Posts tagged “wildlife

Eifelvlinders

11 november 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De herfst loopt al weer langzaam naar het einde en heel voorzichtig begint de winter aan de horizon te verschijnen. En ik? Ik ben een blog aan het schrijven over de foto’s die ik gemaakt heb tijdens onze zomervakantie in de Eifel. Ja, ik lig een ‘beetje’ achter. Heb er zelfs aan gedacht om te stoppen, maar ik ga toch proberen de boel weer op te pakken. Te beginnen dus in het mooie Duitsland.

De Eifel staat bekend bij natuurfotografen om zijn vlinderrijkdom. Dus had ik mijn camera en  macrolens ingepakt toen we afgelopen zomer voor twee weken een huisje hadden gehuurd in Schönecken. Een dorpje iets ten noorden van Bitburg. Nu was het weer niet altijd optimaal, dus viel het met het aantal soorten wel wat tegen, maar ik heb genoeg om jullie te laten zien.

Dit is een klaverblauwtje. Later deed ze speciaal voor mij ook nog even de vleugeltjes open, zodat ik haar mooie kleuren kon bewonderen.

Op dezelfde ochtend kwam ik ook nog een bejaard vlindertje tegen. Afgevlogen noemen ze een vlinder waarvan de vleugels de sporen laten zien van het bijna voltooide leven. Maar voor mij net zo mooi als een vers exemplaar.

Het is een bruine vuurvlinder. Toen het zonlicht wat feller werd kon ik deze mooie tegenlichtopname maken.

Op een andere ochtend kwam ik een vlindertje tegen die ik ook in Nederland regelmatig zie: het icarusblauwtje. Ik had al een paar uur rondgelopen zonder veel gezien te hebben. En net toen ik eraan dacht om weer naar het huisje te gaan kwam ik deze schoonheid tegen.

Niet een heel bijzondere soort, maar dat maakt mij niets uit. Het is een prachtig vlindertje en hij werkte prima mee.

Ook vlak bij het huisje was genoeg te zien. Op een veldje bij de ingang van het parkje fladderden ook allerlei vlinders rond. Zoals dit bruin zandoogje.

En ook dit koevinkje deed zich tegoed aan de nectar van de bloemen in het veld.

Ik sluit dit vakantieverslag niet af met een vlinder, maar met een ander prachtig insect. Tegenover ons huisje lag een klein vijvertje. Boven het water vloog steeds een prachtige libel, op jacht naar wat eetbaars. Na een tijdje gekeken te hebben ontdekte ik dat ie steeds dezelfde route aflegde. Dit was mijn kans om een keer een vliegende libel vast te leggen. Maar dat bleek nog niet zo makkelijk! Na talloze mislukte pogingen kan ik dan toch een scherpe foto maken. Ik ben er erg blij mee!

Het is trouwens een blauwe glazenmaker.

En zo heb ik eindelijk de zomer afgesloten en kan ik gaan denken aan een herfstblog. Niet dat ik heel veel gefotografeerd heb, maar genoeg voor een blogje denk ik. Ook ga ik proberen weer te reageren op blogs van anderen. Door omstandigheden zat dat er niet in de afgelopen tijd, maar vanaf nu ga ik dat ook weer oppakken.

Ik wens een ieder veel natuurplezier de komende tijd!

 

Advertenties

Reeën 2017

24 september 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De afgelopen maanden ben ik opvallend vaak reeën tegengekomen op mijn foto-uitjes. Soms was ik speciaal voor ze op pad, maar vaker nog waren het toevallige ontmoetingen, terwijl ik op pad was voor iets anders. In dit blog wil ik jullie een aantal foto’s van die momenten laten zien.

In mei was ik op de Westerheide bij Hilversum om vlindertjes te fotograferen. Maar deze plek is ook erg bekend door de reeën. Ze zijn er niet erg schuw en vroeg op de ochtend zie je er altijd wel een paar. Zo ook deze keer. De zon was nog maar amper boven de horizon verschenen toen ik dit bokje tegen kwam.

De vroege ochtendzon geeft een mooi sfeertje. Ietsjes later is er iets meer licht.

Het is altijd genieten zo vroeg. Alleen jij, de natuur en de stilte! GENIETEN!!!!

Het bokje trok zich verder niet zoveel van me aan en wandelde rustig verder. Ik liet hem verder met rust en ging op zoek naar vlindertjes.

In juni had ik libellen gefotografeerd bij het Naardermeer. Ik besloot daarna nog even langs een kijkscherm te gaan. Ik kwam aangelopen en keek door één van de gaten. En stond plots oog-in-oog met een prachtige reegeit die vlak achter het scherm zat.

We bleven elkaar zo een paar minuten aanstaren. Toen had ze er genoeg van en ging er vandoor. Ik had het geluk dat ik van die sprint een aantal foto’s kon maken voordat ze in het struikgewas verdween. Een drietal van die foto’s heb ik in Photoshop aan elkaar geplakt tot één foto. Je krijgt dan een mooi beeld van een ree op volle snelheid.

Die onverwachte momenten zijn toch vaak het mooist!

Met de reeënstand in de Flevopolder is volgens mij niet veel mis. Je hoeft maar door de polder te rijden en vaak zie je wel een paar in de velden staan. Ook in de bossen kom ik ze regelmatig tegen. Vaak zien ze jou eerder dan jij hen en gaan ze er op volle snelheid vandoor. Zo ook dit bokje in het Horsterwold bij Zeewolde.

Soms heb je geluk en zie jij ze eerder. Dan kun je wat langer genieten van deze prachtige ranke dieren. Het volgende exemplaar kwam ik tegen in het Larserbos bij Lelystad.

In juli ging ik nog eens terug naar de Westerheide. Nu speciaal voor de reeën in het boekweitveldje. Elk jaar wordt een veldje ingezaaid met mooie witte bloemetjes. De reeën zijn er dol op en het levert leuke foto’s op. Het beste kun je ’s avonds gaan, maar dat is voor mij lastig. Dus ga ik maar weer ’s ochtends vroeg op pad. En het is gelijk bingo: een bokje staat tussen de bloemen. Het is nog vrij donker, maar toch kan ik een redelijke foto maken.

Hij heeft me in de gaten, maar gaat rustig door met waar ie mee bezig was. Langzaam loopt hij wat meer naar de zijkant, waardoor er wat meer van het dier te zien is.

Niet veel later verdwijnt hij rustig tussen de bomen. Ik blijf nog een tijd rondhangen, maar helaas komt ie niet meer terug. Wel komt er nog een verlegen dame even kijken. Ik had haar eerst niet eens in de gaten, zo gefocust was ik op het bloemenveld. Toen ik even opzij keek zag ik deze mooie meid vlak bij me staan.

Voor mijn doen dus veel reeën voor de lens gehad dit jaar. Helaas had ik geen mogelijkheid om me bezig te houden met de reeënbronst, maar dan heb ik nog wat te doen de komende jaren.


Het steenuiltje

1 juli 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Een paar weken geleden kreeg ik de mogelijkheid om met een collegafotograaf mee te gaan naar een boerenerf om steenuiltjes te fotograferen. Die kans greep ik natuurlijk met beide handen aan. Hij heeft daar al jaren een plekje ingericht om ze te fotograferen. Vanuit een schuiltentje zijn ze goed te bekijken op de voerplek.

Bij zonsopkomst werd ik verwacht en met wat geluk hebben we een uur of twee om te genieten van deze kleine uiltjes. Het is bijna windstil en onbewolkt. Het belooft een stralende dag te worden. Om ongeveer kwart over zes zien we het uiltje voor het eerst. In een boom wat verder weg overziet hij het erf. Even later komt ie wat dichterbij.

Heel voorzichtig gaat hij uiteindelijk naar één van de voerplekken met meelwormen. Een mooi plekje om hem te fotograferen.

Het is nu half zeven, maar je ziet dat het zonlicht al erg fel is. Maar mij hoor je niet klagen hoor. Wat een prachtige vogel is het!

Na het eten gaat hij weer terug naar het eerste plekje wat verder weg op het erf. Eigenlijk niet zo erg, want zo’n foto met de uil wat kleiner in beeld vind ik ook wel mooi. Geeft ook wat beter aan hoe klein ze eigenlijk zijn.

Het uiltje vliegt weer op en gaat na wat omzwervingen recht boven ons zitten. Niet het meest ideale plekje, maar met wat kunstgrepen kan ik hem toch in beeld krijgen.

Graag zou ik hem nu nog wat dichterbij willen hebben om ongeveer half acht gebeurt dat ook. Hij landt op de dichtstbijzijnde voerplek. Na wat gestoei met de belichting door het felle zonlicht kan een paar mooie foto’s maken. De plek is zo ingericht dat het voer buiten beeld blijft. De bakjes zitten namelijk achter de stammen.

Je kunt op alle foto’s wel zien dat het uiltje weet dat we er zijn. Hij houdt ons in de gaten, maar gaat ondertussen gewoon zijn eigen gang. Er was echter één momentje waarbij ik dacht dat ie toch niet zo blij met ons was. Hij wierp ons een hele boze blik toe.

Maar voor de rest was het een heel vriendelijk diertje.  Het is inmiddels tien voor acht en de voorstelling is afgelopen. Tijd om te gaan slapen. Voor de uil tenminste. Voor ons is het tijd om op te breken. Het was een prachtige belevenis!

Ik sluit af met een portretje van mijn nieuwe vriend. Hopelijk krijg ik nog eens de kans om zo’n serie te maken, maar dan met wat zachter licht.

 


Balgzandpolder 3: de overige gasten

17 juni 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hier is dan het derde en laatste deel over de dag in de hut bij de Balgzandpolder.

Naast de vaste gasten kwamen er natuurlijk ook nog wat toevallige voorbijgangers voor de hut. En nog een aantal soorten die meestal verder weg zaten. Eén van de eerste bezoekers ’s ochtends was dit witgatje. Hij gunde ons een paar foto’s en we hebben hem de rest van de dag niet weer gezien.

Hij wordt vaak verward met de oeverloper, maar bij de oeverloper loopt het wit aan de voorkant op de buik in een krul naar boven.

Op de plas zijn er ook verschillende eenden en ganzen aanwezig. Een aantal families van de wilde gans zwom gedurende de dag voor de hut langs. Ik heb daar geen interessante foto’s uit kunnen halen. Wel vond ik deze houding van de gans leuk toen hij even op het eilandje liep.

Nu ik toch bij de ganzen ben: ik had ook nog een primeur. Vandaag zag ik mijn eerste rotganzen. Een mooie soort, die één van de meest verkeerde namen heeft in de dierenwereld. Ver op de plas waren een aantal zich aan het wassen. Dat levert altijd leuke poses op.

Je moet toch met me eens zijn dat de naam rotgans totaal niet past bij deze mooie vogel.

Ook het visdiefje is maar een paar keer langs gekomen. Ik vind het een prachtige vogel. Ze waren steeds met z’n tweeën, dus ik neem aan man en vrouw. Eén keer had hij een soort van visje in zijn snavel. Google leerde mij dat het een zeenaald is. Verwant aan het zeepaardje. Al heel snel waren ze weer vertrokken om de rest van de dag ook niet meer terug te keren helaas.

Wie wel wat vaker terugkwamen waren de wintertalingen. Meestal lekker slobberend in de modder.

En dat is natuurlijk veel gezelliger als je het met zijn tweeën doet.

Zoals je ziet hebben we het erg getroffen met al die vogels voor de hut. Maar ook op het land kon je wel eens wat zien. Doordat er geen glas voor de opening van de hut zit kun je je lens naar buiten steken en ook naar de zijkant fotograferen. Zodoende kon ik deze bergeend in het gras vastleggen. Dit was op het eind van de middag toen het zonnetje er even door kwam.

Dit blog wordt een beetje een opsomming van de vogels die voorbij kwamen. Er valt ook niet veel te vertellen. Zo’n dag in een hut is vooral stilzitten, wachten en gezellig kletsen. En zo af en toe actie als er vogels vlak voor de hut verschijnen. En dat laatste gebeurde ook toen deze groenpootruiter zich liet zien.

Ook weer een prachtige soort om voor de lens te krijgen. Herkenbaar aan zijn iets omhoog gebogen snavel en, uiteraard, zijn groenige poten.

Steenlopers heb ik al vaker gezien, maar nog nooit in het zomerkleed. Het was dan ook leuk dat dit exemplaar ons even liet zien hoe mooi hij in de zomer is.

En zo liep de dag weer op zin eind. Het was een goed gevuld fotodagje met mooie resultaten. Heel anders dan de boshutten die Dick en ik tot nu toe bezochten, maar minstens zo leuk. Het feit dat ik drie blogjes nodig had om alles te laten zien zegt genoeg denk ik.

Laat ik nu bijna een heel belangrijk hoofdpersoon van de dag vergeten! De enige vogel die van mij een naam gekregen heeft. De hele dag zwom er een krakeend voor de hut op en neer. Kwam ie weer aanzwemmen en om de vijf seconden: kwek. Niet verrassend dat dit eendje Kwek genoemd werd. Dus als afsluiter van deze prachtige dag: KWEK!

 

 

 

 


Balgzandpolder 2: De vaste gasten

6 juni 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In mijn vorige blog heb ik jullie alles laten zien van de tureluurs die, begin mei, de hele dag voor de fotohut in de Balgzandpolder rondhingen. Daarnaast waren er nog meer vaste gasten. Die wil ik jullie in dit blog laten zien.

De eerste vogel die ik fotografeerde was een kluut.

Meestal bleven ze wat verder weg, maar zo af en toe kwamen ze het strandje op. Wat zijn het toch sierlijke vogels! Maar wel lastig belichten met dat zwart en wit. Later op de dag kon ik ook nog een ‘mooie’ actiefoto van hem of haar maken.

Maar zoals gezegd: meestal bleven ze wat verder weg. En foerageerden ze in het ondiepe water.

Veel klutenfoto’s van deze dag lijken dan ook op elkaar, dus laat ik het hierbij.

Een andere vaste klant was de oeverloper. Die deed zijn naam echt eer aan. De hele dag liep ie heen en weer langs het water. Onvermoeibaar zoekend naar iets eetbaars.

Dit was één van de weinige momenten dat hij even stil stond. Wat een zenuwenlijder is het zeg! Continue in beweging. Maar wel erg leuk om dan net dat ene moment te pakken met je camera. De volgende foto vind ik leuk omdat hij recht op me af komt lopen en door het windje in de rug waardoor zijn veren opwaaien.

Even later loopt hij nog even over het hogere gedeelte van het eilandje dat voor de hut ligt. Door de begroeiing krijg je een net wat andere foto.

Ik vind het een prachtig vogeltje.

De minst verlegen vogel van de dag was de witte kwikstaart. Net als de oeverloper de hele dag door aan het scharrelen voor de hut. En bij verschillende gelegenheden te dichtbij om nog te kunnen scherpstellen.

Zo af en toe vloog hij op om van het ene eilandje naar het andere te vliegen. Een afstandje van een paar meter. Dick en ik gaven onszelf de opdracht om hem vliegend vast te leggen. En dat bleek net zo lastig als gedacht. Vaak zag je nog net een  stukje staart of poten in het hoekje van de foto, en minstens net zo vaak alleen lucht en water. En als je al op tijd reageerde en de hele vogel in beeld kreeg was die niet scherp. Maar tussen al die prullenbakwaardige foto’s zat één lucky shot. In het hoekje van de foto een min of meer scherpe witte kwik. Door dat stukje uit de foto te snijden kreeg ik toch nog een acceptabele foto.

Een vogel die je veel ziet in de weilanden en bekend staat als weidevogel komt ook veel voor bij het wad. Ik heb het over de kievit. Hij gaf ons een mooi uitzicht op het badritueel.

Na het bad moet je natuurlijk even je veren uitschudden.

Aan het eind van de dag kon ik de kievit nog fotograferen in een omgeving die, in ieder geval voor mij, meer overeenkomt met de habitat die we van hem gewend zijn: in het gras.

Hiermee sluit ik blog 2 van deze prachtige huttendag af. In het volgende blog laat ik nog wat incidentele gasten zien en de eenden en ganzen.

 

 


Balgzandpolder 1: De tureluur

31 mei 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Dinsdag 2 mei was het weer zo ver. Het jaarlijkse dagje hutzitten met Dick staat gepland. Tot nu toe hebben we steeds ons geluk beproeft in boshutten, maar vandaag gaan we het anders doen. We hebben een hut gehuurd in de Balgzandpolder bij Den Helder. Doel: steltlopertjes, lepelaars en ander wad-spul. Ik kan nu al zeggen: het was een prachtige dag, met de hele tijd actie voor de hut. Dat leverde zoveel foto’s op dat ik er meer dan één blog aan moet wijden. Vandaag dus de eerste, met als hoofdpersoon de Tureluur. Continue aanwezig en zorgend voor opwindende beelden.

’s Ochtends begon het rustig met een beetje heen en weer lopen.

Doordat de hut half ingegraven is heb je een mooi laag standpunt om vanuit te fotograferen. Omdat ze de hele dag aanwezig waren heb ik tientallen foto’s van paraderende tureluurs. Die laat ik natuurlijk niet allemaal zien, omdat ze min of meer allemaal op elkaar lijken.

Toen er echter gevaar van boven dreigde kromp hij ineen en hield de lucht goed in de gaten. Wat het geweest is heb ik niet gezien.

Echt leuk met de tureluurtjes werd het echter pas aan het eind van de dag. Eén exemplaar kwam luidruchtig het toneel op gestormd.

Luid roepend en met zijn vleugels wapperend eiste hij alle aandacht op. Wat een aansteller dacht ik nog.

Maar toen werd duidelijk waardoor al die opwinding veroorzaakt werd: een prachtige tureluurdame! Vol overgave stortte meneer Tureluur zich in het liefdesspel.

Zou het hem lukken de dame te overtuigen? Aan zijn inzet zal het zeker niet liggen. Dit ging zo even een tijdje door en toen …….

Bingo! Het vrouwtje was gevallen voor zijn charmes. Het blijkt trouwens nog niet zo eenvoudig om als tureluur de liefde te bedrijven. Daar moet je heel wat acrobatische toeren voor uithalen. Een kwestie van de juiste balans vinden.

Zo lang als het voorspel duurde, zo kort is het hoogtepunt. Na een kort moment van uitrusten op haar rug gingen ze er samen vandoor.

Mij achterlaten met rode koontjes.

Wat een mooi moment om mee te maken. Een paring vlak voor mijn neus. Hoeveel mazzel kun je hebben? Letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de dag.

Maar er waren nog veel meer prachtige momenten. Zoals gezegd laat ik die binnenkort in een ander blog zien. Eerst moet ik even bijkomen van dit tureluur avontuur.

 


Oranjetipjes

20 mei 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Van half april tot half juni kun je één van de leukste vlindertjes van Nederland zien rondfladderen: het oranjetipje. Het is een echte lentevlinder en veroorzaakt dan ook bij menig natuurfotograaf lentekriebels. Ook ik ga dit jaar weer een ochtend op pad om dit kleine vlindertje te zoeken. En zoeken is het, maar daarover later! Omdat je ze het beste ’s ochtends vroeg kan fotograferen, dan zitten ze nog stil namelijk, sta ik weer eens om zes uur op zondagochtend naast m’n bed. Wat een hobby!

Ik rij naar een gebied met heel veel pinksterbloemen. Dat is de waardplant van deze vlinder en daar kun je ze dus vinden. Daar sta je dan. Een veld met duizenden bloemen en op zoek naar een vlindertje van een centimeter of twee. Ik loop langs de randen van het veld en scan met mijn ogen elk bloemetje af. De zon komt op en ik heb nog geen vlindertje gevonden. Maar ik hou mezelf voor dat de aanhouder wint. Maar na drie kwartier zoeken zonder resultaat begint de moed me toch een beetje in de schoenen te zakken. Zou het dan toch niet lukken vandaag? Niet dat dat de eerste keer zou zijn, maar leuk is het niet.

Maar dan, na bijna een uur, EINDELIJK! Twee mooie groene ogen kijken me aan vanuit de diepte.

Het is een vrouwtje. Geheel volgens de ‘regels’ hangt ze aan een pinksterbloem. De oogjes nog nat van de dauw. Wat een lekker gevoel om dan toch je doel te vinden. Natuurlijk neem ik lekker de tijd om deze schoonheid op de gevoelige plaat te zetten.

Op deze foto kun je mooi de gemarmerde onderkant van de vleugels zien. Ik probeer nog een andere achtergrond te krijgen door om de vlinder hen te draaien en te kijken hoe het beeld in de zoeker veranderd. Ik kom hier op uit.

Mooi diertje toch? Het ontbreken van de oranje vlek aan de binnenkant van de vleugel verteld me dat het een vrouwtje is. Na de foto’s kijk ik even om me heen en tot mijn grote verrassing zie ik op een meter of drie een paartje hangen tussen de bloemen. Wat een mazzel! Zo loop je een uur te zoeken en zo zie je ze vlak voor je neus hangen. En nog wel een parend paartje. Voor mij een primeur.

Ik ga nu helemaal los om dit stelletje zo mooi als mogelijk in beeld te brengen. Dat hebben ze wel verdiend.

Je ziet de oranje vlek van het mannetje doorschijnen op de achtervleugel. Als ik dit op de display van mijn camera zie verschijnen, kun je je voorstellen dat ik er erg vrolijk van word.

Ook nu kijk ik of er vanuit een ander standpunt nog een mooie foto gemaakt kan worden. Dat lukt. Heel anders van sfeer dan bovenstaande foto, maar minstens zo mooi. Ik heb het geluk dat ze op een mooi gebogen bloemetje zitten.

Al met al is het een geweldige ochtend geworden. Ik zal nog dikwijls nagenieten van deze foto’s.