de grote weerschijnvlinder. Deze vloog rond de boom en vaak hoog. Zo af en toe kwam ze op de stam zitten en leek daar wat van af te likken. Niet een bijzondere foto, maar wel een bijzondere soort.

De meest bijzondere soort was ongetwijfeld de grote vuurvlinder. Deze ondersoort komt alleen in de Weerribben voor. Het is dus de enige plek in de wereld waar je hem kan treffen! En tijdens de excursie van VNF-Nijkerk kwamen we er één tegen. Het was midden op de dag en het waaide behoorlijk, dus was ik allang blij dat ik deze foto kon maken.

Gelukkig heeft ook deze vlinder het goed gedaan dit jaar. Met een extra generatie en verdere uitbreiding van het leefgebied. Het is goed om eens te horen dat er ook wel eens successen worden gehaald in de bescherming van onze natuur.

Bedankt voor het lezen/kijken en hopelijk hebben jullie genoten van alle foto’s. Tot een volgend blog!

 


De Weerribben

10 juli 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In de afgelopen maanden ben ik twee keer naar de Weerribben geweest. Dat was voor mij de eerste keer en het heeft me zeker niet teleurgesteld. Ik heb er een berg foto’s aan overgehouden waarvan ik er in dit blog een aantal aan jullie wil laten zien.

De eerste keer ging ik speciaal voor de libellen. In de Weerribben vliegen een aantal bijzondere soorten rond en dus vertrok ik heel vroeg in de ochtend richting Noord-West Overijssel. De zon kwam net op toen ik arriveerde en dan begint het zoeken naar die mooie vliegende diamantjes. Die, als het goed is, op dit tijdstip nog zitten op te drogen tussen de begroeiing.

Het duurt niet lang voor ik de eerst gevonden heb. En als je dan langer op één plek blijft zie je de één na de ander. Mijn eerste ‘slachtoffer’ is de mooie viervleklibel. Een veel voorkomende soort, maar erg mooi.

Wat zijn ze mooi hè als ze onder de dauw zitten.

Vanuit een andere hoek lijkt net of hij aan het fierljeppen is. Zou best kunnen. Friesland is hier maar een paar kilometer vandaan.

Zoals ik al zei: als je ergens stilstaat zie je vanzelf meer libellen. Of, in dit geval, een juffer. Het kleine neefje van de libel, maar net zo mooi. Dit is de grote roodoogjuffer. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waar die zijn naam aan verdient heeft.

Ook nu maak ik weer foto’s vanuit verschillende hoeken. Het leuke, en vervelende, van juffers is dat ze altijd van je weg draaien en achter de stengel gaan zitten. Dus je bent wel haast gedwongen om steeds een andere hoek te kiezen.

Wat zie ik daar verschijnen in de achtergrond? Het is een andere soort libel: de bruine korenbout. Een niet heel veel voorkomende libel. Ik heb hem eerder kunnen fotograferen bij het Naardermeer. En ook hier neem ik even de tijd voor hem.

De dauwdruppeltjes glinsteren je tegemoet. Deze keer kruip ik er nog wat dichter op om de druppels nog beter te laten zien.

En zo ben je gewoon een uur bezig op een stukje van een paar vierkante meter. Wat een rijkdom om hier eventjes deel van uit te mogen maken.

Maar dan loop ik toch verder, benieuwd naar wat ik nog meer tegen ga komen na deze veelbelovende start. De zon is inmiddels volop aanwezig en ik voel de warmte toenemen. Dat heeft twee nadelen: de libellen drogen nu snel op en gaan zo vliegen en een ander insect wordt wakker. De knut! Een vervelend rotbeest, die met tientallen rond je hoofd vliegt en je van alle kanten aanvalt. Gek wordt ik er van! Het is bijna niet te doen om stil te staan. Misschien volgende keer toch maar even inspuiten met DEET! Maar zoals een goed natuurfotograaf betaamd ga ik stug door. Die jeukbulten deal ik later wel mee.

Het duurt nu wat langer voordat ik weer beet heb. Dan zie ik vlak langs het pad een libel hangen met een goeie schutkleur: de vroege glazenmaker.

Even verderop zie ik nog een libel Die heeft een wat kleurrijker plekje uitgekozen om op te warmen. Smaken verschillen nu eenmaal, ook in de libellenwereld. Het is een volgens mij een smaragdlibel.

Hoe warmer het wordt hoe meer libellen tevoorschijn komen. Op sommige plekken vliegen er tientallen rond. Een prachtig gezicht, maar niet meer te fotograferen. Zo heel af en toe zit er nog een uitslaper wakker te worden. Zoals deze Glassnijder.

Als iemand een verklaring heeft voor die naam, dan hoor ik het graag.

Uiteindelijk is het tijd geworden om weer te vertrekken. Weg van de knutten en de hitte, die het toch wel onaangenaam maken. Maar ik neem nog even de tijd om deze net uitgeslopen smaragdlibel te fotograferen.

Nu had ik aan het begin van dit blog over de heel bijzondere soorten die hier rondvliegen. En één daarvan zag ik dan toch op het laatste nippertje. Op een bankje, dus geen bijzondere foto, maar ik wil hem toch even laten zien. Hoe vaak zie je nou een gevlekte witsnuitlibel. Voor mij is het in elk geval de eerste keer.

Wat een beauty! Een prachtige afsluiting van mijn eerste bezoek aan de Weerribben.

Mijn volgende bezoekje was een paar weken later. Samen met een aantal andere leden van de natuurfotoclub VNF-Nijkerk hielden we excursie naar de Weerribben. Op een andere plek dan ik de eerste keer was. Ik was benieuwd of het weer zo’n succes zou worden als de eerste keer. We arriveerden wat later en er was geen dauw. Daarnaast waaide het ook nog eens stevig. Stilzittende libellen en juffers zaten er dus niet in deze keer. Maar ondanks dat was er genoeg te zien en te fotograferen.

Om deze grote roodoogjuffer te fotograferen moest ik mijn camera net boven het water houden. Er kwam zelfs een beetje water in mijn zonnekap te staan. Alles voor de foto!!!!

Later kwamen we langs een veld met zonnedauw. Daar zagen we een aantal gevangen insecten. Dit juffertje was reddeloos verloren. Ze zat helemaal vast met haar pootjes en vleugels. Ook dat is natuur.

Het is een breedscheenjuffer. Van voren gefotografeerd levert een een wat meer artistiek plaatje op, mede door de beperkte scherptediepte.

Je kunt niet helpen om medelijden te hebben met het beestje. Maar dit is een natuurlijke situatie en dan zal ik niet snel ingrijpen. Daarnaast is losmaken een bijna onmogelijke opgave. Overal zitten de kleverige druppels en de vleugels zijn al behoorlijk beschadigt.

Een ander slachtoffer van dit vleesetende plantje is nog groter: een oeverlibel. Ze mag dan een stuk groter zijn, maar ook zij komt niet meer weg zodra ze eenmaal vast zit in de kleverige massa. Toch indrukwekkend hoe de natuur te werk gaat en elke soort, plant of dier, zijn eigen specialiteit en eigenschappen heeft ontwikkeld.

Al met al een hele boel foto’s van twee tochtjes naar de Weerribben. En een veel langer blog dan jullie van me gewent zijn. Hopelijk ben ik jullie niet kwijt geraakt halverwege.

Dit blog is geheel gewijd aan de libellen, maar in de Weerribben fladderen ook heel wat bijzondere vlinders rond. Als toegift laat ik daar nog een aantal van zien. Niet de mooiste foto’s, maar wel heel leuk om tegen te komen in het veld.

Van links naar rechts: Grote vuurvlinder, grote weerschijnvlinder en zilveren maan.

Allemaal zeldzame vlinders in Nederland.

En hiermee sluit ik dit blog af. Ik denk dat de Weerribben op mijn lijstje komt van gebieden waar ik elk jaar naar toe moet. Dank voor het lezen en een reactie wordt erg op prijs gesteld. Tot blogs!


Het macroseizoen is begonnen

8 mei 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Zo eind april begint voor mij het macroseizoen. En met name een specifiek vlindertje zorgt er bij mij voor dat de macrokriebels toenemen. Ik heb het over het oranjetipje. Eén van de vele lentebodes in de Nederlandse natuur. Natuurlijk heb je ook de bosanemonen, tulpenvelden en nog veel meer, maar voor mij begint de lente als de oranjetipjes rondfladderen. Alleen om te fotograferen wil je graag dat ze niet fladderen, maar dat ze rustig blijven zitten. En dus moet je vroeg je bed uit. Zo gezegd, zo gedaan. Tijdens familiebezoek in Drenthe vertrek ik ’s ochtends vroeg naar een voor mij bekend oranjetipjesgebied.

Vorig jaar duurde het een uur voordat ik er eentje vond (klik hier), maar nu is het na een paar passen al raak. Geen oranjetipje, maar zo’n bedauwd geaderd witje kan ik niet zomaar laten hangen.

Zoals je ziet zit alles lekker onder de dauw. En dat is dus ook precies de reden dat je zo vroeg moet opstaan. De natte vlinders kunnen nog niet vliegen en moeten wachten tot ze zijn opgedroogd. Tot die tijd heb je alle gelegenheid om ze te fotograferen.

Maar nu snel verder op zoek naar oranjetipjes. Vandaag ben ik samen op pad met mijn zus, dus twee paar ogen. En het duurt niet al te lang voordat we beet hebben.

De opkomende zon schijn door de bomen achter het vlindertje. De vleugels schijnen oranje door, dus dit is een mannetje.

Vandaag is blijkbaar een goede dag voor oranjetipjes, want binnen no-time hebben we nog twee mannetjes en een vrouwtje gevonden. Het vrouwtje was nog kletsnat.

Maar ik richt me toch weer op de mannentjes. Het oranje in hun vleugels geeft net dat beetje meer. Sorry dames!

Door met de witbalans van mijn camera te spelen krijg je ineens een heel andere sfeer. Niet echt natuurlijk, maar wel leuk om je tussendoor mee bezig te houden.

Dan kruip ik er wat meer bovenop. Eens kijken of ik een leuke close-up kan maken.

Best harig zo’n oranjetipje. Dat is dan ook één van de leuke dingen van macrofotografie: je kunt (laten) zien wat je normaal gesproken niet ziet. Maar meestal vink ik iets meer afstand fotografisch gezien mooier. Het beestje in zijn leefomgeving zogezegd.

Zoals je ziet gaat het opdrogen erg langzaam. En ik moet eigenlijk al weer stoppen. Tegen beter weten in blijf ik toch nog een kwartiertje, maar dan moet ik echt gaan. Had graag nog een foto gemaakt met de vleugels open. Op weg naar de auto kom ik weer langs het geaderd witje die we als eerste zagen vanmorgen. Ik had er een stok bij gezet, zodat ik hem makkelijk terug kon vinden.

Dus in dit blog over de oranjetipjes mag dit witje het verhaal openen én afsluiten.

Dank voor het lezen en tot de volgende keer.

 


Jaaroverzicht 2017

31 december 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Voor mij persoonlijk was 2017 een jaar van weinig hoogtepunten en veel dieptepunten. Vooral op het gebied van de gezondheid zat het, voor mij en degenen die mij lief zijn, niet mee. Dat heeft ook zijn weerslag gehad op mijn fotografie. Vooral het feit dat ik vanaf september om gezondheidsredenen niet meer mocht autorijden beperkte mij in ernstige mate. Ook het bloggen en reageren op andermans blog is er veelal bij ingeschoten. Al met al een jaar om snel te vergeten. Was het dan allemaal kommer en kwel? Gelukkig niet. Zo heb ik weer een aantal foto’s mogen verkopen en stonden foto’s van mij op de cover van twee boeken. Vooral dat mijn foto gebruikt is voor het boek “Zo fotografeer je de natuur” van Roots Magazine vind ik een grote eer.

En om het jaar positief af te sluiten komt hier mijn jaaroverzicht. Van elke maand de  mooiste, meest bijzondere of dierbaarste foto. Veel plezier met deze terugblik.

januari

De maand januari breng ik traditiegetrouw door in de Oostvaardersplassen. Hoogtepunt dit jaar was een winterse dag waarop volop geschaatst werd. Ik had meer belangstelling voor een groepje baardmannetjes. Dit vrouwtje ging er even mooi voor zitten.

februari

Deze high-key foto van een ooievaar maakte ik in natuurpark Lelystad. Eén van mijn vaste fotografieplekjes. Deze foto is nog niet eerder op mijn blog verschenen.

maart

Net als zo veel andere natuurfotografen ben ik in maart bezig geweest met de bosanemoontjes. Deze sfeeropname bij Amelisweerd vind ik zelf de mooiste.

april

Het hoogtepunt van april was ongetwijfeld de vondst van deze parende oranjetipjes. Het duurde meer dan een uur voordat ik überhaupt ééntje gevonden had in het grote veld pinksterbloemen, maar de beloning was er dan ook naar.

mei

Voor mei is het een moeilijke keus geweest. Zoveel mooie foto’s kunnen maken: steenuiltje, Laakse slenk of Groentjes (vlinder). Toch is het deze opname geworden van een boom op de Westerheide bij Hilversum. Een beetje Afrika in Nederland.

juni

Erg blij ben ik met bovenstaande panorama. Samengesteld uit drie afzonderlijke opnames van dezelfde reegeit. Verbazingwekkend hoe makkelijk en goed je die met de huidige software naadloos aan elkaar kunt plakken. Dit was trouwens bij het Naardermeer.

juli

Van juli wil ik jullie deze foto laten zien. Nog niet op mijn blog verschenen tot nu toe, maar wel één van mijn favoriete foto’s van het jaar. Gemaakt in de “Stille Kern” in het Horsterwold.

augustus

De zomervakantie naar vlinderparadijs de Eifel leverde naast vlinders ook deze vliegende blauwe glazenmaker op. Voor mij de mooiste van de maand.

september

Weinig keuze in september. Ik had welgeteld de keuze uit twee foto’s. Het werd deze van een druppende inktzwam, die ik maakte in het bos vlak bij mijn huis.

oktober

Ook oktober levert een paddenstoelenfoto. Experimenteren met een lampje resulteerde in bovenstaande foto.

november

Eén van de hoogtepunten van mijn jaar: voor het eerst een bosuil gezien en kunnen fotograferen. De herfstsetting geeft nog wat extra’s aan deze foto.

december

Twee dagen sneeuw was genoeg voor de foto van de maand. De Oostvaardersplassen waren magisch gehuld in een witte deken. Lang leve code rood!

Als ik de foto’s zo op een rijtje zie kan ik toch tevreden terugkijken op 2017. In ieder geval voor wat de fotografie betreft. Hoewel ik de tweede helft van het jaar weinig gefotografeerd heb, is het toch een mooie, afwisselende serie geworden. Een mooie afspiegeling van mijn fotografie-interesse. Met andere woorden: ik vind gewoon alles leuk om te doen binnen de natuurfotografie. En dat wil ik graag zo houden.

Ik wens iedereen al het goede voor 2018, maar bovenal een gezond jaar!


Eifelvlinders

11 november 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De herfst loopt al weer langzaam naar het einde en heel voorzichtig begint de winter aan de horizon te verschijnen. En ik? Ik ben een blog aan het schrijven over de foto’s die ik gemaakt heb tijdens onze zomervakantie in de Eifel. Ja, ik lig een ‘beetje’ achter. Heb er zelfs aan gedacht om te stoppen, maar ik ga toch proberen de boel weer op te pakken. Te beginnen dus in het mooie Duitsland.

De Eifel staat bekend bij natuurfotografen om zijn vlinderrijkdom. Dus had ik mijn camera en  macrolens ingepakt toen we afgelopen zomer voor twee weken een huisje hadden gehuurd in Schönecken. Een dorpje iets ten noorden van Bitburg. Nu was het weer niet altijd optimaal, dus viel het met het aantal soorten wel wat tegen, maar ik heb genoeg om jullie te laten zien.

Dit is een klaverblauwtje. Later deed ze speciaal voor mij ook nog even de vleugeltjes open, zodat ik haar mooie kleuren kon bewonderen.

Op dezelfde ochtend kwam ik ook nog een bejaard vlindertje tegen. Afgevlogen noemen ze een vlinder waarvan de vleugels de sporen laten zien van het bijna voltooide leven. Maar voor mij net zo mooi als een vers exemplaar.

Het is een bruine vuurvlinder. Toen het zonlicht wat feller werd kon ik deze mooie tegenlichtopname maken.

Op een andere ochtend kwam ik een vlindertje tegen die ik ook in Nederland regelmatig zie: het icarusblauwtje. Ik had al een paar uur rondgelopen zonder veel gezien te hebben. En net toen ik eraan dacht om weer naar het huisje te gaan kwam ik deze schoonheid tegen.

Niet een heel bijzondere soort, maar dat maakt mij niets uit. Het is een prachtig vlindertje en hij werkte prima mee.

Ook vlak bij het huisje was genoeg te zien. Op een veldje bij de ingang van het parkje fladderden ook allerlei vlinders rond. Zoals dit hooibeestje.

En ook dit koevinkje deed zich tegoed aan de nectar van de bloemen in het veld.

Ik sluit dit vakantieverslag niet af met een vlinder, maar met een ander prachtig insect. Tegenover ons huisje lag een klein vijvertje. Boven het water vloog steeds een prachtige libel, op jacht naar wat eetbaars. Na een tijdje gekeken te hebben ontdekte ik dat ie steeds dezelfde route aflegde. Dit was mijn kans om een keer een vliegende libel vast te leggen. Maar dat bleek nog niet zo makkelijk! Na talloze mislukte pogingen kan ik dan toch een scherpe foto maken. Ik ben er erg blij mee!

Het is trouwens een blauwe glazenmaker.

En zo heb ik eindelijk de zomer afgesloten en kan ik gaan denken aan een herfstblog. Niet dat ik heel veel gefotografeerd heb, maar genoeg voor een blogje denk ik. Ook ga ik proberen weer te reageren op blogs van anderen. Door omstandigheden zat dat er niet in de afgelopen tijd, maar vanaf nu ga ik dat ook weer oppakken.

Ik wens een ieder veel natuurplezier de komende tijd!


Macro ratjetoe

2 augustus 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De afgelopen maanden ben ik regelmatig op pad geweest met mijn macrolens. Dat heeft natuurlijk een hele berg foto’s opgeleverd. In dit blog wil ik jullie een kleine selectie laten zien. Foto’s die ik mooi of bijzonder vind.

Als eerste een aantal foto’s vanaf de Westerheide bij Hilversum. Bekend van de reeën, maar ik had een ander doel: groentjes. Een klein vlindertje, die ondanks zijn naam, bij de blauwtjes hoort. Het duurde even maar dan vond ik er toch een flink aantal.

Een prachtig klein vlindertje. Omdat het al wat later op de ochtend was waren ze al erg vliegerig. Het was dus een uitdaging om foto’s te maken. Des te leuker is het als het dan lukt.

Naast het groentje had ik die ochtend nog een leuke bijvangst. Al zoekende naar de groentjes liep ik langs een groot mierennest. Bovenop lag een dikke tak. Waarschijnlijk daarop gegooid door een baldadige voorbijganger. Voor mij een buitenkansje, want de tak zat vol met mieren. Voorzichtig haalde ik de tak weg en zette hem tegen een boom. Dat gaf mij de gelegenheid om wat foto’s te maken.

Onderstaande mier was aan het oefenen voor de Highland Games, onderdeel boomstamwerpen. Wat een krachtpatsers zijn het!

Een ander miertje was bezig met een beestje, waarvan ik denk dat het een bladluis is. Ik weet dat mieren bladluizen melken voor de honingdauw. Maar of dat hier ook het geval is, is mij niet helemaal duidelijk. Voor hetzelfde geld wordt het beestje opgegeten door de mier.

Ik wil jullie nog één foto van de Westerheide laten zien: een mi-vlinder. Een dagactieve nachtvlinder die bij de spinneruilen hoort. Ik kende hem niet, maar hij is makkelijk te herkennen aan de heksenkop op zijn vleugels. Als je dat eenmaal gezien hebt vergeet je het nooit meer.

Tot zover de Westerheide.

Een ander gebiedje waar ik geweest ben ligt ook in het Gooi: Laegieskamp. Een klein terrein dat als overgangsgebied geldt tussen de Gooise heidevelden en het Naardermeer. Ik was er op een ochtend dat er veel dauw was. Ideaal voor de macrofotograaf. Deze sint-jansvlinder zat helemaal onder.

Als je er dan nog wat dichter op kruipt krijg je het volgende beeld. En echte waterdrager!

Ik zag ook een aantal bedauwde libellen, maar die laat ik in een ander blog nog wel eens zien. Wat ik nog wel wil tonen is een vliegje dat er precies zo uitziet als zijn naam doet vermoeden. Het is het roestbruin kromlijfje. Er is weinig verbeelding nodig om te zien waarom hij die naam gekregen heeft.

We verlaten nu het Gooi om ons op een andere zondag terug te vinden in de buurt van Amersfoort. Het eigenlijke doel van die dag waren de bandheidelibellen. Maar zoals wel vaker gebeurd kom je dan met heel andere foto’s thuis. Mij maakt het niet zoveel uit. Ik vind alles leuk! Zeker dit icarusblauwtje dat op de rolklaver zit.

Nog iets gewoner is het bont zandoogje. Ook te zien bij ons in de tuin. Hier vlogen er een paar rond tussen de margrieten.

Ook leuk. Maar de sterren van deze ochtend waren de tijgerspinnen. Ook wel bekend als wespenspin. Op een kort stukje van zo’n 50 meter langs het pad zag ik er zo al zes!

Het zig-zag patroon is kenmerken voor deze soort. Het is nog steeds niet precies bekend waar het voor dient. Deze spin is dus een beetje een mysterieus type. Maar wel één die erg fotogeniek is. Het volgende exemplaar is bevriend met een klein vliegje of zou het vliegje een adrenalinejunkie zijn en houden van een gevaarlijk leven? Zolang hij bovenop de grashalm blijft zitten is ie veilig volgens mij.

Prachtig beestje toch? En helemaal niet eng!

De laatste foto van dit blog is misschien fototechnisch geen hoogstandje, maar ik vind het wel een hele intrigerende foto. En dat komt door het diertje dat erop staat.

Tijdens een fietsrondje door Almere stapte ik even af om bij de waterkant te kijken. Misschien kon ik nog wat libellen of juffers vinden. Plots zag ik dit uit het water de rietstengel in klimmen. Ik dacht gelijk aan een libellenlarve die klaar was om te transformeren naar een prachtige libel. Maar ik kon het uitsteeksel aan de achterkant niet plaatsen. Ik had geen tijd om lang te blijven en eenmaal thuis ging ik op internet op zoek naar wat ik nou precies gezien had. En wat bleek? Het is een waterschorpioen! Een insect die tot de wantsen behoord. De twee voorste poten gebruikt hij om zijn prooi te vangen. Het uitsteeksel aan zijn achterlijf is in werkelijkheid een holle buis die hij gebruikt om door te ademen als ie onder water zit. Eigenlijk is dit insect dus een snorkelende wants.

Hiermee eindigt mijn ratjetoe aan macrofoto’s. Ik hoop dat je er weer van genoten hebt. Ik in ieder geval wel bij het maken er van.


Oranjetipjes

20 mei 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Van half april tot half juni kun je één van de leukste vlindertjes van Nederland zien rondfladderen: het oranjetipje. Het is een echte lentevlinder en veroorzaakt dan ook bij menig natuurfotograaf lentekriebels. Ook ik ga dit jaar weer een ochtend op pad om dit kleine vlindertje te zoeken. En zoeken is het, maar daarover later! Omdat je ze het beste ’s ochtends vroeg kan fotograferen, dan zitten ze nog stil namelijk, sta ik weer eens om zes uur op zondagochtend naast m’n bed. Wat een hobby!

Ik rij naar een gebied met heel veel pinksterbloemen. Dat is de waardplant van deze vlinder en daar kun je ze dus vinden. Daar sta je dan. Een veld met duizenden bloemen en op zoek naar een vlindertje van een centimeter of twee. Ik loop langs de randen van het veld en scan met mijn ogen elk bloemetje af. De zon komt op en ik heb nog geen vlindertje gevonden. Maar ik hou mezelf voor dat de aanhouder wint. Maar na drie kwartier zoeken zonder resultaat begint de moed me toch een beetje in de schoenen te zakken. Zou het dan toch niet lukken vandaag? Niet dat dat de eerste keer zou zijn, maar leuk is het niet.

Maar dan, na bijna een uur, EINDELIJK! Twee mooie groene ogen kijken me aan vanuit de diepte.

Het is een vrouwtje. Geheel volgens de ‘regels’ hangt ze aan een pinksterbloem. De oogjes nog nat van de dauw. Wat een lekker gevoel om dan toch je doel te vinden. Natuurlijk neem ik lekker de tijd om deze schoonheid op de gevoelige plaat te zetten.

Op deze foto kun je mooi de gemarmerde onderkant van de vleugels zien. Ik probeer nog een andere achtergrond te krijgen door om de vlinder hen te draaien en te kijken hoe het beeld in de zoeker veranderd. Ik kom hier op uit.

Mooi diertje toch? Het ontbreken van de oranje vlek aan de binnenkant van de vleugel verteld me dat het een vrouwtje is. Na de foto’s kijk ik even om me heen en tot mijn grote verrassing zie ik op een meter of drie een paartje hangen tussen de bloemen. Wat een mazzel! Zo loop je een uur te zoeken en zo zie je ze vlak voor je neus hangen. En nog wel een parend paartje. Voor mij een primeur.

Ik ga nu helemaal los om dit stelletje zo mooi als mogelijk in beeld te brengen. Dat hebben ze wel verdiend.

Je ziet de oranje vlek van het mannetje doorschijnen op de achtervleugel. Als ik dit op de display van mijn camera zie verschijnen, kun je je voorstellen dat ik er erg vrolijk van word.

Ook nu kijk ik of er vanuit een ander standpunt nog een mooie foto gemaakt kan worden. Dat lukt. Heel anders van sfeer dan bovenstaande foto, maar minstens zo mooi. Ik heb het geluk dat ze op een mooi gebogen bloemetje zitten.

Al met al is het een geweldige ochtend geworden. Ik zal nog dikwijls nagenieten van deze foto’s.


Vlinderexcursie

29 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag staat er weer een excursie op het programma van natuurfotografenclub VNF-Nijkerk. Sinds begin dit jaar ben ik lid en dat bevalt me prima. Op de clubavonden is het leuk om met elkaar over foto’s te praten, kennis op te doen en mensen met dezelfde interesse te ontmoeten. En de clubuitjes brengen je op plekken waar je zelf niet zo snel naar toe zou gaan. Deze keer staan de vlinders centraal en gaat de excursie naar een gebied bij Ede. Al vroeg wordt er verzameld om bij zonsopkomst in het gebied te zijn en te kunnen profiteren van het vroege ochtendlicht.

En vroeg is het! Zelfs zo vroeg dat deze wants zijn pyjama nog aan heeft.

Pyjmawants

Even ter info voor de mensen die niet zo thuis zijn in de wantsenwereld: dit diertje heet een pyjamawants. Om het licht van de ochtendzon te pakken hoef ik maar een klein beetje op te schuiven. Het levert gelijk een heel ander beeld op.

Ochtendwants

Zie ik daar nu een klein spinnetje zitten?

Met de groep struinen we het natte gras en de begroeiing af. Maar de vlinders laten zich (nog) niet zien. Welgeteld één vlinder wordt er gevonden. Een klein geaderd witje hangt te drogen aan een takje. Ik denk dat we zo ongeveer allemaal dit model op de foto hebben gezet.

Klein geaderd witje

Dit schiet niet echt op zo. Gelukkig zijn er in zo’n groep altijd mensen met specifieke kennis. Als die als verkenners een ander veldje opzoeken komt al snel het bericht dat het daar een stuk drukker is met onze gevleugelde vriendjes. Dus springen we met zijn allen in de auto en verkassen we naar een veldje een stuk verder op. Het is een prachtig veldje met bloemen, heide, grassen en struiken. Onze voorhoede ligt al gebogen op het veld om een heideblauwtje te fotograferen. Wat is die klein zeg!

Heideblauwtje

Ik zou er ongetwijfeld zo aan voorbij zijn gelopen. Maar er fladdert meer rond. Voor mij werkt het het beste om rustig rond te lopen en als ik een vlinder zie vliegen deze goed in de gaten houden waar hij landt. En dan er naar toe sluipen. Er goed op letten dat je schaduw niet over de vlinder valt. Dan zijn ze gelijk weer gevlogen.

Nog zijn kleintje is de muntvlinder. Hij kleurt mooi met de paarse heide op de achtergrond.

Muntvlinder

Gelukkig zijn er ook wat makkelijker (lees grotere) soorten te vinden. Meestal heb ik een paar pogingen nodig om dichtbij genoeg te komen, maar de aanhouder wint. Zo kan ik deze kleine vuurvlinder fotograferen terwijl hij op een heidetakje zit.

Kleine vuurvlinder

Dat is toch wel het mooist zo op de bloeiende heide. Het is tenslotte nog augustus: de heidemaand bij uitstek. Ik concentreer me nu dan ook op de bloeiende heidepollen. En als je zo gericht aan het zoeken bent zie je steeds meer. Ik zie meerdere hooibeestjes rondfladderen. Gelukkig houden ze niet alleen van hooi, maar ook van heide.

Hooibeestje op heide

Wat mij betreft is de vlinderexcursie een succes. Inmiddels staat de zon al een stuk hoger aan de hemel en wordt het licht erg hard. Het nadeel van een mooie zonnige dag. Het zal dan ook niet lang meer duren voordat we het boeltje bij elkaar gaan pakken. Maar ik ga nog even achter een klein vlindertje aan. Het is een bruin blauwtje. Een wat afgevlogen exemplaar, maar dat mag de pret niet drukken. Hij gaat mooi zitten op het topje van de heide.

Bruin blauwtje

Langzamerhand verzamelt de groep zich weer. Iedereen was uitgespreid over het veld. Ik ben erg benieuwd wat voor foto’s we te zien krijgen op de eerstvolgende clubavond. En hoe iedereen zijn eigen kijk en visie heeft losgelaten op dit onderwerp. Ik maak nog een laatste foto. Een hooibeestje zit voor een mooie achtergrond. Het halfwazige bloemetje geeft voor mij net wat extra’s aan deze foto.

Hooibeestje met bloem

En hiermee eindigt de excursie. Jammer dat we niet echt gebruik konden maken van de dauw, maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed. Over een maand is het volgende uitstapje: het Waterloopbos met zijn paddenstoelen. Maar eerst nog even nagenieten van de vlinders!


Kriebelpootjes en knallende kleuren

26 augustus 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

De afgelopen weken ben ik een paar keer op pad geweest met mijn macrolens om kleine kriebelbeestjes, fleurige fladderaars en andere meerpotige medebewoners te fotograferen. De ene keer met meer succes dan de andere keer, maar dat hoort bij natuurfotografie.

Ik ontdekte op fietsafstand een nieuw gebiedje in het Kotterbos bij Almere. Er zijn een aantal jaren geleden plassen uitgegraven en het staat al een tijdje op het programma om er eens te gaan kijken. Dus ging ik begin juli er naar toe. Niet zo vroeg als normaal en ook maar heel kort. Gewoon om even rond te struinen en te zien wat het was. Wat gelijk opvalt zijn de grote aantallen libellen! Vooral heidelibellen en oeverlibellen.

heidelibel

De oeverlibellen zitten meestal op de grond en zijn lastig in een mooie compositie vast te leggen. Gelukkig voor mij heeft er ééntje een (lelijk) takje uitgekozen als uitvalbasis. Steeds komt hij terug op hetzelfde plekje. Ik kan dus rustig gaan klaarliggen en wachten tot ie terugkwam.

Oeverlibel

Hier is hij net geland. Er zit nog beweging in de vleugels.

Een veelbelovend plekje dus en een paar weken later wil ik er bij zonsopkomst zijn. Dat is niet helemaal gelukt, omdat ik op weg er naar toe wordt opgehouden. De reden daarvan kun je hier zien. De dauw is er nog wel, maar de libellen laten het deze keer afweten. Ik heb dat regelmatig. Ben je ergens vroeg is er geen libel te bekennen. En een tijd later als alles is opgedroogd vliegen ze in bosjes rond! Gelukkig zijn een paar juffers wel zo aardig om zich te laten zien.

hangjongeren

Navraag leert dat het lantaarntjes zijn. Ik heb nog steeds moeite om die blauwe waterjuffers uit elkaar te houden. Door de dauw blijven ze rustig zitten en heb ik dus genoeg tijd voor nog een paar foto’s.

Frisse jongens

Daarna vindt één het genoeg en verdwijnt uit beeld. De andere blijft nog even rondhangen. Waarschijnlijk heeft ie toch niets anders te doen.

Bedauwd lantaarntje

Omdat de libellen niet mee wilden werken besluit ik naar een andere plek te gaan. Een open plek in het bos waar ik verleden jaar heel veel vlinders zag toen ik daar een keer, zonder camera, liep. Maar eerst kwam ik nog deze schoonheid tegen als ik naar mijn fiets loop.

Wespenspin

De wespen en tijgerspin is wat mij betreft één van de mooiste spinnen van Nederland. En altijd zie je dat zigzag patroon in het web. Elk jaar kom ik wel een paar van deze spinnen tegen. Het vrouwtje dan, want een mannetje heb ik nog nooit gezien. Maar dat is ook een heel onopvallende verschijning. En misschien zijn er ook niet zo veel van, want na de paring worden die door het vrouwtje opgegeten als ze de kans krijgt.

Maar nu snel naar de vlinderplek. Nu ik er over nadenk fotografeer ik niet zo vaak vlinders. Waarschijnlijk omdat ik meer gespitst ben op libellen. Nu dus een kans om dat goed te maken. Het is al lekker warm en als ik aankom op de locatie fladdert er van alles in het rond. Net als de vorige keer zie ik veel vlinders. Uiteindelijk kom ik op een totaalscore van 1o soorten! En dat op een plekje van 15 bij 15 meter. De eerste vlinder die mij opvalt is een klein blauw exemplaar: een boomblauwtje. Erg leuk, want dit is de eerste keer dat ik er ééntje zie!

Boomblauwtje

Verder vliegen er veel atalanta’s rond en, hoe verrassend met al die distels, veel distelvlinders. Ik heb de mazzel dat er ééntje precies op de bloem landt waar ik net voor zit. Dat levert deze close-up op.

Distelvlinder

Naast dagpauwogen, landkaartjes en gehakkelde aurelia’s fladdert er ook een citroenvlinder over het veldje. Met wat geduld kan ik ook van deze vlinder een portretje maken.

Citroenvlinder

Het is heerlijk dat ik dit allemaal binnen tien minuten fietsafstand van mijn huis ontdekt heb.

Een weekje later ga ik toch wat verder van huis. Bij het Naardermeer om precies te zijn. Ik ben er weer vroeg bij, maar ook nu laten de libellen zich niet zien bij zonsopkomst. Wel scharrelt er een wants door het natte gras. Als hij op een blad van een zuring klimt kan ik hem een beetje van onderen fotograferen. Het heeft wel iets vind ik.

wants

Ik denk dat het een zuringwants is.

Nog steeds zijn er geen libellen te zien, maar sprinkhanen en krekels des te meer. Bij elke stap springen ze op. De zon schijnt inmiddels volop en dus is er hard licht. Ik moet misschien toch maar eens een wit parapluutje aanschaffen om mijn modellen wat schaduw te geven. Maar voor nu moet ik het maar even doen met dit licht.

Sprinkhaan

Een ander exemplaar zit wat dieper tussen het gras. Door flink onder te belichten heb ik dit beeld gekregen.

donkere springer

Naast de sprinkhanen is er nog een andere soort die overal in het gras zit: de langpootmug. Een diertje dat ik eigenlijk altijd links laat liggen, maar vandaag steek ik er maar eens wat tijd in. Het zijn namelijk ingenieus gebouwde insecten. Dat is vooral te zien als je een close-up maakt.

langpotmug

Ik vind ze altijd iets buitenaards hebben.

En dan komen de libellen ook eindelijk tevoorschijn. Deze keer maar eens een frontaaltje.

bruinrode heidelibel

Bij deze denk ik dat het een bruinrode heidelibel is. Ik blijf hem volgen en probeer wat meer sfeer in de foto te krijgen. Met dit licht is het lastig en daarom fotografeer ik een beetje door de begroeiing heen. Over het resultaat twijfel ik. Ik vind de achtergrond wat druk. Maar ik hoor graag hoe jullie er over denken.

Libel on top

Tot zover de foto’s van een aantal uitstapjes met mijn macrolens. Samenvattend: ik heb weer erg genoten, maar ik heb het echt mooie licht niet getroffen deze keer. Ach, dat komt een andere keer wel weer. Het waren heerlijke uitjes en ik heb wat nieuwe plekjes leren kennen.

 


Macrofotografie

17 mei 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik ben dit jaar voornamelijk bezig geweest met vogelfotografie. Op een paar pogingen met bloemetjes na. Erg leuk om te doen natuurlijk en ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. Maar nu het voorjaar op gang is gekomen begint het macrovirus weer de kop op te steken. Niets is zo ontspannend om met de macrolens kleine kriebelbeestjes te fotograferen. Geen lange uren wachten, geen lange wandelingen, maar gewoon ergens in een veld gaan zitten en goed om je heen kijken. Je vindt altijd wel wat! Natuurlijk heb ik zo mijn wensen: de eerste libellen vliegen weer rond, net als de dagvlinders. Vandaag ga ik proberen deze vliegende kunstwerkjes op de kiek te krijgen.

Het is altijd weer wennen de eerste keer. Maar al snel zie ik een eerste model. Een vrij grote rups kruipt door een heidestruikje. Het lijkt niet zo moeilijk, maar hij is continue in beweging. Uiteindelijk kan ik hem recht van voren goed fotograferen.

Rupsie

Ik ben er nog niet achter om welke soort het hier gaat. Dus als je een suggestie hebt hoor ik het graag.

Als ik twee stappen verder loop zie ik aan de andere kant van het pad iets anders tussen de struikjes hangen. Het blijkt een gedemonteerde langpootmug te zijn. Even later komt de dader tevoorschijn: een Gewone Strekspin.

Strekspin met prooi Het leven in de natuur is hard, maar eerlijk. Als de spin even niet oplet kan hij het volgende hapje van één of ander vogeltje zijn. Zo gaat dat al sinds het ontstaan van het leven en zo hoort het ook.

Allemaal leuk en aardig, maar ik heb nog geen libel of vlinder gezien! En dat is waar ik voor kwam. Maar de ervaring leert me dat je gewoon lekker door moet gaan en dat het vanzelf wel komt. En heel soms niet, maar ook dan heb ik een leuke ochtend in de natuur gehad. Het duurt niet lang en dan zie ik een kleine blauwe juffer tussen het gras zitten. De eerste van dit jaar. Ik probeer een foto door het gras heen te maken. Dan zie ik vlak voor me opeens een ander beestje zitten. De kriebels lopen gelijk langs mijn ruggengraat. Het is namelijk één van de gevaarlijkst dieren in de Nederlandse natuur! En de nachtmerrie van vele natuurfotografen en -liefhebbers. Het gaat namelijk om een teek! Brrrr……

Ondanks dit alles maakt ik toch een foto van dit beest.

Schapenteek

Het is niet verrassend dat het met de foto van het juffertje niets geworden is. Snel verlaat ik de plek, nog eens omkijkend of de teek achtergebleven is. Ik neem me voor om me thuis nog beter te controleren op teken dan anders.

Gelukkig kan ik even later de gedachte aan de teek verdringen: een libel stijgt op uit de heidestuiken! Ik volg hem en zie hem even verderop weer landen. Ik erachteraan natuurlijk. Maar net als ik mezelf gepositioneerd heb vertrekt ie weer. Nu zit hij in een klein boompje. Wel mooi op ooghoogte moet ik zeggen. En dus kan ik de eerste foto van een libel in 2015 maken.

Viervlek

Het licht valt heel mooi op zijn glazen vleugels. Ik denk dat het een Viervlek is. Als ik wil omlopen om van de andere kant nog een poging te wagen vindt hij dat hij genoeg meegewerkt heeft en verdwijnt het veld in. Het is niet veel, maar die eerste foto is dan toch binnen. Hopelijk volgen er nog vele dit jaar, want het zijn geweldig mooie diertjes!

Ik verlaat het heideveld om langzaam richting auto te gaan. Ik loop langs een weiland en zie daar nog best veel pinksterbloemen staan. Ik dacht dat die al uitgebloeid waren. Blijkbaar niet dus en als ik pinksterbloemen zie denk ik aan die prachtige vlinder die deze bloem als waardplant heeft: het Oranjetipje. Vorig jaar heb ik er een hele zoektocht van gemaakt en uiteindelijk één exemplaar gevonden. Dit jaar is het er niet van gekomen, maar als je zo maar tegen een veldje pinksterbloemen aanloopt moet ik wel even kijken natuurlijk!

En warempel vliegt er een vrouwtje van bloem tot bloem. Het is inmiddels aan het eind van de ochtend en ze is al lekker opgewarmd. Stil zitten doet ze dan ook amper. Maar toch ga ik een poging wagen! Niet geschoten is altijd mis. De jacht begint. Een volwassen kerel met een telelens achter een klein wit vlindertje aan. Als je het zo opschrijft klinkt het belachelijk en misschien ziet het er ook wel zo uit. Ik ben blij dat ik mijn eigen capriolen nooit zie! Het is het allemaal waard als ik er een geslaagde foto aan overhoud.

Oranjetipje vrouw

En mijn geluk is nog niet op: ik zie naast dit vrouwtje ook een mannetje rondfladderen en even verderop nog een tweede vrouwtje. Maar ik concentreer me nu op het mannetje. Die naamgevende oranje topjes van de vleugels maken hem toch wat fotogenieker. De jacht wordt dus voortgezet! En ook nu wint de aanhouder. De meeste foto’s kunnen rechtstreeks de digitale prullenbak in, maar een paar zijn dan toch gelukt.

Oranjetipje man

Dat zijn van die mooie momenten die je meemaakt als je in de natuur bent. Onverwacht zie je dan toch iets speciaals en is het genieten geblazen. Met een voldaan gevoel sluit ik dan ook deze foto-ochtend af. Net als dit blog, maar niet voordat ik jullie nog één foto laat zien van dit prachtige vlindertje. Voor mij persoonlijk de mooiste foto van de dag.

Pinksterbloem met Oranjetipje


Een rondje om de plas

7 september 2014

Ik zat al een tijdje te denken om weer eens naar het Kuinderbos te gaan. En dan niet voor de libellen die daar in grote getale rondvliegen, maar voor de ringslangen. Regelmatig worden ze waargenomen. En ik heb nog geen reptielen in mijn portfolio, op een Italiaans muurhagedisje na. Nadeel is dat ik alleen ’s ochtends op pad kan als het dan nog niet zo warm is en de reptielen meestal nog niet actief zijn. Maar niet geschoten is altijd mis en er is altijd wel wat anders om te fotograferen.

Als de zon net opgekomen is en door de dunne wolkenlaag heen probeert te breken zie ik een juffer in het riet zitten. Een mooie kans om eens een andere soort foto van dit diertje te maken.

Juffersilhouet

Juffersilhouet

Kijk dat noem ik nou een goed begin van de dag!

Op een aantal plekken zie ik hopen gras en takken. Dat lijken mij goede plaatsen voor een ringslang om de nacht door te brengen. Die zal ik dus vanmorgen in de gaten houden. Voor nu is het nog rustig. Ik loop door en zie, net als vorige week, vooral langpootmuggen. Als ze zich dan toch zo opdringen zal ik er ook maar even wat tijd in steken. Dat blijkt ook wel nodig, want echt meewerken doen ze niet. Erg snel vliegen ze weer op of ze zitten op de meest onmogelijke plaatsen. Maar de aanhouder wint!

Langpootmug

Langpootmug

Voor mij het Nederlandse diertje dat het meest in de buut komt van een alien. Even later zie ik ook waarom ze in zulke aantallen hier rondvliegen. Er sneuvelen namelijk veel in een web van de plaatselijke spinnenpopulatie.

Lunchpakketje

Lunchpakketje

Ik zag hem vast komen te zitten en binnen 30 seconden was hij ingepakt. Game over.

De ringslangen slapen uit vandaag en ik besluit om mijn rondje rond de plas af te maken. Misschien zijn er nog wat libellen die graag op de foto willen of ander klein spul. Het wordt eerst ander klein spul. Een sprinkhaan springt weg voor mijn voeten en land een meter verder tussen het gras. Een mooie gelegenheid om eens te oefenen met het door de begroeiing heen fotograferen. Je krijgt dan wat “zachtere” foto’s. En meestal meer sfeer. Ik laat aan jullie over of dat geslaagd is.

Tussen het gras

Tussen het gras

Ben er zelf eigenlijk best wel tevreden over.

Na eerst een stukje bos te hebben meegepikt, kom ik op een stukje grasland. En daar vliegen de libellen rond waar dit gebied zo bekend om staat. Rondvliegen is het juiste woord vandaag, want stilzitten doen ze niet. Best frustrerend als je net bezig bent met scherpstellen en ze vliegen weer weg. Ook als ik het van een afstandje probeer met de telelens wil het niet lukken. Terwijl ik zo aan het klungelen ben voel ik opeens dat er naar me gekeken wordt. Ik kijk om me heen en zie dan wiens ogen er op mij gericht zijn.

Pottekijker

Pottekijker

Een klein sprinkhaantje gebruikt mijn fototas als uitkijkpunt en houdt me goed in de gaten. Ik vind het echt een leuk beestje en omdat het met de libellen toch niet lukt ben ik maar wat blij met deze vrolijke springer. Hier nog een foto vanaf de zijkant.

Spring-in-het-veld

Spring-in-het-veld

Voorzichtig help ik hem van mijn tas af als ik weer verder wil en bedank hem voor het geduldig poseren.

Net als de libellen zijn ook de vlinders tevoorschijn gekomen. En ik heb de mazzel dat één van de mooiste vlindertjes hier ook aanwezig is. En, in tegenstelling van de libellen, is hij goed benaderbaar. Kijk, zo moet een goed model zich gedragen.

Icarusblauwtje

Icarusblauwtje

Hij laat de mooie blauwe bovenkant van zijn vleugels niet zien, maar hier ben ik ook heel tevreden mee hoor!

Helaas moet ik afsluiten met een droevige foto. Een geaderd witje heeft niet goed uitgekeken en is in een spinnenweb beland. Het rare is dat ze niet is ingesponnen. Ze is al wel dood, dus mijn komst is te laat om haar nog te redden.

Gevangen

Gevangen

MIjn foto-ochtend eindigt dus zonder ringslangen en libellen. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Ik geniet gewoon van de dingen en dieren die er wel zijn. En genoten heb ik en ik hoop jullie ook van de foto’s en het verslag.


Klein spul op de hei

31 augustus 2014

Een andere naam voor augustus is oogstmaand. Maar ik heb dit jaar een andere naam aan deze maand gegeven: heidemaand. En dus ga ik weer op pad naar een heideveld. Na de reeën in het Gooi en de heidevelden van de Veluwe gaat mijn aandacht vandaag uit naar het kleine spul dat op de heide leeft. Dan bedoel ik vooral vlinders en libellen. Ik blijf wat dichter bij huis deze keer en ga naar De Oostermeent tussen Blaricum en Huizen. Een klein heideveld met een aantal plassen. Volgens mij moet daar wel wat rondfladderen wat ik kan fotograferen.

Natuurlijk ben ik weer vroeg aanwezig. Een mooie zonsopkomst laat ik niet lopen. Helaas komen de opklaringen vandaag te laat om de zon boven de horizon te zien verschijnen. Ik kan me dus volledig concentreren op de zoektocht naar mijn fladderende en vliegende vriendjes. Maar vandaag slapen ze blijkbaar uit, want ik zie helemaal niets. Op een enkele langpootmug na. Maar ook die willen niet meewerken. Als dan ook nog een regenbui overtrekt vlucht ik de auto weer in. Ik wacht tot de bui is overgetrokken. Daarna zie ik de lucht openbreken, dus ik heb goede hoop dat na deze valse start het toch nog een mooie foto-ochtend wordt.

En dat blijkt, want opeens zie ik een aantal kleine vlindertjes tussen het gras zitten. Het zijn hooibeestjes. Een onopvallend vlindertje als hij met gesloten vleugels stil zit, maar als ze wegvliegen zie je de mooie oranje bovenkant verschijnen. Natuurlijk zoek ik er eentje die op een heidestruikje zit. En ik heb mazzel.

Hooibeestje

Hooibeestje

Je ziet nog net een randje van het oranje op zijn vleugel. Soms heb je het gevoel dat de eerste foto die je maakt gelijk de mooiste van de dag is. Vandaag heb ik dat idee ook. Maar natuurlijk ga ik nog even door. Je weet maar nooit! Een stukje verder zie ik weer een hooibeestje op een heidestruikje zitten. Alleen is het nu een andere heidesoort, namelijk dopheide in plaats van struikheide.

Op de dopheide

Op de dopheide

Al met al ben ik toch zo’n half uurtje met deze vlindertjes bezig. Time flies when your having fun!

Ik zie helemaal geen libellen. Misschien zitten die dichter bij het water? Ik speur dus de oevers af, maar ik zie geen libellen. Wel juffers en die zijn ook best fotogeniek. Door de knieën dus, want ze zitten vrij laag bij de grond. Mijn eerste model is een beetje verlegen. Zoals zo veel juffertjes draait ie steeds achter de grasstengel, mij ondertussen goed in de gaten houdend met zijn bolle oogjes. Deze foto is recht tegen het zonlicht in genomen. In de nabewerking heb ik het geheel donkerder gemaakt. Ik vind het wel mooi hoe de libel afsteekt tegen de donkergroene omgeving.

Verstopt

Verstopt

Het grappige is dat als je vanuit een andere hoek gaat fotograferen je een heel ander beeld krijgt. Zachte, lichte tinten voeren dan de boventoon. Je merkt dan dat je camera toch heel anders met het licht omgaat dan je eigen ogen. Soms zie je met je ogen iets heel anders dan wat er op je display verschijnt. De kunst is om te kijken als je camera en zo de mooiste beelden om je heen vast te leggen.

Fragiel

Fragiel

Dit is dus dezelfde juffer, op hetzelfde plekje, alleen genomen vanuit een andere hoek. Twee totaal verschillende foto’s! Mijn voorkeur? Ik denk dat ik toch ga voor de tweede. En jullie?

Ik laat hem verder met rust en kijk nog even in het riet bij de andere plas. Daar zie ik een hele mooie juffer rondvliegen: een pantserjuffer. Prachtige, metaalachtige juffers. Je hebt daar meerdere soorten van. Ik denk dat deze een tengere pantserjuffer is.

Pantserjuffer

Pantserjuffer

Bij deze foto blijkt maar weer eens hoe bepalend e de achtergrond is voor een foto. De strepen van het gras achter de juffer zorgt voor een sfeervolle omgeving. Als de achtergrond helemaal egaal gekleurd was, had je een veel saaiere foto gehad.

Nog steeds geen libelle gezien. Maakt niet uit. Ik vermaak me wel met hun kleinere neefjes. Bij dit plasje wemelt het van de juffertjes. Ik zie zelfs een parend paartje. Dan volgt er een soort van jacht op ze op de foto te krijgen. Elke keer als ik ze net goed in beeld heb vliegen ze weer op. Elkaar ondertussen goed vasthoudend. Dit kat en muis spelletje tussen juffers en fotograaf duurt een tijdje, maar uiteindelijk lukt het me dan toch.

Paringswiel

Paringswiel

Een waardige afsluiter van mijn fototripje. Maar ik denk dat mijn gevoel van eerder op de ochtend toch goed was: de eerste foto was gelijk de mooiste! Bij deze sluit ik de heidemaand af. Ik ben van plan om vaker gedurende een periode met een bepaald thema te werken. Welke dat wordt voor september? Ik heb wel wat ideetjes, maar die hou ik nog even voor me. Misschien wordt dat wel duidelijk in mijn volgende blog!


Vakantie in Italië

8 augustus 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Net terug van onze vakantie in Italië. We stonden op een camping aan het Idromeer. Een prachtige omgeving! Voor mij is vakantie vooral een gezinsgebeuren, maar ik ben er toch op een ochtend een paar uurtjes alleen op uit getrokken met de camera. Gewoon een kwestie van de camping aflopen en kijken wat je tegen komt.

Bij de ingang van de camping stort een klein beekje zich omlaag vanaf de bergen. En omdat het de afgelopen tijd meer geregend heeft dan normaal is de beek goed gevuld. Een mooie gelegenheid om te oefenen met mijn grijsfilter om stromend water vast te leggen. Ik klim over de stenen naar omhoog op zoek naar een geschikte plek. Dan wordt het lawaai van stromende water plotseling een stuk luider. Als ik de hoek om ga zie ik waar ik stiekem een beetje op had gehoopt: een waterval! Een kleintje weliswaar, maar dat maakt niet uit. Nu nog een goed plekje voor mijn statief zien te vinden tussen alle rotsen. Zoals altijd is het even zoeken naar een goede compositie en de instellingen. Ik heb een variabel grijsfilter. Door te draaien kun je die lichter of donkerder maken. Hoe donkerder het filter, hoe langer de sluitertijd wordt. Die moet lang genoeg zijn om het effect van het stromende water te laten zien, maar ook niet te lang omdat de waterval dan een grote witte vlek wordt. Ik kom uit op een belichtingstijd van 1,6 seconden.

De waterval

De waterval

Ik klauter nog even over een paar stenen om een ander perspectief te krijgen. Jammer genoeg heb ik niet mijn laarzen aan, dus het is springen van steen naar steen. Best lastig met een statief op je nek. Zonder ongelukken beland ik op een steen midden in de beek. Daar kan ik deze opname maken.

Stromend water

Stromend water

Ik ben tevreden met de resultaten en klim vanuit de beek terug naar het pad wat er langs loopt. Het gaat nog steeds bergop. Nu het wat warmer wordt zie ik steeds meer vlinders vliegen. Ik verwissel mijn lens voor de macrolens en concentreer me op het kleine. Tot mijn verbazing wijken de bomen ineens uiteen en sta ik bij een open plek in het bos. Bloemen kleuren het veldje en er wordt druk heen en weer gefladderd. Kijk, hier kan ik me wel even vermaken!

Het heeft ’s nachts geregend en omdat de zon nog geen tijd heeft gehad om het te drogen glinsteren de druppels mij tegemoet. Als er dan ook nog een mooi bloempje voor staat is het volgende foto-onderwerp snel gevonden. En dus is dit mijn volgende foto.

Sparkling

Sparkling

Ik verleg mijn aandacht naar een ander bloemtje. En net als ik hem scherp in mijn zoeker heb landt er een vlindertje op. Dat is nog eens mazzel hebben! Meestal jaag ik achter de vlindertjes aan, die dan meestal net wegvliegen voordat ik scherp heb kunnen stellen. Dus dit is wel een leuke meevaller.

Dikkopje

Dikkopje

Het is een dikkopje, maar daar zijn 47 soorten van in Europa. Ik waag me maar niet aan een verdere determinatie.

Dan zie ik een vlinder vliegen die ik wel ken. Naar deze ben ik namelijk op zoek geweest in de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Toen niet gevonden, maar hier fladderen er zo maar twee rond. Het is de Keizersmantel. Een grote oranje vlinder met een mooie tekening. Ik merk dat ze nogal snel wegvliegen als ik dichterbij kom, dus ik gebruik voor deze vlinder mijn telelens. Als hij in het tegenlicht op een bloem gaat zitten druk ik af. Hebbes!

Keizersmantel

Keizersmantel

Er vliegen nog wel meer soorten rond, maar die zijn duidelijk een stuk minder fotogeniek. Ik laat ze dus met rust en verleg nogmaals mijn focus. Op de camping zien we regelmatig hagedisjes op en tussen de stenen muurtjes zitten. Ook hier staat zo’n muurtje. De zon schijnt er lekker op. Ideaal voor een hagedis om zich op te warmen in de ochtendzon. En inderdaad zitten er een stuk of drie te zonnebaden. Om ze niet te verstoren gebruik ik nog steeds de telelens.

Muurhagedis

Muurhagedis

Later zie ik op de foto dat hij aan het vervellen is. Zijn koppie is al vrij, maar de rest van zijn lijf moet de oude huid nog kwijt zien te  raken. En zo eindigt mijn fototochtje in de Italiaanse Dolemieten. Terug naar de camping. Maar dat is niet meer dan 15 minuten bergaf lopen. En dan een verfrissende duik in het meer. Ook heerlijk!!!


Het oranjetipje

20 april 2014

Vandaag maar weer eens een poging ondernomen om het oranjetipje te vinden. Nadat mijn zoektocht vorige week zonder resultaat bleef, ging ik vanmorgen naar een ander gebied. Volgens waarneming.nl moeten ze hier rondfladderen.

Ik zet mijn auto aan de kant van het pad en loop richting de bosrand. Zoals overal in de Flevopolder kleuren de bermen geel van de gele mosterd. Een plant die vaak wordt verward met koolzaad, maar die bloeit veel later in het jaar. Ik speur de bloemen af en warempel zie ik een oranjetipje zitten! Eureka!!

Eerst maar even met de telelens van afstand een foto maken. Er is geen dauw vandaag en ik weet niet of hij al voldoende is opgewarmd om weg te vliegen.

Oranjetipje

Oranjetipje

Het lijkt of de vlinder er  nog niet aan toe is om weg te vliegen. Ik verwissel dus de tele- voor de macrolens en kruip er dichter op. Gelukkig blijft hij rustig zitten. Ik probeer de andere bloemen te gebruiken om een wat ander beeld te creëren.

Tussen het mosterdzaad

Tussen het mosterdzaad

Hmmm…., niet helemaal tevreden over deze foto. Soms werkt een idee gewoonweg niet, of zijn de omstandigheden niet geschikt. Ik probeer het eens van de andere kant. Wel heb ik nu tegenlicht, maar misschien pakt dat wel goed uit.

De ander kant

De ander kant

Deze vind ik wel geslaagd!

Ik kan er natuurlijk ook nog dichter op kruipen. Dan krijg je dit:

Close-up

Close-up

Dan kijk ik nog verder in dit veld, maar mijn vlindertje blijkt de enige te zijn. Nog een mazzel dat ik hem zag zitten. Op een gegeven moment ben je natuurlijk wel uitgekeken op zo’n diertje. Ik wil  al weer weggaan als ik opeens een rood blad van de veldzuring zie liggen. Ik krijg een ideetje. Het vraagt enig knutselwerk, maar dan kan ik het blad achter het vlindertje plaatsen.

Natuurlijk kun je discussiëren of het in de natuurfotografie toegestaan is veranderingen aan te brengen in de omgeving. Ik heb er zelf niet zo veel moeite mee. Een takje of wat bladeren wegleggen, wat grasjes uit beeld houden en dat soort dingen vind ik geen probleem. En dit blad lag tenslotte naast het plantje waar de vlinder op zat. Uiteindelijk zal iedereen zelf de afweging moeten maken wat je voor jezelf nog aanvaardbaar vind. Al vind ik wel dat je altijd eerlijk moet zijn over hoe een foto tot stand is gekomen.

Kleurrijke achtergrond

Kleurrijke achtergrond

Zo heb ik dan eindelijk mijn oranjetipje voor de lens gehad. Al was het er dan maar één.

 


De Oostvaardersplassen vervelen nooit

17 augustus 2013

Als Flevolander ben ik maar wat trots op dat prachtige gebied tussen Lelystad en Almere. Ik ben er dan ook regelmatig te vinden en natuurlijk neem ik dan mijn camera mee. Eigenlijk kom ik altijd wel met iets moois op het SD-kaartje thuis. Ik hoop dat vandaag geen uitzondering daarop is. Het doel is kijkhut de ‘Krakeend’ bij Lelystad. Het voordeel van deze hut is dat het eigenlijk altijd rustig is. Na een aantal bezoekjes aan de hut in de Lepelaarplassen heb ik wel weer even genoeg van de drukte.

Onderweg van de auto naar de hut zie ik ineens een ree in het veld staan. Natuurlijk maak ik snel wat foto’s. Dan zie ik dat zich nog twee reeën zich bij de eerste voegen. Die willen natuurlijk ook op de foto! Ik ben de beroerdste niet en leg het trio vast op de gevoelig plaat.

Het trio

Het trio

Zoals je ziet hebben ze mij ook al lang gezien en snel maken ze zich uit de voeten. Reeën in de Oostvaardersplassen zijn een stuk schuwer dan hun soortgenoten op bijvoorbeeld de Westerheide bij Hilversum.

In de hut wordt ik verwelkomd door vrolijk kwetterende boerenzwaluwen. Die nestelen in de hut en zijn altijd erg aanwezig. Ik vind het wel gezellig. Verder heb ik de hut voor mij alleen. Precies zoals ik al verwachtte. Op de plas komt het de dag langzaam op gang. Eenden, ganzen en verschillende steltlopers zwemmen en scharrelen heen en weer. Zo zie ik o.a. voor de eerste keer een koppeltje wulpen en  twee watersnippen. Te ver weg voor goede foto’s, maar wel prachtig om te zien. Terwijl ik zo bezig ben met al het leven rondom de hut valt mijn oog op een takje langs de waterkant. Nee… het is niet waar: een ijsvogel! Het lijkt wel of ze me stalken 😉 Ik kom hier toch regelmatig en heb ooit één keer eerder hier een ijsvogel gezien.  Ik moet wel recht tegen de zon in fotograferen, maar dat biedt ook de mogelijkheid om eens een andere foto van deze prachtige vogel te maken: een silhouet.

IJsvogelsilhouet

IJsvogelsilhouet

Ik ben altijd blij als ik een foto kan maken die anders is dan wat je normaal gesproken voorbij ziet komen. Voor mij past deze in die categorie. Als hij nog even op een ander takje gaat zitten maak ik nog even een wat meer standaard foto. Ook leuk toch?

Op het takje

Op het takje

Dan verdwijnt mijn kleine blauwe vriend weer over het water. Mijn dag kan nu al niet meer stuk!

Ik had het al over de zwaluwen en na een tijdje hebben ze blijkbaar genoeg vliegjes gevangen om even uit te rusten in een boom naast de hut. Tijd voor een poetsbeurt.

Poetsbeurt

Poetsbeurt

Het kopje verdwijnt steeds weer tussen de veren en elk plekje wordt even onder handen genomen. Het valt me op dat deze vogel veel witte veren heeft. Een pigment afwijking (leucisme) of zou dit nog een jonge vogel zijn die zijn definitieve kleur nog moet krijgen?

Leucisme?

Leucisme?

Op dezelfde tak zat ook een nog jonger exemplaar. Dat is te zien aan de rode kleur. Die is bij jonge vogels een stuk fletser. Waarschijnlijk was hij een beetje doof, want zo te zien kon hij niet goed horen wat voor geluid er uit de hut kwam.

Wat hoor ik toch?

Wat hoor ik toch?

Nadat de zwaluwen weer verder gaan met foerageren boven het water blijft het even rustig. Maar naar een tijdje komt een grote witte vogel aangevlogen. Een zilverreiger? Nee, het is een lepelaar! Naast de hut landt hij en begint gelijk met die kenmerkende beweging te zoeken naar eten in het water. En niet zonder succes! Helaas weer met tegenlicht, maar ik vind het wel een prachtig moment.

Lepelaar heeft beet

Lepelaar heeft beet

Het lijkt net of het visje zo zijn bek in springt!

Ik vermaak me prima in de hut, die ik nog steeds als privéhut kan gebruiken. Toch wordt het tijd om weer richting de auto te gaan. Ik vervang mijn tele- door de macrolens en hoop op de terugweg nog wat libellen en vlinders tegen te komen. Als ik bijna bij de auto ben zie ik wat blauws: icarusblauwtjes! Een stuk of vijf hebben een klein veldje uitgekozen om rond te fladderen. Ik blij, want dit prachtige vlindertje heb ik nog niet eerder kunnen fotograferen. Het blijkt lastig om een foto te maken, want ze zijn erg schrikachtig. Dus eerst maar eens van wat meer afstand proberen.

Icarusman

Icarusman

Voorzichtig kruip ik dichterbij, maar het vlindertje vliegt weg. Zo blijf ik een tijdje achter de vlindertjes aan zitten. Steeds gaan ze weer zitten, maar als ik te dichtbij kom vertrekken ze weer. Als ik zo tussen de bloemen en het gras aan het struinen ben kom ik opeens een andere schoonheid tegen: een wespenspin. De mooiste spin van ons land en tegenwoordig vrij algemeen.

Wespenspin

Wespenspin

Die zigzag-draden zijn kenmerkend voor deze soort. Het is niet precies bekend wat de functie daarvan is.

Ik richt me weer op de blauwtjes en besluip opnieuw een exemplaar. Blijkbaar maak ik vorderingen met mijn sluiptechniek, want hij blijft warempel zitten! Centimeter voor centimeter kom ik dichterbij, totdat ik deze close-up kan maken.

Close-up icarusblauwtje

Close-up icarusblauwtje

Is al die moeite niet voor niets geweest. Maar als ik eerlijk ben vind ik een foto met meer ruimte fotografisch vaak een mooier beeld opleveren. Ik neem dus weer wat meer afstand. En gelukkig werkt deze mee door mooi bovenop het bloempje te zitten.

Op een mooi plekje

Op een mooi plekje

En zo eindigt deze mooie ochtend. Eigenlijk niet te geloven wat ik allemaal gezien heb in die vijf uurtjes. Er zijn natuurlijk meer mooie natuurgebieden in Nederland, maar de Oostvaardersplassen blijven mijn favoriet!


Op pad in de AWD

9 augustus 2013

Meestal beslis ik een dag van te voren waar ik naar toe ga, maar vandaag stond al een aantal weken in mijn agenda. Ik had namelijk afgesproken met Dick om boomkikkers te gaan zoeken. Helaas was het inmiddels duidelijk geworden dat die waarschijnlijk dusdanig verstoord zijn in de afgelopen tijd, dat ze er niet meer waren. Te triest voor woorden natuurlijk 😦

Maar uiteraard gaan we wel op pad en wie weet kunnen we ze toch nog terugvinden. Zal een speld in een hooiberg worden, maar niet geprobeerd is altijd mis. En er is natuurlijk nog genoeg ander moois te zien! Ik ben er wat eerder en loop eerst nog even een rondje alleen. Al gauw kom ik de eerste damhertjes tegen. Het is nog vrij donker in het bos, maar deze hertjes stonden net een beetje in het licht.

In het bos

In het bos

Jammer dat het kleintje er net achter staat.

Ik loop verder en kom bij een open plek. Mijn oog valt op een libel, die nog nat van de dauw aan een stengel hangt. Kijk dat is waar ik naar op zoek ben. De macrolens wordt op de camera geschroefd en ik bekijk onder welke hoek ik dit diertje het beste kan fotograferen. Eerst maar eens van achteren.

Dauwlibel

Dauwlibel

Wel aardig, maar het sprankelt nog niet echt. Dan maar eens proberen om met het tegenlicht te werken. Belangrijk vind ik dat je nog wel een oog van de libel kan zien. Dus even zoeken naar de goede positie en dan afdrukken.

Swarovski kristal

Swarovski kristal

Dit ziet er toch net even sprankelender uit! Bij deze foto’s heb ik voor het eerst gebruik gemaakt van live-view bij het scherpstellen. En ik moet zeggen dat me dat erg bevalt. Je ziet dan op je scherm waarop je scherpstelt en je kunt dat ook nog eens vergroten. Ik ga dat zeker bij macrofoto’s vaker gebruiken!

Het wordt nu tijd om naar de afgesproken plek te gaan en samen met Dick de duinen te gaan verkennen. Hij woont hier vlak bij en is dus beter bekend in dit gebied. Ik laat me graag rondleiden. Hij weet in welk gebied we de boomkikkers moeten zoeken, maar niet precies waar. We kijken dus goed bij poeltjes en braamstruiken en ondertussen houden we onze ogen open voor al het andere moois. Zoals deze juffer, die ondanks de dauw al in staat is om te vliegen. Gelukkig blijft hij lang genoeg zitten voor een foto.

Juffertje

Watersnuffel

Lijkt me wel verfrissend zo’n ochtend-dauw-douche.

We struinen verder, maar boomkikkers zien we niet. Wel heel veel braamstruiken. Had eigenlijk een foto moeten maken van een braam voor in dit blog. Helaas…. vergeten 😉

Wat we wel zien zijn een aantal van deze springertjes. Ze zitten in het zand en kunnen behoorlijke sprongen maken. Maar als je ze voorzichtig benaderd blijven ze wel zitten.

Zandsprinkhaan

Blauwvleugelsprinkhaan

Deze naam heeft ie omdat de achtervleugels opvallen blauw gekleurd zijn. Maar dat zie je alleen als ze wegvliegen en niet als ze zo op het zand zitten.

Even daarna zie ik opeens iets opvallends zitten. Het blijkt een Grote Beer te zijn.

Grote Beer

Grote Beer

Het is een dagactieve nachtvlinder en voor mij is dit de eerste ontmoeting met deze prachtige soort. Ik vind het wel een toepasselijke naam. Hij heeft echt een berenvachtje op zijn rug.

Hierna gaan we nog even naar de zonnedauw, maar de foto’s die ik daar gemaakt heb zijn helaas niet door de keuring gekomen. Wel voor het eerst nu ook bloeiende zonnedauw gezien. Dan is het tijd om weer naar huis te gaan. Het was leuk om weer eens met iemand op pad te gaan. En ik ben op plekjes gekomen waar ik alleen nooit zou zijn geweest, Dank je Dick voor de rondleiding! En ik hoop dat de boomkikkers in de AWD ooit weer eens ergens opduiken.


Natuurpark Lelystad

7 en 18 juli 2013

In mijn vorige blog liet ik jullie al de ooievaars zien van het Natuurpark Lelystad. Maar dat is natuurlijk niet het enige wat er te zien is. Er is zelfs zo veel dat ik er nog een dagje heb rondgewandeld. De foto’s in dit blog zijn dus van twee verschillende dagen.

De eerste dag begint in ieder geval goed. De zomerzon is volop aanwezig en laat zijn stralen vallen door het bladerdak.

Goedemorgen

Goedemorgen

Een mooi begin van de dag dacht ik zo.

Als ik bij de Pater-Davidsherten aankom valt deze heer meteen op. Met zijn gewei vol gras en onkruid loopt ie rond te paraderen. Misschien al het begin van de bronst? Hij was niet per ongeluk met zijn gewei vast komen te zitten in de begroeiing. want ik zag hem met zijn kop door het hoge gras vegen. Het gras vloog in het rond.

Hert met pruik

Hert met pruik

Toen hij dichter bij kwam kon ik dit prachtige portret maken.

Commando

Commando

Ik denk dat hij auditie doet voor de nieuwste Rambo-film 😉

Dit hert was in het wild uitgestorven en op een gegeven moment waren er in gevangenschap nog 16 dieren over. Door fokprogramma’s, o.a. hier in Lelystad, is de soort gered en inmiddels ook weer in het wild uitgezet. Het hert komt aan zijn naam door de Franse missionaris en natuuronderzoeker pater Armand David, die het dier ontdekte in China. Het is een moerasbewoner en houdt erg van water en kan goed zwemmen.

Hierna loop ik naar het edelherten gebied. Helaas zie ik geen enkel hert. Het gebied is dan ook aardig groot en de garantie dat je de dieren ziet is er niet. Een heel verschil dus met een dierentuin, waar alles is ingesteld om de mensen de dieren te laten zien. Hier is uitgegaan van het dier en de ruimte die hij nodig heeft. Ja, en soms zie je ze dan dus niet. Maar niet getreurd, want ook een doodgewone huismus kan een mooie foto opleveren.

Grasmus?

Grasmus?

De mussen zijn ook aanwezig als ik aan het eind van de ochtend een kopje cappuccino drink op het terras. Maar op de voorstelling die ik toen kreeg had ik niet gerekend.

18+

18+

En dat gewoon op de balustrade langs het terras! Het moet niet gekker worden! Ik kreeg ze er nog net op, zo dichtbij zaten ze. En zo eindigt mijn eerste dag in het natuurpark met een hoogtepunt.

Op dag numero 2 richt ik mij wat meer op het kleine beestenspul. En al snel kom ik de eerste vlinder tegen. Het is een geaderd witje.

Klein geaderd witje

Klein geaderd witje

Rusteloos fladderend van distel naar distel verzameld hij zijn nectar. Gelukkig bleef hij net lang genoeg zitten voor bovenstaande foto.

Een meter van het koolwitje vandaan zie ik opeens een andere vlinder zitten. Veel rustiger en daardoor heb ik hem eerst ook niet gezien. Maar als hij zijn vleugels spreidt is ie, met zijn oranje kleur, bijna niet te missen.

Gehakkelde aurelia

Gehakkelde aurelia

Misschien wel de mooiste vlinder die ik tot nu toe heb gefotografeerd! En dus eindelijk een dag waarop ik veel vlinders zie. De laatste twee jaren was mijn vlinderoogst erg mager.

Vol goede moed loop ik verder, ondertussen speurend tussen het struikgewas en de bloemen. Maar ik zie verder niets interessants meer, of het zit op een ongelukkige c.q. onbereikbare plek. Ik besluit dat het tijd is voor een kleine pauze en ga zitten op een bankje. Dit deel van het park is erg rustig en ik geniet van de stilte aan de waterkant. Vlak boven het water scheert een blauwe libel heen en weer. Na een korte vlucht gaat hij steeds even aan de kant op het zand zitten. Het is een gewone oeverlibel.

Omdat ie steeds op hetzelfde plekje gaat zitten kan ik mooi mijn positie innemen als hij weer vertrekt voor een vluchtje. Plat op de buik lig ik te wachten tot hij terug komt. Het zal wel humor zijn als hij net nu ergens anders gaat zitten. Gelukkig doet hij dat niet. Sterker nog: hij kiest juist een fantastisch plekje uit! Niet op het zand, maar op een klein stokje.

Gewone oeverlibel

Gewone oeverlibel

Soms moet je net even die mazzel hebben. Het is trouwens een mannetje. De vrouwtjes van de gewone oeverlibelle  zijn namelijk geel. Om het makkelijk te maken zijn de mannetjes ook geel als ze net zijn uitgevlogen. Later krijgen ze de blauwe kleur.

Blij met deze foto ga ik weer op pad. Zoekend naar het volgende beestje. En die is makkelijk te vinden, want hij fladdert over het pad naar mij toe. Het moeilijkste is nog het geduld op te brengen tot hij gaat zitten. Het is een bruin zandoogje. Een veel voorkomende soort, maar lastig te fotograferen. Meestal zit hij tussen het lage gras. Maar vandaag werken ze allemaal goed mee.

Bruin zandoogje

Bruin zandoogje

Ik heb nu wel wat last van het harde licht door de felle zon, maar dat is dan jammer. Ik ben al lang blij dat het zulk lekker weer is.

Ondertussen ben ik weer terug bij de ingang van het park, waar een kleine vijver is aangelegd. Boven het water zie ik een grote keizerlibel heen en weer vliegen. Zo af en toe landt ze even op de vijverbegroeiing in het water en steekt haar achterlijf in het water: ze is bezig eitjes af te zetten! Dat vraagt natuurlijk om een foto, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ze vliegt razendsnel heen en weer en land steeds voor een korte tijd. En meestal aan de verkeerde kant van de vijver natuurlijk. Uiteindelijk lukt het dan toch, wel met een berg tegenlicht, om dit mooie moment te fotograferen.

Ei afzetting

Ei afzetting

En met deze plaat neem ik afscheid van het natuurpark. Het waren twee leuke bezoekjes en heel afwisselend. Ik hoop dat ik jullie wat beter heb laten kennismaken met dit prachtige park. Echt een aanrader!


Veluwe

19 september 2012

Voor het eerst sinds tijden heb ik een hele dag om er op uit te trekken met mijn camera. Vraag is dan: waar ga ik naar toe? De Amsterdamse Waterleidingduinen, de Veluwe of De Groene Jonker, een natuurgebiedje met veel bijzondere vogels. Omdat de weersverwachting niet denderend is en de kans op buien in het kustgebied het grootst, kies ik voor de Veluwe.

Ik hoop natuurlijk edelherten en wilde zwijnen tegen te komen. Maar omdat je zoiets niet van te voren kunt plannen, tenzij je naar de Wildbaan in het park De Hoge Veluwe gaat, ga ik met de instelling op pad dat ik wel zie wat ik tegen kom en met het voornemen vooral te genieten van mijn fotodagje.

Ondanks de kans op buien begint de dag redelijk zonnig. Ik zie een eenzame den op de hei staan die wordt belicht door de ochtendzon. Een mooi beeld vind ik, vooral ook door de dreigende lucht op de achtergrond.

In het zonnetje

Gelukkig trekt de bui in de verte niet over de heide en ik besluit een wandelroute te volgen. Een afstand van zo’n zes kilometer. Goed te doen dus en voldoende tijd om onderweg alle tijd te nemen voor de foto’s.

De bloei van de heide is eigenlijk al over zijn hoogtepunt heen. De meeste struikjes zijn al weer wat fletser van kleur geworden, maar her en der staan nog wat struikjes vol in bloei. Een dagje op de veluwe is natuurlijk niet compleet zonder foto van een bloeiend heidestruikje. Ik experimenteer wat met tegenlicht en uiteindelijk is dit het resultaat.

bloeiende hei

Het leuke van zo’n dagje is dat je wat meer tijd hebt om van alles uit te proberen. Meestal heb ik maar een paar uurtjes en dan voel ik toch op de één of andere manier een tijdsdruk. Dom natuurlijk, maar ik wil vaak te veel in die korte tijd. Moet de rust zien te vinden. Beter één onderwerp helemaal goed uitwerken dan veel verschillende onderwerpen snel schieten.

Ik loop verder en probeer ondertussen wat landschapsfoto’s te maken. Maar ik ervaar dat het nog niet zo gemakkelijk is het heidelandschap mooi vast te leggen. Landschapsfotografie is weer een heel aparte tak van sport en het maken van een goede compositie is lastig. Vaak vind ik mijn eigen landschapsfoto’s een beetje saai. Of het komt niet overeen met het gevoel wat ik heb als ik om me heen kijk. Nog geen landschapsfoto dus, maar ik blijf het proberen.

Wel zie ik veel kleine vuurvlindertjes rondfladderen. Helaas gaan die vaak op de grond van het pad zitten. Het is op die manier bijna niet te doen om een mooie compositie te maken. Gelukkig vind ik er eentje die op een heidestruikje zit.

Kleine vuurvlinder

Een prachtig vlindertje en erg klein: zo’n 2 cm.

Omdat de landschappen nog niet erg lukken  en de beesten zich niet laten zien, ga ik weer een beetje experimenteren. Ik zie aan de rand van de hei een bosje berken staan. De witte bast steekt mooi af tegen de donkere achtergrond. Een trucje dat veel wordt toegepast is het bewegen van de camera terwijl je afdrukt. Er kunnen dan mooie wat abstracte beelden ontstaan. Veel van deze foto’s gaan in de prullenbak, maar deze vind ik wel erg mooi.

Experiment

Komt een beetje over als een schilderij vind ik. Ik heb hierbij de camera verticaal bewogen, terwijl ik een langere sluitertijd heb ingesteld (1/10 sec).

Ondertussen zijn er twee buitjes overgetrokken. Gelukkig valt de hoeveelheid regen mee en kan ik schuilen onder een boom zonder echt nat te worden. Een meegenomen vuilniszak gaat dan over de camera. Terwijl ik zo sta te wachten zie ik een mierenheuvel. Het krioelt er van de rode bosmieren. Een leuke uitdaging om daar een interessante foto van te maken! Op het nest rent alles door elkaar en geen enkel miertje staat meer dan een seconde stil. Ik besluit enige manipulatie toe te passen en enkele mieren uit het nest te halen en op een stokje te brengen. Dan is het nog de kunst een scherpe foto te maken van deze snelle rakkers.

Rode bosmier

Ik ben héééél erg blij met deze foto. Uitdaging volbracht! Ook nu weer heb ik alle tijd genomen en verschillende dingen uitgeprobeerd.

Aan het eind van de wandeling probeer ik nog eens het landschap mooi vast te leggen. Blijft lastig, maar deze vind ik nog wel aardig.

Heidelandschap

En zo loopt ook deze dag weer op zijn einde. Een heerlijke dag en het weer viel reuze mee. Helaas geen wild gezien en maar heel weinig vogels. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb me heerlijk vermaakt met o.a. het heidestruikje en de bosmier.

Bedankt dat je met me mee bent gelopen op mijn wandeling.


Macro in de “Stille Kern”

22 juli 2012

Op deze vroege zondagochtend gaat de reis naar een gebied in het Horsterwold bij Zeewolde: De Stille Kern. Een prachtig gebied met water, bos en velden. Heel afwisselend dus en je mag overal rondstruinen. Ik heb afgesproken met een collega fotograaf die het gebied goed kent. Via internet kennen we elkaar, maar persoonlijk hebben we elkaar nog niet ontmoet. Ben benieuwd hoe mij dat bevalt, want ik ga er tot nu toe altijd alleen op uit.

Ik kies er vandaag bewust voor macrofoto’s te gaan maken. Ik hoop dan ook op veel libellen en vlinders, het liefst nog nat van de dauw. Als we het gebied in gaan is het inderdaad nog een beetje mistig en zijn de planten bedauwd. Nu op zoek naar de beestjes. Het eerste model die zich beschikbaar stelt is een rups van de sint-jacobsvlinder.

Rups sint-jacobsvlinder

En inderdaad nog onder de dauwdruppels zoals gehoopt.

Vlak bij zien we dan een langpootmug hangen. Toch makkelijk als je met z’n tweeën bent. Vier ogen zien meer dan twee. Dit diertje zit nog meer onder de dauw en lijkt wel te kunnen verdrinken in al dat water.

Langpootmug

Al met al een mooi resultaat zo in het begin. Het bevalt me nu al om een keer niet alleen op pad te zijn. Je ziet samen meer en het is ook nog gezellig. En je kunt nog wat van elkaar opsteken. Ondanks dat hebben we nog geen libelle of vlinder gezien. Maar ook andere beestjes zijn leuk hoor. Deze twee soldaatjes trekken zich weinig aan van al dat water en gaan rustig verder met waar ze goed in zijn. Een goede manier om de dag te beginnen toch ;-).

Ochtendrituelen

We lopen nu langs het water te speuren naar libellen: nog steeds niet te zien! Wel zien we familie zwaan wakker worden. Boven het water hangt nog steeds een nevel en dat geeft een mooie sfeer. Ik vervang dus toch maar even mijn macrolens voor de tele om dit tafereeltje vast te kunnen leggen. Ook met een telelens kun je mooie overzichtsfoto’s maken. Je trekt alles wat in elkaar zodat je meer details in een foto kunt laten zien. De truc is om er toch nog wat diepte in te behouden.

Zwanenmeer

Heerlijk toch om ’s morgens vroeg je nest uit te komen en zulke momenten mee te mogen maken?

Maar we zijn hier om macrofoto’s te maken, dus verdwijnt de telelens weer in de tas en wordt het macro-objectief weer gemonteerd. De zon wint nu snel aan kracht en de dauw verdwijnt net zo snel. Steeds meer horen we gezoem van insecten om ons heen. Dit kleine vliegje zat nog wel even stil.

Strontvliegje

Hij wast nog even zijn handjes voor het eten.

Helaas is nu de kans op bedauwde libellen wel verkeken. Ik heb er nog niet één gezien. We lopen door naar een andere plek. Daar is weide met een klein meertje en misschien hebben we daar meer geluk. Als we op de bloemenweide aan komen zijn we gelijk omringt door talloze vliegende juffers. Het is ongelofelijk. Zo zie je er geen één en een paar honderd meter verder stikt het er van. Maar omdat ze nu allemaal opgedroogd zijn is het wel lastig om ze te fotograferen. Ze moeten maar net goed gaan zitten en niet opvliegen als je ze benaderd. Deze zwervende pantserjuffer snapt in ieder geval wat de bedoeling is.

Zwervende pantserjuffer

Naast de juffers vliegen er ook nog een paar libellen rond. De begroeiing is jammer genoeg erg laag, waardoor het moeilijk is om ze mooi vast te leggen. Zo tussen het gras krijg je vaak hele drukke foto’s, waarbij het beestje een beetje in het niet valt. Toch lukt het me om een juffertje zo te fotograferen dat er een mooi beeld ontstaat. Genomen met tegenlicht en met mijn fototas als statief om een laag standpunt te krijgen.

Juffertje in het groen

Nu eens niet heel close in beeld, maar dit heeft ook wel wat vind ik.

Behalve de juffers en libellen laten zich nu ook de vlinders zien. Vooral van de bruine zandoogjes zijn er veel. Deze soort gaat alleen vaak op de grond zitten en niet op een leuk bloemetje. Gelukkig is er vaak wel een exemplaar die zich niet houdt aan deze ‘regel’ en de uitzondering daarop is.

Bruin zandoogje

Deze foto is trouwens weer genomen met de telelens. Vooral bij vlinders gebruik ik die vaak, omdat je er dan niet zo dicht op hoeft. En vlinders zijn, is mijn ervaring, erg schrikachtig en moeilijk te benaderen met een macrolens.

Hebben we op de valreep toch nog een vlinder te pakken. De ochtend loopt nu teneinde en het is tijd om weer op huis aan te gaan. Het is prachtig macro-ochtend geworden en een leuke kennismaking met een collega fotograaf. Het is dan ook zeker voor herhaling vatbaar om niet alleen op pad te gaan, maar samen met anderen.


Vakantie

18 augustus 2011

Net terug van een kampeervakantie in de Franse Vogezen. Voor mijn doen heb ik heel weinig foto’s gemaakt. Eén keer er speciaal op uit getrokken en voor de rest heerlijk met het gezin vakantie vieren.

Toch wil ik hier een aantal foto’s onder de aandacht brengen, waarvan ik denk dat ze de moeite waard zijn. Zoals het uitzicht vanuit de tent op een vroege ochtend. Dat is dan echt even een moment om van te genieten.

Ochtendnevel

Veldkrekel

Die tent bleek een behoorlijke aantrekkingskracht te hebben op allerlei beestje. Zo woonde er onder de tent een muisje en kwamen we in de tent regelmatig verschillende insecten en spinnen tegen. Niet dat iedereen dat leuk vond, maar voor mij was het wel een keer handig dat mijn modellen zichzelf kwamen aanbieden. Deze jonge veldkrekel had er bijvoorbeeld geen enkel probleem mee, om even mee te werken aan een fotosessie.

Ook een zwartkopvuurkever was van plan om bij ons in te trekken. Maar ook zij (het is een vrouwtje) kwam niet langs de ballotagecommissie. Het leverde wel weer een mooi plaatje op.

Zwartkopvuurkever

Grande cascade de Tendon

Op die ene fototocht, die ik al noemde, ging ik naar de watervallen van Tendon. Er zijn er twee: de petit –  en de grande cascade de Tendon. Was er vroeg in de ochtend, anders is er geen goede foto meer te maken, omdat de rotsen dan vol zitten met dagjesmensen. De foto is genomen bij de grote waterval. Ik vond die dode boom op de voorgrond mooi in het plaatje passen.

 

Tijdens de wandeling bij de watervallen kwam ik ook nog dit roodborstje tegen. Die namen we natuurlijk even mee. Pas later zag ik dat hij gewond is aan zijn rechterpootje. Als je goed kijkt lijkt het net een stompje. Er zit echter nog minimaal één teentje aan, maar die wijst omhoog in plaats van omlaag. Hij leek er verder niet echt last van te hebben.

Roodborstje

Citroenvlinder

Verder hebben we nog een hele leuke tuin bezocht: Le Jardin de Berchigranges. Een heerlijke bloementuin, waar veel vlinders rond vlogen. Deze citroenvlinder was er één van. Het was een erg bewegelijk beestje, dus nog niet zo makkelijk om hem goed op de foto te krijgen. Uiteindelijk is het toch nog aardig gelukt.

 

 

Als slot nog een foto van één van de vele bloemen uit de tuin. Volgens het tuinplantenforum is het een scabiosa, of, in het Nederlands: duifkruid. Natuurlijk heb ik nog veel meer bloemenfoto’s. Die verschijnen binnenkort wel op de bloemenpagina.

Duifkruid


Libellen, juffers en vlinders

23 juli 2011

Net als vorige week ben ik naar het Horsterwold geweest. Het was vanochtend best wel goed weer en omdat ik vorige keer niet mijn geplande route kon lopen, nu een nieuwe poging. Misschien kom ik de groep lepelaars weer tegen en kan ik nu wel dichterbij komen. In het begin is het niet echt spannend. Niet veel bijzonders te zien, of het moet de uitbundig bloeiende jacobskruiskruid zijn. Die kleuren het landschap geel.

de stille kern

Geen lepelaar te zien en andere vogels laten zich wel horen, maar niet zien. Alleen twee jonge reigers vliegen schreeuwend weg als ze me horen aankomen. Door alle bloemen vliegen er wel veel vlinders rond. De eerste die ik tegenkom zijn de bruine zandoogjes. Deze vlinders zijn lastig te fotograferen omdat ze vaak op de grond of laag in het gras gaan zitten. Op de foto zetten lukt wel, maar een mooie compositie maken is onmogelijk. Gelukkig tref ik er ook een paar die wel op een bloemetje gaan zitten.

bruin zandoogje

Daar ben je toch al snel weer een kwartiertje mee bezig voordat je scherpte, compositie en de juiste achtergrond hebt waar ik tevreden over ben.

steenrode heidelibel

Inmiddels ben ik verder het gebied ingetrokken. Gelukkig zijn de muggen niet zo actief als vorige week. Dan tref ik de eerste libel van vandaag aan: een steenrode heidelibel. Het vrouwtje van deze soort is geel en het mannetje is rood. Ik kan redelijk dichtbij komen om een mooie close-up te maken

 

 

jonge watersnuffel (man)

Terwijl twee buizerds een stuk verderop in de lucht ruzie maken met een reiger loop ik verder. Bij de volgende plas vliegen heel veel juffers op uit het gras als ik aan kom lopen. Ze zijn erg mak en één klimt zelfs op mijn vinger als ik die bij hem hou. Het zijn jonge mannetjes van de watersnuffel. Ze zijn nu nog roze, maar zullen nog verkleuren en uiteindelijk helderblauw worden. Ondanks de opstekende wind lukt het om een scherpe foto te maken. Het leuke vind ik dat de kleur van de zuring mooi past bij de kleur van de juffer.

 

 

 

 

Dan kom ik in “butterfly heaven”. Een prachtige bloemenweide met kamille, klaver, distel , jacobskruiskruid en nog meer bloemen waar ik de naam niet van weet. Ik zie zo een stuk of tien soorten vlinders rondfladderen.

"butterfly heaven"

Eén van de vele vlinders was dit landkaartje. Volgens vlindernet.nl heeft deze vlinder een voorkeur voor witte schermbloemigen. Deze foto bevestigd dat.

landkaartje

De rest van de vlinderfoto’s staan op de macro-pagina. Na nogmaals een steenrode heidelibel te hebben gespot kom ik nog een juffer tegen die ik nog niet kende. Een prachtige groene juffer met een mooi metalic achtige glans. Het blijkt een zwervende pantserjuffer te zijn. (met dank aan het forum van vroegevogels.nl).

zwervende pantserjuffer

Al met al was het een prachtige wandeling. De lepelaars ben ik inmiddels helemaal vergeten. Alle andere foto’s van deze dag staan op de macro-pagina.


Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD)

2 juli 2011

Met de bedoeling vossen te fotograferen trok ik samen met Astrid naar de AWD. Ik had via internet en mail contact gehad met iemand die wist waar we de meeste kans hadden vossen te zien. Zoals men misschien wel weet zijn er een aantal vrij tamme vossen in de AWD. Waarschijnlijk zijn deze dieren gevoerd en inmiddels zo aan mensen gewend dat ze bij elke rugzak denken dat er wat eten te halen valt. Niet echt natuurlijk gedrag, maar wel passend bij de vos. Als echte opportunist zal hij deze kans om makkelijk aan eten te komen niet laten liggen. Aangekomen op de beschreven plek kwamen we gelijk een vos tegen.

Vos in AWD

Het bleek inderdaad niet erg schuw en kwam zelfs naar ons toe om te kijken of er nog wat te halen viel. Uiteraard hebben we geen eten aangeboden.

Even later kwamen we nog twee vossen tegen, die ook makkelijk benaderbaar waren. De foto  hiernaast geeft goed aan hoe tam ze zijn. Als je wilt zou je ze misschien zelfs aan kunnen raken, maar dat lijkt me niet echt aan te bevelen.

Tamme vos in AWD

Ook al is het prachtig om deze dieren van zo dichtbij te kunnen observeren, ik blijf er toch een dubbel gevoel aan overhouden. Het mooiste moment vond ik dan ook toen de vossen door hadden dat er bij ons niets te halen viel en ze weer hun eigen gang gingen. Eén van de vossen ging toen naar het water om de dorst te lessen. Dat leverde onderstaande foto op.

Dorst

Natuurlijk is er nog veel meer te zien in de AWD. Er zijn veel damherten  en ook die trekken zich niet veel aan van de bezoekers. Ze bleven rustig door grazen en keken hoogstens een keer verstoord op, alsof ze wilden zeggen: “loop eens door, je stoort ons!”

rustig door eten

Daarnaast heb ik ook nog even mijn macro-lens tevoorschijn gehaald om aan aantal van de vele vlinders te fotograferen. De mooiste vond ik deze:  de sint-jansvlinder. Een dagactieve nachtvlinder die in het gehele land voorkomt. Je vind ze vooral in bloemrijke graslanden, weilanden, bermen en duinen.

sint-jansvlinder

Na een lekker uitsmijter voor mij en een broodje kroket voor Astrid bij boshut ’t Panneland zijn we met een voldaan gevoel weer naar huis gereden. We hebben de vossen gezien en een lekkere wandeling gemaakt in een prachtig stuk natuur. Omdat we nog maar een klein stukje van het gebied hebben gezien, gaan we zeker nog een keer terug.


Macro-dagje

26 juni 2011

Vandaag naar de ooievaar- en reigerplas geweest om foto’s te maken. Deze liggen vlak naast de A6 en zijn ooit ontstaan door zandwinning voor de snelweg. Op dit moment is het gebied in beheer door het Flevo Landschap en een mooi stukje natuur. Natuurlijk ging ik om mooie foto’s te maken van vogels, maar die wilden niet echt meewerken vandaag.

Daarom mijn telelens vervangen door de macrolens en een heerlijk ochtendje macro-fotografie beleefd. Juffers, vlinders en tientallen vliegensoorten waren in grote getale aanwezig.

lantaarntje

Het is toch wel een mooie tak van fotografie. De uitdaging zit hem in het benaderen van de insecten en het maken van een mooie compositie. Dat valt nog niet mee, want er zit altijd wel een gras-sprietje of takje  in de weg.

 

 

 

Naast de juffers ben ik een hele tijd bezig geweest met lieveheersbeestjes, ook al zo’n geliefd insect, maar net als de juffer, een echte rover. Voor mijzelf is deze foto van het lieveheersbeestje die mooiste van de dag.

vanuit de diepte

Toch ben ik de vogels niet helemaal vergeten. Vlakbij het wegrestaurant aan de A6 was een groepje boerenzwaluwen bezig met het verzamelen van modder voor hun nesten. Een mooi gezicht en alweer een heerlijke natuurbeleving.

met je snavel vol modder

Zand schuurt de maag zullen ze wel gedacht hebben. Maar toch dacht ik: zij liever dan ik. Al met al toch weer een half uurtje bezig geweest met het observeren en fotograferen van dit moment.

 

 

 

Op weg naar de auto toch weer de macrolens gemonteerd en me nog even gericht op vlinders. De mooiste vond ik de gehakkelde aurelia. Die heb ik nog niet vaak gezien en, tot nu toe, nog nooit op de foto gezet.

gehakkelde aurelia

Toen liep de wekelijkse fototocht weer ten einde, maar ik kon met een voldaan gevoel weer op huis aan. Weer heerlijk in de natuur geweest en mooie foto’s kunnen maken. En lekker weer. Dan heeft een mens toch niets meer te wensen?

Zie voor meer foto’s de verschillende foto pagina’s