Posts tagged “wildlife

Lauwersmeer

14 april 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat de eerste excursie van VNF-Nijkerk in dit jaar gepland. Met z’n tienen gaan we het Lauwersmeergebied verkennen. Ter plekke bij de Ezumakeeg verdelen we ons over de vijf auto’s, zodat iedereen goed zicht heeft op de rietkragen. Ik zeg expres rietkragen, want vogels laten zich bijna niet zien. Heel af en toe vangen we een glimp op van een rietgors. Maar de gewenste blauwborsten zijn in geen velden of wegen te zien.

Na anderhalf uur speuren verzamelen we ons weer en besluiten we naar de andere kant van het gebied te gaan. Voor de echte vogelaars wordt er een kleine omweg gemaakt langs de zeldzame bonte kraai en de beflijsters die in het gebied zijn waargenomen. Voor mij iets minder interessant omdat ze buiten bereik van de camera blijven. Ik vermaak me even met de konikpaarden. Deze twee tieners oefenen alvast voor als ze later groot zijn.

Hierna wordt iedereen weer losgelaten en spreken we af elkaar bij het visrestaurant in de haven van Lauwersoog weer te ontmoeten. We komen langs een stuk riet waar bruine kiekendieven nestelen. We parkeren de auto in de berm en al snel stijgt een kiekendievenman recht voor ons op uit het riet. Soms heb je mazzel! Hij vliegt over de auto en haalt nestmateriaal. Dit is echt genieten!

Luuk, die bij mij in de auto zit, spot drie kiekendieven. Anderen hebben er zelfs vijf gezien. De show speelt zich af vlak voor onze neus en de camera’s ratelen dan ook lekker door. Om niet de hele blog te vullen met kiekendieffoto’s hier een kleine galerij.

Na zo’n drie kwartier is de voorstelling voorbij en verdwijnen de vogels steeds verder uit het zicht.

We hebben nog tijd om naar de hut bij het Jaap Deensgat te gaan. Helaas is het ook hier erg stil wat vogels betreft. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Tijd voor lunch! Ik denk dat de voorraad kibbeling wel zo’n beetje op was in het restaurant nadat wij langs gekomen zijn. Iedereen geniet van deze delicatesse. Na de lunch wordt het middagprogramma vastgesteld.

Eerst nog even kijken wat er in de haven te zien is. Aan de waddenkant van de dijk scharrelen wat steenlopertjes rond op zoek naar een lekker maaltje. Eén exemplaar vond waar hij naar op zoek was.

Het verbaast me hoe tam deze soort is. Ook toen ik ze tegenkwam in IJmuiden kwamen ze heel dichtbij. Een andere steenloper had wat visafval gevonden op het haventerrein. Ik kon er rustig op een tiental meters naast gaan liggen om een foto te maken vanuit een laag standpunt.

Tot zo ver de haven van Lauwersoog. We gaan naar de dijk om het wad bij laag water te kunnen fotograferen. Ik kan het niet echt vinden. Uiteraard maak ik foto’s, maar de juiste compositie krijg ik niet voor elkaar. Gelukkig bieden de schapen op de dijk ook nog wat fotomogelijkheden.

We maken ons rondje Lauwersmeer af door af te sluiten op ons beginpunt. De hut aan de Ezumakeeg is de laatste stop van vandaag. De meeste van de groep houden het na een lange dag al snel voor gezien. Ik kan nog even blijven omdat ik rechtstreeks van huis hier naar toe ben gereden en dus geen carpoolmaatjes heb. En dat is een mazzeltje, want opeens wordt het licht erg mooi. Een paartje krakeenden geeft in dit mooie licht een poetsshowtje weg.

Het is altijd leuk om dan de vreemde houdingen die ze aannemen tijdens het poetsen te vangen in een foto. Hierboven staat het mannetje, maar het vrouwtje deed ook haar best.

Een andere soort die redelijk dicht bij de hut komt zijn de bergeenden. Lastig te fotograferen door het wit en het zwart in het verenkleed. Moeilijk om beide goed te belichten. Ik waag toch een poging.

Zoals je kunt bedenken ben ik blij dat ik nog even ben blijven hangen. Ik sluit dit verslag af met een groepje scholeksters die langs kwamen vliegen. Je moet even wat geluk hierbij hebben dat ze allemaal een leuke houding aannemen en mooi verdeeld zijn.

Al met al een geslaagde dag. Met voor mij als hoogtepunt de bruine kiekendieven en een mooie afsluiting in de kijkhut.


Gewoon thuis

25 februari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Als eerste moet ik even mijn excuses aanbieden aan al mijn collega-bloggers. De laatste tijd heb ik nauwelijks gereageerd op hun verhalen en foto’s. Ik kom er gewoon niet meer aan toe. Geen tijd, geen zin, geen inspiratie.

Dit komt trouwens goed overeen met mijn eigen fotografie. Slecht weer en griepjes houden me thuis. Dus er is weinig te melden op fotografie-gebied. Het enige dat ik gedaan heb is wat vogels in de tuin vastleggen. Gewoon vanuit de woonkamer. Dus bij deze toch maar even wat beelden vanuit onze eigen achtertuin. De gebruikelijke tuinsoorten laten zich dagelijks wel een paar keer zien. Geen grote aantallen, maar toch leuk om zo af en toe een half uurtje te gaan zitten.

Tuinvogel 2017_1

Al jaren komt er een koppeltje Tukse tortels bij ons. Altijd waren ze met z’n tweeën. Helaas komt er de laatste weken nog maar één. Ik ben bang dat de ander ten prooi is gevallen aan een kat of een sperwer. Hopelijk vindt de overgebleven duif een nieuwe partner.

Tuinvogel 2017_2

De koolmees is ook een vaste bezoeker. Volgens mij is dit het mannetje, te herkennen de brede zwarte baan over de borst en buik. Bij het vrouwtje is die veel smaller en loopt minder ver door. Ze broeden regelmatig in het nestkastje dat aan ons huis hangt.

Tuinvogel 2017_3

De baas van het spul is dit roodborstje. Een fel beestje, die duidelijk laat weten wie zijn tuin dit is. Het is mijn favoriete model.

Tuinvogel 2017_4

Een blog over tuinvogels is natuurlijk niet compleet zonder meneer en mevrouw merel. Gelukkig zijn die ook de hele winter aanwezig. Zo te zien had mevrouw het een beetje koud toen ik deze foto maakte.

Tuinvogel 2017_5

Meneer ziet er wat frisser uit. Op dit moment klinkt ’s ochtends als ik om zes uur naar mijn werk ga hun heerlijke gezang weer. Voor het betere lentegevoel!

Tuinvogel 2017_6

Zoals je ziet ligt er een klein beetje sneeuw. Eén van de weinige keren deze winter in Almere. Op een andere winterse dag kon ik dit vinkje fotograferen met wat sneeuw.

Tuinvogel 2017_7

En zo is de maand februari voorbij gegaan zonder veel hoogtepunten wat fotografie betreft. Ik hoop dat maart zich van zijn meest zonnige kant gaat laten zien en dat ik er veel op uit kan trekken. Ik heb echt zin in het voorjaar! Hopelijk kom ik er dan ook weer toe om te reageren op andermans/vrouws blog.

Groet, René


Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.


Jaaroverzicht 2016

31 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het jaar is weer voorbij en eerlijk gezegd ben ik er blij om. Het was een jaar waarin niet alles gelopen is hoe je het van te voren zou bedenken. Vooral het feit dat mijn gezondheid vanuit het niets een gevoelige tik kreeg is van grote invloed geweest. Ook op fotografie gebied. Maar intussen heb ik dat achter me gelaten en kijk ik met een positieve blik naar 2017. Maar eerst kijken we nog even terug naar 2016.

Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Zo zijn er weer een aantal foto’s van mij in verschillende bladen verschenen en staat er, voor het eerst, een foto van mij in de Roots agenda. Ook een paar kleine prijsjes mogen ontvangen bij fotowedstrijden en, als klap op de vuurpijl, verkozen tot “fotograaf van het jaar” bij de fotoclub VNF-Nijkerk. Verder heb ik ook weer een aantal foto’s via mijn webshop verkocht en mocht ik voor de eigenaren van een vakantiehuisje in België mijn eerste “rapportage” maken.

Maar nu heb ik wel genoeg schouderklopjes aan mezelf uitgedeeld. Tijd voor de foto’s!

januari

edelhert duo portret

In januari een aantal keren naar de Oostvaardersplassen geweest. Dit duo-portret vind ik de mooiste van deze maand. Het feit  dat het op vijf minuten fietsen vanaf mijn huis is, maakt het voor mij nog specialer.

februari

Rietgors Arkemheen

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn eerste steenuiltje als foto van de maand zou uitkiezen of deze rietgors. Uiteindelijk gekozen voor de mooie achtergrond en het licht in deze foto. De foto is gemaakt in de polder Arkemheen bij Nijkerk.

maart

strekoefening

In maart ben ik begonnen aan mijn ijsvogelproject. Ik heb min of meer op twee nestplekken een paartje kunnen volgen. Hoewel de visoverdracht en de paring nog steeds op mijn wensenlijstje staan, was het een hele leuke ervaring om hier langere tijd mee bezig te zijn.

april

Meeuw-engel

Kan een doodgewone meeuw foto van de maand worden? Ja zeker, in ieder geval bij mij wel! De foto is genomen tijdens een excursie van de fotoclub bij de zuidpier van IJmuiden.

mei

Jonge zwaan

Met deze foto van een jonge zwaan bij ons in de wijk ben ik erg blij. Vanaf het moment dat het zwanenpaar ging broeden fietste ik op weg naar het station bijna dagelijks even langs om te kijken hoe het ging. Op moederdag kwamen er vijf kleintjes uit het ei.

juni

Juffer op libel

Geen moeite om deze maand mijn favoriet uit te zoeken. Een “once-in-a-liftime” moment met de uitsluipende libel en het lantaarntje dat op bezoek kwam.

juli

Weidebeekjuffer met klaver

Ook in juli een foto van een libelachtige. En nog wel de mooiste juffer van Nederland: de weidebeekjuffer. Samen met mijn zus Heleen een ochtendje op pad bij de Kromme Vecht bij Bunnik.

augustus

Parnassia

Deze foto heeft nooit in een blog gestaan, maar is voor mij toch de mooiste van augustus. Op vakantie in Oostenrijk kwam ik een veld tegen met daarin Parnassia. Een prachtig onderwerp, vooral als de dauwdruppels op de achtergrond meewerken voor een mooie bokeh.

september

Geelbuikvuurpad

Ook de foto van september is gemaakt op een excursie van VNF-Nijkerk. In de tuin van Edo van Uchelen kon ik deze geelbuikvuurpad fotograferen onder water.

oktober

Paddo in de nacht

Mijn workshop bij Andrea Gulickx leverde naast nieuwe inzichten en inspiratie ook bovenstaande foto op. Voor mij de foto van de maand oktober.

november

Lampje in het donkere bos

Het paddenstoelenseizoen was laat dit jaar, dus waren er in november nog genoeg te vinden. Dit kleine exemplaar kon ik vastleggen in Lage Vuursche.

december

Op de valreep dan toch nog een landschapsfoto in het jaaroverzicht. En nog een winterlandschap ook. Begin december heb ik gebruik kunnen maken van een paar koude dagen en nachten.

Kijkend naar deze serie zie ik in het begin van het jaar veel vogels, die gaande weg worden vervangen door macrofoto’s. Ik denk dat mijn hart toch steeds meer bij de macrofotografie komt te liggen. Komend jaar zal macro weer een grote plek innemen bij mijn fotografische uitstapjes. En wil ik me verder ontwikkelen op het gebied van de landschapsfotografie. Vandaar dat het wel leuk is dat ik het jaaroverzicht afsluit met een landschap.

Ik wil iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn blogs. Het aantal blogs is een stuk minder geworden dan de afgelopen jaren en ook reageer ik zelf minder op andere blogs. Het kost me gewoon veel te veel tijd om alles bij te houden. Misschien ga ik mijn website wel omvormen naar soort van fotogalerij. Maar er zal altijd een plekje gereserveerd blijven voor mijn blogs. Bloggen is dus zeker geen aflopende zaak. Ik zal volgend jaar vast elke maand wel een blogje schrijven en verheug me al weer op alle leuke reacties die ik krijg.

Tot slot wil ik al mijn volgers een fantastisch jaar wensen. Bedankt voor alle opmerkingen en reacties.


Blue Diamonds

2 november 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Om iedereen gelijk maar gerust te stellen: dit blog gaat niet over een Nederlands zangduo uit het verleden die jarenlang Ramona in de spotlights zette. Nee, ik heb nog wat ijsvogelfoto’s op de plank liggen die ik jullie niet wil onthouden. De afgelopen maanden was ik door een medisch rijverbod beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Gelukkig is er in Almere en omgeving altijd wel een ijsvogel te vinden die mee wil werken aan een fotoshoot.

De wellicht meest bekende stek is de hut bij de Lepelaarplassen. Meestal mijd ik die vanwege de drukte, maar nu was het een mooie uitkomst. Al snel komt er even een ijsvogel op één van de stokken zitten.

IJsvogel Lepelaarhut 1

Het is donker weer en dat zie je terug in de foto. Voordeel is wel dat het met dit weer niet druk is in de hut. Het donkere weer wordt helemaal duidelijk als het jonge mannetje de schaduwkant van de hut opzoekt.

IJsvogel Lepelaarhut 2

Gelukkig klaart het iets op in de loop van de ochtend en komen de kleuren wat meer naar voren. Deze keer eens niet op een tak, maar op een rietstengel. Wel iets verder weg, maar het heeft wel iets vind ik.

IJsvogel Lepelaarhut 3

Als hij dan nog eens op dezelfde tak als eerder gaat zitten en er toch een straaltje zonlicht op valt, zie je gelijk het verschil met de tweede foto.

IJsvogel lepelaarhut 4

Een andere plek op fietsafstand is het Oostvaardersveld. Hier heb ik ooit in 2011 mijn eerste ijsvogel gefotografeerd. Vanuit kijkhut de Poelruiter en op het toen meest gefotografeerde takje van Nederland. En wat was ik er blij mee! Het was nog voor de tijd dat ik een blog had en eigenlijk zou ik het niet moeten doen, maar hier is ie dan, uit de donkere krochten van mijn fotoarchief: mijn eerste ijsvogelfoto.

Eerste ijsvogel

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik stond aan het begin van mijn carrière als hobbyfotograaf en dat is te zien. Maar nog steeds ben ik er blij mee. Mijn eerste ontmoeting met een ijsvogel zal ik nooit vergeten. Voor het eerst in een hut, vier uur lang en dertig seconden ijsvogel. Ik was op slag verliefd en ben dat tot op de dag van vandaag.

Inmiddels heeft het Oostvaardersveld een grondige renovatie achter de rug. Wat het einde betekende aan de Poelruiter als ijsvogelstek. Maar inmiddels zijn ze teruggekeerd op het Oostvaardersveld en vanuit de nieuwe hut ‘De Oeverloper’ zijn er weer regelmatig ijsvogels te zien en te fotograferen. Dus op een vroege zondagochtend pakte ik mijn fiets en peddelde de 12 kilometer naar Lelystad. En niet voor niets!

IJsvogel Oostvaardersveld 1

In tegenstelling tot de vorige serie scheen de zon nu volop. Hard licht dus, maar ook felle kleuren. Af en toe dook de ijsvogel het water in en één keer kwam hij tevoorschijn met de larve van een libel.

IJsvogel Oostvaardersveld 2

Een ijsvogel met prooi is altijd een mooi resultaat.

Hoe later op de ochtend, hoe harder het licht. De foto’s worden dan al snel minder mooi. Maar gelukkig heeft ook deze hut een schaduwkant. En als hij daar dan gaat zitten levert dat prachtige pasteltinten op.

IJsvogel Oostvaardersveld 3

Een iets andere belichting levert nog zachtere kleuren op.

IJsvogel Oostvaardersveld 4

Voor mij is dit de mooiste foto van deze serie. Samen met mijn eerste ijsvogelfoto!


Uitsluiper

29 juni 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Al een aantal jaren hoop ik een uitsluipende libel te kunnen fotograferen. De overgang van larve naar vliegend insect is fascinerend. Vele malen ging ik op ’s ochtends vroeg op pad en speurde rietranden en slootkanten af. Maar tot nu toe zonder resultaat. Kort geleden ontdekte ik een nieuw gebied: De Laakse slenk in het Hulkensteijnse Bos. De eerste keer zag ik gelijk al vele lege hulsen van libellenlarven hangen in de begroeiing. Alleen helaas geen enkele libel die nog bezig was te ontsnappen uit zijn oude ik. Maar het gebeurde hier dus wel! En omdat de aanhouder wint ga ik vandaag een tweede keer naar het uiterste zuidelijke puntje van Flevoland.

Elke rietstengel, bramenstruik en graspol wordt onderworpen aan een nauwkeurige inspectie. Weer zie ik een aantal lege hulsen. Tot mijn oog valt op iets geligs tussen de stengels.  Daar hangt ie dan: een libel die begonnen was aan zijn verandering van een lelijk bruin waterwezen naar een kleurrijke vliegende schoonheid.

Het begin

Zo te zien is hij al even bezig en heb ik het allereerste begin gemist. Maar dat maakt mij niets uit. Vanaf dit moment blijf ik bij hem, om mee te maken hoe het veranderingsproces verloopt.

Een hele tijd hangt hij daar zo op de kop. Tot hij opeens voorover buigt, het kopje van zijn larvehuidje vastgrijpt en geheel uit zijn oude huid ontsnapt. Het voelt of ik aanwezig ben bij de geboorte van dit insect.

Ontsnapt

Je kunt hem nu nog niet echt een kleurrijke schoonheid noemen en vliegen gaat ook lastig worden. Eerst zal de nieuweling op moeten drogen en zijn vleugels moeten oppompen. Ondertussen komt een juffertje (lantaarntje) op kraambezoek.

Kraambezoek

Het is met het blote oog bijna niet te zien, zo langzaam gaat de verandering. Maar op de volgende foto zie je toch dat de de vleugels al behoorlijk groter zijn geworden. We zijn nu zo’n vijftig minuten onderweg vanaf het moment dat ik hem zag hangen.

Vleugels iets groter

Voor mij is het dus veel wachten en zo af en toe een foto maken. Om mij heen vliegen veel juffertjes rond en tussendoor maakt ik wat foto’s van hen. En dan gebeurt het: een lantaartje landt precies op de steeds groter wordende vleugels van de opdrogende libel. Wat een moment! Zoiets maak je maar één keer mee. Gelukkig staat mijn camera op het statief al helemaal ingesteld, dus ik kan snel een aantal foto’s maken. Het duurt maar even en dan is de juffer weer gevlogen. Mij achterlatend met wat misschien wel de foto van het jaar is.

Juffer op libel

Dit is nog eens een mooie bonus!

Mijn opwinding staat in schril contrast met de onverstoorbare libel. Heel langzaam zie ik hem veranderen in het prachtige vliegmachientje wat we boven de vennen en sloten heen en weer zien schieten. De vleugels worden doorzichtig en het achterlijfje staat nu recht.

Doorzichtige vleugels

Dan is het tijd om de oude huid achter te laten en langzaam klimt de libel omhoog om nog wat meer zon te pakken. We zijn nu 3 uur en 3 kwartier verder. Je ziet dat de libel steeds meer kleur krijgt.

Op weg naar boven

In de volle zon gaat het nu snel. En vier uur nadat ik hem voor het eerst zag, ondersteboven hangend, half larve, half libel, ontvouwd hij zijn vleugels en is de gedaanteverwisseling compleet.

Libel in volle glorie

Ik vond het prachtig om mee te maken. En dan ook nog de mazzel dat ie op een mooi, vrij plekje zat. En als ik weer eens zo’n uitsluiper zie, ga ik er gewoon weer vier uur naast zitten!


Jonge zwanen

7 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik fiets eind april vanaf het station terug naar huis na een drukke werkdag. Soms neem ik, zoals ik het noem, de toeristische route. Die loopt langs de randen van de woonwijk, door het park en langs grachten. Altijd lekker om na zo’n dag even de natuur op te zoeken. Ook al duurt het ritje nog geen tien minuten. Vandaag zie ik iets wat ik hier nog niet eerder zag: een zwanennest! Vlak langs het fietspad, dus niet echt rustig gelegen. Ik neem me gelijk voor om de boel in de gaten te houden en om te proberen de jonge zwaantjes te fotograferen. Dus vanaf nu fiets ik dagelijks even langs het zwanenpaar.

Zwanennest

Het is altijd afwachten hoe zoiets verloopt. Helemaal als het nest zo open en bloot aan een druk fietspad ligt. De broedtijd duurt ca. vijf weken. In die tijd zie ik de hoeveelheid broodkorsten steeds verder toenemen bij het nest. Hopelijk wordt de aandacht de zwanen niet te veel. Op een dag ligt er een voetbal naast het nest. Blijkbaar van het trapveldje iets verderop. Ik snap wel dat je je bal laat liggen zo vlak bij het nest. Tijdens de broedperiode kunnen zwanen behoorlijk agressief zijn. Het mannetje patrouilleert dan ook oplettend bij het nest.

Op patrouille

Dit zijn de enige foto’s die ik heb genomen tijdens de broedperiode. Ook al zijn ze blijkbaar gewend aan de drukte om ze heen, wil ik ze verder niet te veel storen.

En dan is het eindelijk zo ver! Op een vrijdag hoor ik van een buurtgenoot dat de zwanen jongen hebben. Dat is nog eens een goede timing zo vlak voor het weekend. Nu heb ik tenminste tijd om in het weekend de jonkies te fotograferen. Als ik zaterdag met mijn camera bij het nest arriveer is er echter niets meer te zien. Blijkbaar zijn alle eieren uit gekomen en is er geen reden meer om bij het nest te blijven. Een fietsster ziet mij lopen met mijn camera en vraagt of ik op zoek ben naar de zwanen. Kijk, dat is nog eens aardig. Op haar aanwijzingen heb ik ze zo gevonden. Ze zijn even een blokje om gezwommen.

Ik wist nog niet hoeveel eieren er waren, maar nu zie ik dat er vijf kleine pluizenbolletjes achter de gracieuze ouders zwemmen. Ik ben gelijk in de lentestemming. Voorzichtig benader ik het prille gezinnetje. Ik heb veel ontzag voor deze grote vogels. Het zijn zelfs de grootste vogels van Nederland! Tot een bepaalde afstand accepteren ze mijn aanwezigheid. Als ik te dicht bij kom, laten ze dat sissend weten. Nu de grenzen bekend zijn kan ik gaan fotograferen.

Jong

Wat een prachtig beestje! En daar zijn er dan vijf van!

Alle vijf  zijn het kleine charmeurs. Ze doen gelijk al hun ouders na, die slobberend hun kostje bij elkaar scharrelen. En zo af en toe is het tijd voor een kleine poetsbeurt. Dat levert leuke houdingen op.

Kleine charmeur

Alsof hij mij verlegen aankijkt.

Ik hoop eigenlijk dat de kleintjes een ritje gaan maken op de rug van paps of mams. Maar vandaag zit dat er niet in. Wel kan ik nog een foto maken als ze naast één van de ouders drijven. Dat geeft een mooie witte achtergrond.

Langszij bij papa

Het is de eerste keer dat ik zo een zwanenfamilie hebt gevolgd tijdens de broedperiode. Het worden dan vanzelf een beetje je eigen zwanen. Maar al snel blijkt dat die gevoelens niet wederzijds zijn. Ik zie ze nog een aantal dagen in de gracht op een paar honderd meter van het nest. Maar op een gegeven moment zijn ze verder getrokken. Geen behoeft om nog langer bij mij in de buurt te blijven. Ik zou ze natuurlijk kunnen gaan zoeken, maar dat gaat me net even te ver. Het is goed zo. Ik vond het prachtig om dit de afgelopen weken te volgen en toe te leven naar het uitkomen van de eieren. Als je dan die kleintjes voor het eerst ziet zwemmen is dat een prachtig moment.

En gelukkig hebben we de foto’s nog! Ik sluit af met mijn persoonlijke favoriet. En ook nu blijkt dat je niet ver van huis hoeft om te genieten van de natuur.

pluizenbol

En wie ze nu nog lelijke eendjes durft te noemen, krijgt het met mij aan de stok!