Posts tagged “wilde eend

Gevederde poldervrienden

15 maart 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Nu het weer wat warmer wordt zijn de eerste grutto’s en tureluren teruggekeerd in de Arkemheen polder. Een onmiskenbaar teken dat we de winter achter ons laten en dat de lente voor de deur staat. Toch heb ik me (nog) niet met de weidevogels bezig gehouden. Ik ging voor de andere gevederde bewoners van de polder. En die zijn er genoeg!

Zoekende zilverreiger

De zilverreiger zie je tegenwoordig bijna net zo vaak als zijn blauwe neef. Waarschijnlijk ook omdat ie wat meer opvalt met zijn witte veren. Ze zijn een stukje schuwer en dus lastiger te fotograferen. Dit exemplaar was zo geconcentreerd aan het vissen dat ie mij niet zag. Of niets van mij aantrok. Dat kan natuurlijk ook. Een eindje verderop zag ik nog vissende zilverreiger. En deze had beet!

Beet

Natuurlijk laat ik ook de blauwe reiger even zien in dit blog. Geen polder zonder reiger langs de sloot toch? Alleen sloop dit exemplaar door het weiland. Op jacht naar muizen en mollen denk ik.

Blauwe reiger

Helaas voor hem (en voor mij) bleven zijn pogingen vruchteloos. Daar keek ie wel even van op. Waarschijnlijk is hij zoveel ongeluk niet gewend.

Omkijkend

Tot zover de reigers. In de polder woont ook een steenuiltje. Ik ga bijna elke keer als ik er kom wel even bij hem kijken. Maar de afgelopen vijf jaar was hij nooit thuis als ik op visite kwam. Tot nu toe dan. Eindelijk trof ik hem op de bekende locatie.

Steenuiltje

Zo blij als een kind was ik. Eindelijk mijn eerste steenuil kunnen fotograferen! Verder heb je hier niet zo veel mogelijkheden om te fotograferen. Een hoge heg maakt het lastig. Ik vond nog één andere hoek waarvan uit ik hem kon vastleggen. Klik even op de rondjes om de foto’s groter te zien.

Niet nodig om te zeggen dat ik ontzettend blij ben met deze foto’s.

Maar we gaan nog even door met het vogelgeweld. Ik reed in de auto langs een brede sloot en zag vanuit mijn ooghoek een aalscholver druk met iets. Meestal vliegen ze gelijk op als je dichtbij komt. Maar deze had iets anders aan zijn hoofd. Of aan zijn snavel. Een enorme vis! En zoals wel vaker gebeurd is het oog groter dan de maag. Of in dit geval de keel. Hij kreeg hem niet naar binnen.

grote vangst

Al die drukte staat in schril contrast met de volgende foto. Een statige zwaan die rustig weg zwemt terwijl hij nog even achterom kijkt. Een goed moment om bij te komen van het spektakel met de aalscholver.

statige zwaan

Met recht een koninklijke vogel.

In de polder neem ik veel foto’s vanuit de auto. Maar het is ook heerlijk om de auto te verlaten en langs de dijk te lopen. In het riet beginnen de kleine vogeltjes zich weer te roeren. Een rietgors was druk bezig met het voorjaarsgezang. Prachtig om te horen en ik krijg er een echt lentegevoel van.

zingende rietgors

Ik heb een hele reeks foto’s van deze kleine vriend kunnen maken. Hieronder een aantal er van.

Ik sluit dit blog af met een soort die de laatste weken in het nieuws is geweest. En niet positief helaas. Het aantal wilde eenden is vanaf 2000 met 20% afgenomen. In de Arkemheen zie je ze nog genoeg. Een paartje zwom in de sloot langzaam naar me toe. Ik heb geprobeerd er een wat artistieker plaatje van te maken.

wilde eend

Ook het vrouwtje mag natuurlijk niet ontbreken. Hierbij ben ik nog wat verder gegaan met de bewerking en ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vind het wel wat hebben.

wilde eend tekening

Hiermee eindigt mijn tweede blog over de Arkemheen polder. Het is tijd voor een nieuw projectje. Wat dat is? Dat zien jullie over een paar weken wel weer. In de tussentijd wens ik jullie veel mooie natuurmomenten toe. Het wordt steeds lekkerder buiten, dus ga er op uit!


De Oostvaardersplassen in januari

8 februari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Op al mijn uitjes in januari in de Oostvaardersplassen waren de grote grazers het hoofddoel. Maar natuurlijk kwam ik ook andere zaken tegen die de moeite van het fotograferen waard waren. In dit blog wil ik jullie die ‘bijvangst’ graag laten zien.

Landschappen zijn lastig om vast te leggen op een foto. Iedereen heeft wel eens een prachtig landschap voor zich, terwijl achteraf de foto’s een heel ander beeld geven. Toch heb ik een paar pogingen gewaagd om het landschap van de Oostvaardersplassen recht te doen in mijn foto’s. Het moet dan een beetje mee zitten met het licht om de juiste sfeer te kunnen pakken.

Selfie

Foto’s van mijzelf zijn zeldzaam, maar hier sta ik er dan toch echt op. Een selfie dus 😉 !

Het was een buiige ochtend en even later zag het er heel anders uit. Maar ook dat kan een mooie foto opleveren.

Bui boven de OVP

Je ziet hier een klein laagje ijs langs de rietkraag. De enige dag in januari dat ik een winters tintje aantrof. Wat de winter betreft was het een zeer teleurstellende maand. Maar deze ene dag heb ik een aantal min of meer winterse plaatjes kunnen schieten.

Winters rietdetail

Een klein laagje ijs bedekte de sloot en het blauw/wit van het ijs contrasteerde mooi met het gele riet.

Deze doolhofzwam met een ijsdakje combineert de herfst met de winter. Helaas heeft de herfst het meestal gewonnen deze wintermaanden. Maar wie weet, het is nog geen voorjaar. Misschien krijgen we nog een weekje winter de komen tijd. Van mij mag het!

IJzige doolhofzwam

Dit is dan ook de laatste foto met iets van winter erin. Ik zal het er mee moeten doen.

Ik heb mijn lens natuurlijk ook een aantal keer op mijn gevleugelde vrienden gericht. Vogels blijven een mooi onderwerp in de natuurfotografie. Eén keer heb ik me speciaal gericht op vliegende vogels. Niet mijn sterkste kant als het op fotograferen aankomt, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste moeilijkheid is ze scherp in beeld te krijgen. En dan moeten ze ook nog eens in een leuk groepje vliegen, zonder dat het rommelig wordt. Deze smienten begrepen aardig wat de bedoeling was.

Vlucht smienten

Je kunt ook een heel andere benadering kiezen. Niet de scherpte, maar juist de beweging in beeld brengen. Deze dag was het lang donker en daardoor kreeg ik automatisch langere sluitertijden. Ideaal om creatieve beelden te schieten. Er vlogen veel groepen ganzen over, dus kon ik naar hartenlust oefenen. Bijna alle foto’s konden rechtstreeks de prullenbak ik. Maar onderstaande foto kwam wel door de keuring. Ik vind het altijd lastig om zulke beelden te beoordelen. Ik kijk naar ritme, gevoel en of het me intrigeert. Deze foto doet dat. Maar ik ben me er van bewust dat zoiets heel persoonlijk is.

Ganzenvlucht

Ook al vliegen ze niet, dan nog zijn vogels mooie dieren. Helemaal als ze zo mooi gekleurd zijn als het pimpelmeesje. Een echte tuinvogel, maar ook in de rietvelden tref je ze altijd aan. Met een beetje mazzel komen ze af en toe wat omhoog langs een rietpluim zodat je ze kan fotograferen.

Rietpimpel

Het riet is sowieso heel erg mooi nu. De geelbruine kleur zorg voor mooie tinten en contrasten. Of soms voor een mogelijkheid om op te gaan in de omgeving. Deze vrouwtjeseend verraadde zich door de blauwe kleuren in haar verenpak.

Vrouwtjeseend in het riet

Ongeveer hetzelfde probeerde deze blauwe reiger. Helaas voor hem viel hij iets meer op. Vind wel dat ie een mooi plekje had uitgekozen.

Blauwe rietreiger

De reigers waren al bezig met het verzamelen van nestmateriaal. Wat wil je ook met die hoge temperaturen deze winter. In de Lepelaarplassen, die ik voor het gemak maar even bij de Oostvaardersplassen reken deze keer, was het een drukte van belang op de nesteilanden. Er werd voortdurend met takken gesleept.

Lente in de bol

Tot slot toch nog een grazer in dit blog. Niet als onderwerp van de foto, maar als uitkijkpunt voor een spreeuw. Het tegenlicht zorgt voor een sfeervol beeld.

Spreeuw op konik

De maand januari heeft me veel mooie natuurmomenten bezorgt. En lekker dicht bij huis! Natuur om de hoek wordt wel eens vergeten, maar is meestal net zo mooi als de gebieden die verder weg liggen. Ik zal dit jaar nog regelmatig de Oostvaardersplassen en de omringende gebieden bezoeken. En hopelijk kan ik jullie er dan weer van mee laten genieten!


Het jaar begint in de polder

4 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Een nieuw jaar, lege mappen op mijn computer en de wil om er weer iets moois van te maken. Ik ben benieuwd wat ik dit jaar allemaal voor mijn lens krijg. Allemaal ideetjes en plannen in mijn hoofd. Maar wat daar van terecht komt? De tijd zal het leren!

Mijn eerste trip van dit jaar gaat naar een bekend gebied: De Arkemheen polder bij Nijkerk. In het voorjaar en de zomer een walhalla voor weidevogels als de grutto en de tureluur. In de winter pleisterplaats voor o.a. ganzen en zwanen. Maar mijn doel vandaag zijn de buizerds en de torenvalkjes. Roofvogels heben een speciale aantrekkingskracht op me. Maar ze vaak lastig te fotograferen. Je moet net de mazzel hebben dat je een minder schuw exemplaar treft, die niet op de vleugels gaat als je in de buurt komt.

Maar voordat ik daar aan toe kom geniet ik eerst van de zonsopkomst bij het stoomgemaal Hertog Reijnout. Dit zie ik achter het gemaal voordat de zon opkomt.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Hierna loop ik snel naar de dijk om de zonsopkomst boven het gemaal te kunnen fotograferen. Maar oeps wat is het glad zeg! Ga ik toch bijna onderuit met mijn statief op de nek. Voorzichtig aan dan maar. Gelukkig ben ik op tijd om de ze foto te maken.

Zonsopkomst boven het gemaal

Zonsopkomst achter het gemaal

Altijd weer mooi om de zachte kleuren te zien intensiveren als de zon steeds hoger komt. Verder is de zonsopkomst niet heel erg spectaculair vandaag. Daarvoor heb je toch wat meer wolken nodig. Of laaghangende nevel. Ik hou het dus voor gezien hier en stap in de auto voor een rondje over de polderweggetjes. Ondertussen de paaltjes afspeurend naar de door mij gezochte roofvogels.

Maar vandaag hebben ze afgesproken om mij eens flink dwars te zitten. Zonder uitzondering vliegen alle valkjes en buizerds op, voordat ik ook maar in de buurt ben. Laat staan dat ik ze op de foto kan zetten. Vanuit de verte kan ik wel genieten van deze blonde buizerd die aan het ontbijt zit. De kraaien wachten als aasgieren op hun beurt. Te ver weg voor een echt goede foto, maar het moment is wel erg mooi!

Ontbijt met toeschouwers

Ontbijt met toeschouwers

En deze keer heb ik er ook eens aan gedacht om er een filmpje van te maken.

Meestal vergeet ik dat mijn camera behalve foto’s ook filmpjes kan maken. Maar als ik het doe vind ik het altijd iets toevoegen. Het eerste goede voornemen voor 2015 is dus geboren: meer filmen!

Omdat de doelgroep niet mee wil werken verleg ik mijn focus naar de andere vogels in de polder. En dat zijn er genoeg! Zo zit er een grote groep kleine zwanen in de polder. Ze hebben een vaste hangplek en zijn dus makkelijk op te sporen.

Kleine zwanen

Kleine zwanen

Ze delen hun veldje met een aantal families knobbelzwanen. Veel gebeurt er niet. De zwanen liggen wat in het gras en eten zo nu en dan zonder van hun plek te komen.

Knobbelzwanen

Knobbelzwanen

Ondanks dat dit veldje erg in trek is bij vogelaars vind ik het maar een saaie bedoening. Ik zie ze liever in het water of, nog mooier, in de lucht. Vooral de knobbelzwanen maken een heerlijk geluid als ze voorbij komen vliegen met hun zoevende vleugelslag. Ik laat de zwanen dus voor wat ze zijn en rij naar de andere kant van de polder. Even de benen strekken op de dijk van de Putterpolder. Ook dat hoort trouwens bij het Arkemheen gebied. Vanaf de dijk heb je uitzicht op het kustgebied, wat Delta Schuitenbeek wordt genoemd. Maar vlak voordat ik de auto wil parkeren kom ik nog een prachtige zilverreiger tegen. Die moet ik natuurlijk even meenemen. Net als de roofvogels kom je niet zo snel eentje tegen die gewoon zijn gang blijft gaan als je in de buurt bent. Deze trok zich niets van mij aan!

Grote Zilverreger

Grote Zilverreiger

Dan verlaat ik de auto en maak een wandelingetje over de dijk. Dat is toch wel een stuk leuker dan in de auto te zitten. De geluiden om je heen en het frisse winterzonnetje op je kop: Genieten met een hoofdletter G!

Het aantal watervogels op het water valt wat tegen. Een paar groepjes eenden is alles wat ik zie. Waarbij ik de wilde eend het vaakst tel. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze “doodgewone” eend is prachtig, vooral het mannetje met dit zonnetje erop.

Spiegeleend

Spiegeleend

Dan hoor ik opeens een bekend geluid: vliegende knobbelzwanen! Boven het Nuldernauw komt een formatie van drie aanvliegen. Het is altijd weer een beetje geluk hebben om er een scherpe foto van te maken, maar eentje is er goed genoeg om in dit blog te komen.

KLM reclame

KLM reclame

Zeg nu eerlijk: veel mooier dan die suffe exemplaren in het weiland toch?

Het is tijd om weer terug te gaan. Als ik weer langs het groepje wilde eenden loop besluiten er twee om aan een wasbeurt te beginnen. Een mooi gezicht die spetterende en spartelende vogels. Soms liggen ze zelfs op hun rug in het water en zie je alleen de twee oranje pootjes omhoog steken. Als het wassen dan achter de rug is moeten nog wel de vleugels even worden droog gewapperd. Dat zie je dus hieronder.

Even met de vleugels slaan

Even met de vleugels slaan

Dit is trouwens niet helemaal een raszuivere wilde eend. Daarvoor is de witte ring om de nek te groot en te onregelmatig. Vergelijk het maar eens met de spiegeleend. Een wilde eend dus, maar wel met tam bloed.

En zo eindigt mijn eerste fotouitje van 2015. Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar de natuur laat zich niet dwingen. En die roofvogels komen heus nog wel aan de beurt dit jaar. En wat er voor in de plaatst kwam is ook mooi. Mijn persoonlijke favoriet? Dan ga ik voor foto 2. Bedankt voor je aandacht en tot een volgende keer!


Eerste paasdag

31 maart 2013

Op deze eerste paasdag is mijn doel een plasje in de polder waar regelmatig kluten worden gezien. Ik vind het een prachtige vogel, die ik helaas nog nooit voor mijn lens gehad heb. Dat is dus mijn doel voor vandaag.

Aangekomen op de plek moet ik eerst even de boel verkennen. Ik ben hier nog nooit geweest namelijk. Het is meer een ondergelopen weiland dan een echte plas. Dat heeft één groot nadeel: er is bijna geen mogelijkheid om ongezien dichtbij het water te komen. En dus ook niet dichtbij de vogels! Want die zitten er in grote getale. Zo te zien geen kluten, maar volgens mij een paar honderd grutto’s!

Ik zie één mogelijkheid: via de slootkant richting de plas en dan het laatste stuk proberen achter een klein stukje riet in dekking te blijven. Als een echte Rambo sluip ik door de polder. Tijgerend sluip ik meter voor meter richting de rustende vogels. Geen gezicht waarschijnlijk, maar het is me wel gelukt: ik ben aangekomen bij de rand van de plas! En inderdaad zit de plas vol grutto’s.

Heel veel grutto's

Heel veel grutto’s

Zoals je ziet is de plas op deze eerste paasdag nog steeds bevroren! Ja… de lente van 2013 laat nog steeds op zich wachten. Dat zullen de grutto’s ook niet verwacht hebben toen ze uit Afrika vertrokken. Het begint zelfs lichtjes te sneeuwen! Heel voorzichtig kruip ik nog een stukje dichterbij en maak nog een aantal foto’s.

IJsgrutto's

IJsgrutto’s

Nu het wat later wordt ontwaken steeds meer vogels. In kleine groepjes vertrekken ze. Ik denk om te gaan eten. En dat zal nog lastig zijn met de, door de vorst, harde grond. De grote groep raakt nu aardig uitgedund. De laatste slapers worden ook aangespoord wakker te worden.

Wake-up call

Wake-up call

Nu bijna alle vogels vertrokken zijn, besluit ook ik de plas te verlaten. Ik verwacht niet dat er binnen afzienbare tijd nieuwe vogels komen. Pas als het ijs gesmolten is zullen er weer soorten komen om hier te foerageren. Helaas heb ik niet de tijd om daar op te wachten. De kluten zal ik een andere keer moeten zien te fotograferen.

Via dezelfde route als waarlangs ik gekomen ben trek ik mij terug en wandel terug naar de auto. Vanuit de auto hoop ik nog een aantal mooie foto’s te kunnen maken. Langzaam rijden geef ik mijn ogen goed de kost. De grutto’s lijken allemaal te zijn verdwenen. Wel zijn er een aantal kieviten. Dit exemplaar staat net boven op een dijkje.

Kievit in sneeuwbuitje

Kievit in sneeuwbuitje

Zoals je kunt zien sneeuwt het nog steeds een beetje.

Dan zie ik iets in mijn ooghoek bewegen. Snel draai ik mijn hoofd, maar op het eerste gezicht zie ik niets. Als ik het weiland afspeur zie ik hem plotseling zitten: de PAASHAAS! hoe toepasselijk op deze eerste paasdag.

Paashaas

Paashaas

Wat een goede camouflagekleur heeft ie. Als ik hem niet had zien bewegen, dan was ik er zo langs gereden.

Even later zie ik een valkje bidden langs de weg. Helaas niet lang genoeg om mij gelegenheid te geven om een foto te maken. Ook dat gebeurt natuurlijk regelmatig. Niet alles lukt! Gelukkig zie ik op dezelfde plek een koppel wilde eenden op een duiker in de sloot zitten. En nu lukt het wel om een leuke foto te maken.

Woerd

Woerd

Voordat ik het vrouwtje kan platen vertrekt het echtpaar.

Ook een andere bewoner van de polder laat zich zien. Stappend door het gras zoekt deze blauwe reiger naar een prooi. Ze zijn in deze tijd op hun mooist.

Blauwe polderreiger

Blauwe polderreiger

Tot slot heb ik mij nog even vermaakt met een kievit. Dit exemplaar trok zich niets aan van de auto en ging gewoon door met het zoeken naar een hapje eten.

Kievit

Kievit

Ondanks dat de zon niet schijnt komen de prachtige kleuren toch mooi naar voren. Een prachtige weidevogel! En omdat hij zich niet door mij liet storen, kwam hij gewoon op mij af gelopen.

Frontaaltje

Van voren

En de volgende keer maar eens proberen om de auto te verlaten en vanuit een laag standpunt wat foto’s te maken.

Ondanks dat ik de door mij gewenste kluten niet gezien heb is het toch een geslaagde ochtend geworden. Met voor mij als hoogtepunt de grutto’s op het ijs. Dat zie je ook niet al te vaak! En de haas heeft mij toch aan het denken gezet om iets van camouflage aan te schaffen. Bij zo’n plas als bij de grutto’s kun je volgens mij mooie platen maken vanonder een camouflagenet. Dus wie weet volgen de kluten binnenkort!


Goede vrijdag

6 april 2012

Goede Vrijdag. Voor mij elk jaar een extra vrije dag. Dus tijd om er weer op uit te trekken. Omdat ik bereikbaarheidsdienst heb, kan ik niet te ver weg. Moet dan altijd binnen een half uur in Amsterdam kunnen zijn. Dus koos ik ervoor om een gebiedje te verkennen die vlak bij mijn huis ligt. Het is een strook rietland met wilgenbosjes tussen de Oostvaardersplassen en de Lepelaarplassen. Bekend onder de naam: Verbindingszone.

Ook nu was ik vlak na zonsopkomst op pad. Zoals de vaste volgers van dit blog inmiddels wel weten is dat mijn favoriete tijdstip. En weer werd ik niet teleur gesteld.

Slapende kuifeenden

Ik weet niet wat het is, maar de sfeer van de vroege ochtend pakt mij elke keer weer. Zelfs een in principe saai plaatje van slapende eenden heeft dan een mooie uitstraling. Ook de stilte die heerst, zo vroeg op de dag, is erg mooi. Langzaam beginnen dan de geluiden te komen, als de natuur ontwaakt. Zo werden de grauwe ganzen al wakker, terwijl de kuifeendjes nog even lekker doorsliepen.

Wakker worden

De hele natuur komt nu tot leven: de bloemen gaan open, de ganzen vliegen over en overal hoor je gefluit en getjilp. Het geluid wat op dit moment het meeste opvalt is de zang van de tjitjaf. Met een beetje fantasie hoor je hem zijn eigen naam roepen: tjif tjaf tjaf tjif tjif. Meestal zitten ze hoog in de boom en, omdat het een vrij onopvallend vogeltje is, hoor je hem vaker dan dat je hem ziet. Ik had het geluk om er eentje te spotten die iets lager zat.

Tjiftjaf

Ik heb geen idee wat hij in zijn snavel heeft. Lijkt op één of ander zaadje.

Niet alleen de vogeltjes zijn nu wakker, maar ook de flora is ontwaakt. Zo profiteert deze bloesem van het ochtendzonnetje en lokt het de broodnodige insecten, die voor de bestuiving moeten zorgen.

Bloesem met insect

Niet alleen de bloesemdragende bomen en struiken zijn fotogeniek, ook degene met katjes kunnen leuke foto’s opleveren. Zo is op onderstaande foto de katjes van de schietwilg te zien. Heel anders dan de ‘gewone’ wilgenkatjes, maar minstens zo mooi.

Katjes van de schietwilg

Verder lopend valt mijn oog ineens op iets wits, wat tussen de struiken ligt. Het blijkt een kapot ei te zijn. Het doet mij denken aan een ganzenei, maar een expert ben ik natuurlijk niet. Wel een vreemde plek om zoiets te vinden: tussen de struiken en niet echt dicht bij het water. Dan ga ik denken hoe het daar gekomen is. Geroofd uit het nest en de inhoud opgegeten? Zou best kunnen. De veel voorkomende vos lust bijvoorbeeld wel een eitje. Heel toepasselijk eigenlijk zo vlak voor pasen. Dat vraagt natuurlijk wel om een foto:

Paasei?

Moet wel zeggen dat de setting door mij geregisseerd is. Zo tussen het gras kon ik er geen mooie foto van maken. Dus ei op de leuning van een bruggetje gelegd, met als achtergrond een rietkraag.

Na een wandeling tussen het struikgewas kom ik weer bij het water uit. Ook hier weer veel activiteit van de watervogels. Op de leuning van de brug (andere dan die van het ei) stond deze eend. Half wakker en half slapen. Toch knap om met dat lompe lijf in balans te blijven op één poot.

In balans

Zoals je ziet, houdt hij mij, ondanks dat hij zijn snavel tussen de veren steekt, goed in de gaten.

Ook in het water is genoeg te zien. Zo dobbert deze fuut rustig rond, maar ook nu doet het ochtendlicht zijn werk. In combinatie met het riet levert dat een prachtig kleurenpalet op. Daarom heb ik de fuut zelf wat kleiner gehouden, zodat je meer van de kleurrijke omgeving ziet.

Fuut in ochtendlicht

Dan komt er ineens familie grauwe gans vanuit een zijslootje gezwommen.  De eerste kuikentjes die ik zie dit jaar. Het paasgevoel kan nu natuurlijk helemaal niet meer stuk. Een paasei en paaskuikentjes. Het plaatje is compleet.

Familie gans

Wel een beetje jammer dat de kleintjes net teveel van de camera afzwemmen, maar voor nu moet ik het er mee doen.

Ik moet dan dezelfde route teruglopen en kom terug op de plek waar ik 3 uur eerder  mijn wandeling ben begonnen. Naast de weg steken allemaal kleine stengels uit de grond met een knopje op het eind. Geen idee wat het is, maar het lijk mij erg leuk voor op de foto. Ik wissel dan ook mijn telelens voor de macrolens en duik met mijn hoofd tussen het gras. Languit liggend, met de cameratas als ondergrond, probeer ik een leuk groepje te fotograferen. Ik dwing mijzelf om goed na te denken over de compositie en neem de tijd. Onderstaande foto is het eindresultaat.

Heermoes

Na navraag op het forum van vroege vogels bleek de naam van dit plantje Heermoes te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijn een ramp te zijn al je dit in je tuin krijgt. Echt onkruid dat niet vergaat. Maar zo in de vrije natuur een dankbaar onderwerp om te fotograferen.

Ik loop dan nog snel even naar het water voor een laatste blik, als uit het niets twee baardmannetjes verschijnen. Een soort die ik nog niet eerder gezien heb, dus ik was blij verrast. Het duurde maar een paar seconden en toen vlogen ze door. Ik heb lang getwijfeld of ik onderstaande foto hier moest plaatsen. Ik vind de rietstengel die over het vogeltje valt erg storen. Maar omdat dit mijn eerste foto van een baardmannetje is mag hij hier toch staan in dit verhaal.

Baardmannetje

Wel een prachtige soort trouwens en dan is het mannetje nog een stukje mooier dan dit vrouwtje.

Een ochtend dus met veel ochtendsfeer, paasgevoelens en verrassingen. Omdat ik dit vaak doe zou je je kunnen voorstellen dat je er aan went, maar dat is niet het geval. Elke keer als ik er weer op uit trek geniet ik van de sfeer en de vele leuke dingen die je tegenkomt. En dat is wat ik vast wil houden: het genieten en verwonderen over de natuur om ons heen. En niet alleen verwonderen, maar ook bewonderen. En ik hoop dat jullie, door het lezen van deze blog, met mij mee kunnen genieten en je net als ik blijven verbazen.