Posts tagged “weidebeekjuffer

Elfjes

10 juli 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Iedereen kent haar: Tinkerbell. Het schattige elfje uit de Walt Disney films met Peter Pan. Ook in Nederland vliegen er zulke elfjes rond. Ze zijn blauw of groen en je ziet ze het meest langs stromende rivieren en beekjes.

Al nieuwsgierig? Dan heb je vast al stiekem naar de foto hieronder gekeken. Ik heb het natuurlijk over de weidebeekjuffer. De vrolijke fladderaar onder de juffers. En heel erg fotogeniek. Omdat het al weer meer dan twee jaar geleden is dat ik ze gefotografeerd heb, is het de hoogste tijd om weer eens op elfjesjacht te gaan. Deze keer gaat mijn zus(je) Heleen mee. Ook zij is sinds een aantal jaren besmet met het fotografievirus. Een paar keer per jaar gaan we samen op pad. De Kromme Rijn bij Bunnik is een bekende plaats waar weidebeekjuffers voorkomen en ligt ongeveer in het midden van onze woonplaatsen. Een prima plek dus om af te spreken. Om half zes zijn we er en kan de speurtocht beginnen.

Na nauwelijks 50 meter zien we het eerste exemplaar. Helaas is het nu al 18º C en is ie al erg wakker. Niks niet opwarmen in de vroege ochtendzon, maar gewoon wakker worden en weg vliegen. Dat voorspelt niet veel goeds. We lopen verder langs het water en uiteindelijk zien we in een rietkraag een aantal zitten. Om ze niet te verstoren schuifelen we voetje voor voetje dichterbij. En dan kunnen we onze eerste foto maken.

Weidebeekjuffer in rietkraag

En als je er één ziet zitten zie je er meer. Grappig toch hoe dat werkt! We zien verschillende mannetjes en ook de minder opvallende, groene vrouwtjes zijn aanwezig. Maar vandaag zijn we kieskeurig. We willen met iets bijzonders thuiskomen. Daarom laten we de rietzitters achter ons en gaan op zoek naar exemplaren die een wat fotogenieker plekje hebben uitgekozen.

Het duurt weer even, maar dan ziet Heleen een juffer op een grasspriet zitten. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt of zijn vleugels nog niet helemaal zijn opgepompt. Zie zien er nog wat onaf uit. Maar hij zit op een leuk plekkie en hij trekt zich niet veel aan van ons. Of, en dat is waarschijnlijker, kan ie nog niet wegvliegen. We nemen hem van verschillende kanten onder vuur. Door laag te zitten krijg ik net de boomtoppen als achtergrond, waardoor er bokehcirkels ontstaan.

Weidebeekjuffer bokeh

Hier hou ik wel van!

Vanaf de andere kant krijg je een heel ander beeld. Ook nu weer een laag standpunt, waardoor ik gedeeltelijk door de begroeiing heen fotografeer. De libel komt daar bovenuit met de zonnige overkant van de Kromme Rijn als achtergrond. Dan krijg je zo’n foto:

Weidebeekjuffer met klaver

Wat is het toch heerlijk als een beeld dat je in je hoofd had op je display verschijnt. Voor mij kan de dag nu al niet meer stuk! En ook mijn zus maakt de foto’s die ze in gedachten had. De zon begint nu echt sterk te worden en we besluiten langs hetzelfde pad terug te lopen. Natuurlijk kijken we nog steeds goed om ons heen naar mogelijke meewerkende modelletjes.

Als we een paar juffers in het gras zien zitten ratelen al snel de camera’s weer. Het wordt wel wat lastiger met het harde licht, maar het heeft als voordeel dat de mooie glans van deze elfjes goed naar voren komt.

Weidebeekjuffer op grashalm

Op dit stukje zien we ook een aantal de vrouwtjes. Ze zijn wel vliegerig, maar komen steeds op hetzelfde grasje terug. Het lukt me om twee vrouwtjes in één beeld te vangen.

Weidebeekjuffer vrouwtjes

Volgens mij had ik twee jaar geleden niet eens een foto gemaakt van een vrouwtje. Dus ook nog een primeurtje vandaag! Ik eindig dit blog met nog een laatste foto. Deze man wilde speciaal voor de foto nog wel even zijn vleugels spreiden.

Weidebeekjuffer met open vleugels

Het was genieten van de juffers en gezellig om samen met mijn zus op stap te gaan. Een topochtend dus! Wat wil een mens nog meer?

Nou, een kopje koffie misschien? En zo eindigen we deze ochtend op het terras met een kopje koffie met gebak. Het leven is goed voor een natuurfotograaf. Zo af en toe dan.


Weidebeekjuffers

1 juni 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Ze stonden al een tijd op mijn bucketlist: de weidebeekjuffers. Eén van de mooiste juffersoorten van Nederland, maar helaas niet alom vertegenwoordigd. Ik had ze tot nu toe dus ook nog nooit gezien. Toen ik deze week dan ook op facebook prachtige foto’s voorbij zag komen uitte ik niet alleen mijn bewondering voor de fotografe, maar ook dat ik ze nog niet was tegengekomen. Bijna direct kreeg ik een persoonlijke berichtje waarin stond waar ze deze prachtige insecten gezien had. Hoe aardig is dat!

Dus heb ik maar gelijk besloten dit weekend er op uit te trekken om de weidebeekjuffer op de gevoelige plaat vast te leggen. De plek is midden in een woonwijk in een park langs een riviertje. Voor mij niet een alledaagse omgeving om te fotograferen zo in de stad. In het begin voelde ik mij ook wat onwennig. Maar ik was er vroeg, dus het was nog erg rustig.

Ik speur de rietkraag langs de oever af en het duurt niet lang voordat ik twee mannetjes zie zitten. Wel op lastige plekken en ik ben dan ook nog niet tevreden over de foto’s die het oplevert. Ik zoek dus verder naar een exemplaar wat iets gunstiger zit. En na een half uurtje zie ik ééntje mooi vrij zitten.

Weidebeekjuffer man

Weidebeekjuffer man

Wat een prachtig diertje! Met stip op één in de lijst met mooiste juffersoorten. De zwervende pantserjuffer is van zijn troon gestoten. Nu ik het mannetje te pakken heb is het natuurlijk zoeken naar de vrouwtjes. Die zijn iets lastiger te zien tussen het groene riet, omdat ze groener zijn en niet die donkere vlek op de vleugels hebben. Maar gelukkig zijn er genoeg hier, dus al snel zie ik één zitten. Maar blijkbaar vinden ook zij het riet een heerlijke plek. Het blijft lastig om tussen het riet door een gaatje te vinden en dan ook nog een mooie compositie te maken met een goede achtergrond. Maar uiteindelijk lukt het!

Weidebeekjuffer vrouw

Weidebeekjuffer vrouw

Missie volbracht!

Het leuke is dat nu het creatieve proces gaat beginnen. Ik heb ze mooi kunnen fotograferen, maar dan wil ik er ook een creatieve draai aan geven. En dat is vaak een hele zoektocht en soms ook wel wat frustrerend als het niet lukt zoals het in mijn hoofd zit. Het blijft natuurlijk natuurfotografie en je bent ook afhankelijk van wat de beestjes doen of waar ze zitten. En van je eigen inspiratie natuurlijk.

Ik zie een juffer zitten met op de achtergrond een gele lis. Ik kijk of ik daar wat mee kan.

Gele lis

Gele lis

Wel aardig en je ziet wat meer details dan op de eerste foto’s. Maar creatief? Nog niet echt vind ik. Ik heb trouwens deze foto ingeflitst. Ik moest tegen de zon in fotograferen en ik heb de interne flitser van mijn camera gebruikt. Om het flitslicht wat te verzachten hou ik een dubbelgevouwen tissue voor de flitser. Dat is dan misschien wel weer creatief.

Bij de vorige foto ben ik er wat dichter op gekropen, maar dat kan natuurlijk nog wat verder. Bij een juffer die mij frontaal aankijkt vanaf een blad probeer ik zo dicht als mogelijk te benaderen. Gelukkig is het nog vroeg en moeten ze nog opwarmen voordat ze weg kunnen vliegen. Het levert dit portret op.

face-to-face

face-to-face

Het wordt nu snel warmer en hoe langer hoe meer van deze juffers komen tevoorschijn. Samen met de bewoners van de wijk trouwens. Dat levert dan zo af en toe een leuk praatje op. En allemaal zijn ze nieuwsgierig wat ik nu aan het fotograferen ben. Grappig om te merken dat sommigen nog nooit deze prachtige beestjes hebben opgemerkt, terwijl ze er dagelijks hun hondje uitlaten. Ergens ook wel triest. Eén van de taken die we als natuurfotografen hebben is om de mensen kennis te laten maken met al het moois om hen heen. Vandaag kan ik dat een aantal keren in praktijk brengen. De reacties zijn eigenlijk altijd positief, dus het is nog leuk ook!

Na dit intermezzo ga ik verder met het creatieve proces. Maar alweer wordt dat onderbroken. Mijn oog valt op een grote libel, die rustig aan een grasspriet hangt te drogen. Het is best een grote, volgens mij de keizerlibel. Zo’n buitenkansje laat ik natuurlijk niet lopen.

Grote keizerlibel

Grote keizerlibel

Hoewel de weidebeekjuffers het doel van vandaag zijn, ben ik toch ook erg blij met deze foto.

Omdat het nu lekker is opgewarmd vliegen er steeds meer juffers in het rond. Ze zijn ook niet meer zo dicht te benaderen. Ik vervang mijn macrolens dan ook door een telelens. Dan kan ik van een grotere afstand mijn foto’s maken. En het levert ook andere foto’s op. Door op afstand te blijven zie ik meer het totaalplaatje en kan dat meenemen in de foto. Zoals de lijnen van het riet in onderstaande foto.

In het riet

In het riet

Dit is al niet zo standaard meer. We gaan de goede kant op!

Ik laat het riet nu voor wat het is en verleg mijn focus naar het gras wat voor het riet langs loopt. De oever wordt ecologisch beheerd, dus er zijn genoeg bloemen en kruiden waar de juffers kunnen gaan zitten. Ik zie massa’s kleine blauwe juffers zoals het lantaarntje en de watersnuffel. Maar de weidebeekjuffers zitten maar erg weinig in het gras. Het riet is hun thuis. Toch zie ik ééntje die speciaal voor mij even op een grashalm landt. Het geeft gelijk een heel ander beeld.

In het gras

In het gras

Kijk, dit komt aardig in de richting van wat ik in mijn hoofd heb. Grappig dat het, noodgedwongen, wisselen van lens het duwtje in de goede richting gaf.

Ik blijf het gras afspeuren, want ik wil graag nog een vrouwtje vastleggen tussen de halmen. Dat lukt helaas niet. Wel zie ik nog een mannetje op een leuk plekje zitten. Op een grasspriet die gebogen is gaat ie precies op de top zitten. Ook de achtergrond werkt mee.

Op de top

Op de top

Ik vind zelf de gebogen lijn van het gras erg mooi.

Zo komt er een eind aan deze prachtige ochtend. Ik heb genoten en zal hier vast nog wel eens terug komen.