Posts tagged “winterkoninkje

Van de plank

10 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik schrijf meestal over één bepaald onderwerp. Dat heeft alleen wel een nadeel: losse foto’s die niet in het verhaal passen vallen buiten de boot. Of eigenlijk: buiten de blog. Dus zo af en toe gooi ik er een blogje tussendoor met foto’s die op de plank zijn blijven liggen.

Tuinvogels

Ook afgelopen winter heb ik weer een voederplek ingericht voor de vogeltjes in onze tuin. En hoewel ik niet vaak heb gezeten om te fotograferen, heb ik toch een aantal aardige opnames kunnen maken. Zoals elk jaar hadden we ook nu een roodborstje in de tuin.

Roodborstje

En als dan op de achtergrond de zon schijnt krijg je een sprankelend geheel.

DSC_5294a

De meest voorkomende vogel in ons nieuwbouwtuintje is de vink. Vaak zagen we één man met een aantal vrouwtjes. Een echte charmeur kennelijk. En ik moet zeggen: hij ziet er goed uit!

Vink

Een andere veel geziene gast is de koolmees. Altijd lastig om te fotograferen op de voederplek. Meestal zitten ze in de boom. Ze storten zich dan op de tafel, pikken een zonnebloempit mee en voor je het weet zijn ze weer verdwenen. Maar er is altijd wel een uitzondering op deze regel. En als dank mag hij meedoen in dit blog.

Koolmees

De laatste vaste bewoners die ik wil laten zien zijn een koppeltje Turkse tortels. Al jaren komen ze met z’n tweeën langs. Ze horen er intussen gewoon bij!

Turkse tortel

Het is altijd leuk hoe ze achter de mosheuvel naar zaadjes zoeken. Zo af en toe komt dan even dat koppie tevoorschijn.

kiekeboe tortel

Maar als onze kat thuiskomt is al het spul snel verdwenen.

Lucky

Tot zo ver de tuinvogels. Andere soorten die we afgelopen winter zagen: pimpelmees, ekster, winterkoninkje, merel, huismus en houtduif. Geen bijzondere soorten, maar evengoed heerlijk om naar te kijken.

Rondje Almere

Zo af en toe fiets ik wel eens een rondje als het mooi weer is. De camera gaat dan meestal mee. En soms kom je hele leuke dingen tegen. Of je zit met een bepaald  doel ergens te fotograferen en dan komt er iets heel anders langs. Nu is een mooie gelegenheid om die foto’s te laten zien.

De Oostvaardersplassen zijn vlak bij, dus kom ik er regelmatig. Hieronder een aantal foto’s uit dat gebied of daar vlak bij. Een zilverreiger blijft een prachtige vogel om te zien. Ook al zie je ze tegenwoordig regelmatig. De gele snavel is in de broedperiode verdwenen.

Zilverreiger

In de winter zitten er veel edelherten in het Oostvaardersbos. En hoewel het bos is afgesloten in deze periode kun je vanaf het fietspad soms leuke foto’s maken. Dit hert stond mooi op het pad tussen de hoge bomen.

Edelhert op het pad

Meestal vliegen de grauwe ganzen van je af als ze opvliegen. Deze keer had ik de mazzel dat ze recht op me aan kwamen vliegen. Het leverde mij een leuke actieplaat op.

DSC_8565

Ik ben een aantal keren naar de ijsvogels geweest (foto’s volgen later). Blijkbaar hadden ze een winterkoninkje als buurman. Een enkele keer koos ook hij de stok uit als landingsplaats en kon ik hem dus mooi fotograferen.

Winterkoninkje

Het staartje vibreerde zo snel dat het onscherp werd. Een andere keer was hij iets rustiger. Een ander takje en de achtergrond is het water.

Winterkoninkje met de staart omhoog

Het allermooiste moment was echter toen hij helemaal los ging. Uit volle borst zong hij zijn liefdeslied. Ondertussen wapperend met zijn vleugels en zijn staartje wijd uit. Een prachtig moment om mee te maken.

Liefdeslied van het winterkoninkje

Dit lijkt me een mooie afsluiting van al dit losse spul. Ik hoop dat je genoten hebt van mijn natuurmomenten. Ik in ieder geval wel!

Advertenties

Oostvaardersplassen bij Lelystad

6 mei 2012

Bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer aan de Lelystadse kant van de Oostvaardersplassen ligt één van de weinige plekken waar je dit unieke gebied in mag. Een afwisselend gebied met wilgenbossen, rietkragen, water en grasvlaktes. Alles dus wat de Oostvaardersplassen zo mooi en rijk aan dieren maakt. Die variatie in het landschap maakt ook dat je veel soorten kunt tegen komen. Hierbij een verslag van mijn ontmoetingen tijdens mijn fototocht van vandaag.

Eén van de meest opvallende vogels in het bos is de winterkoning. Opvallend doordat, als hij zingt, er een enorm volume uit zo’n klein beestje komt. En hij zingt ook nog eens heel mooi. Vaak zie je ze tussen hopen takken heen en weer hippen, op zoek naar insecten. Ik heb het geluk dat één exemplaar zo aardig is om even wat hoger te gaan zitten.

Winterkoning

Ben erg blij met deze foto. Het is een lastig vogeltje om te fotograferen, omdat ze zo bewegelijk zijn. Eigenlijk zitten ze nooit langer dan een paar seconden stil.

Het gebied waar ik loop is eigenlijk een erg rommelig gebied. Veel omgevallen en dode bomen, die allemaal blijven liggen zoals ze gevallen zijn. Alles kris-kras door elkaar heen. Ideaal voor dieren, die veel schuilplekken hebben. Minder voor fotografen, die graag een dier mooi vrij wil vastleggen. Onderstaande foto geeft een beetje de situatie weer.

Edelherten in het wilgenbos

En dan heb ik hier nog het geluk dat deze herten aan de rand van het bos staan. Anders was de achtergrond ook nog een wirwar van takken en stammen geweest. Wel weer een leuke ontmoeting natuurlijk.

Een andere bosvogel heeft vandaag een “bad-hair-day”, of in dit geval beter gezegd een “bad-feather-day”. Deze merel ziet er erg verfomfaaid uit.  Vliegen kan hij in ieder geval nog wel, alhoewel hij veel langer bleef zitten dan de meeste merels die ik tegenkom. Normaal gesproken gaan ze er met veel geschetter vandoor, het hele bos waarschuwend dat je eraan komt. Deze merelman kon ik tot op 9 meter benaderen.

Bad-hair-day

Ik loop nu het bos uit en kom op de grasvlakte. Een kudde konikpaarden graast rustig door en laat mij zonder op te kijken passeren. Als enkele hengsten onderling even willen uitmaken wie de baas ik, loop ik toch maar even snel verder. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren als je tussen de paarden terecht komt, als die door het gedoe aan het rennen gaan. Dan maar even geen foto’s van vechtende koniks.

Er liggen ook een paar kleine meertjes en die worden goed gebruikt door  de eenden en ganzen. Ook een meerkoet heeft zo’n plasje verkozen om haar jongen groot te brengen. Om dat die kleintjes vrij schuw zijn en moeders ze vaak snel weg leidt tussen het riet, laat ik me op mijn knieën zakken en blijf zo een tijdje zitten. Gelukkig blijven de kleintjes gewoon door gaan met wat ze deden en ook moeders trekt zich niet veel van me aan. Beetje bij beetje kruip ik op mijn knieën dichterbij. Ondertussen sleep ik ook nog mijn camera met statief met me mee. Zie je het voor je?

Ik ben nu dicht genoeg bij en blijf weer even stil zitten. Als de beestje niet reageren begin ik met het maken van mijn foto’s. Eigenlijk zijn meerkoetkuikens best wel lelijk met die kale koppen in allerlei kleuren. Maar net als andere kleine dieren, hebben ook zij een bepaalde aantrekkingskracht.

Meerkoetkuiken

Hij (of zij) blijft lekker dicht bij de oever en eet zo nu en dan wat gras. Zijn broertje of zusje is wat ondernemender van aard en stapt dapper door het ondiepe water. Het leuke van deze foto vind ik het opspattende water. Daarbij heb ik ook nog het geluk dat de zon inmiddels tevoorschijn is gekomen. Dat maakt dat de kleuren nog mooier overkomen.

Dappere stapper

Mooi van lelijkheid en o zo vertederend.

Hij is niet de enige die een zondagochtendwandeling aan het maken is. Ook moeder de gans is op stap met haar kinderen. Niet op of omkijkend kruisen ze mijn pad. In de Oostvaardersplassen hebben gansen altijd voorrang, dus hoeven ze ook niet om zich heen te kijken. Ik ga dus vol in de “rem” en kan deze foto maken.

Ochtendwandeling

Door het tegenlicht krijg je een mooie lichte rand om de donskuikentjes heen. Daardoor lijken ze nog knuffeliger. In een paar weken tijd zijn ze trouwens enorm gegroeid. Groeizaam weer denk ik. Er is natuurlijk ook gras genoeg om al die hongerige maagjes te vullen.

Op het laatste stukje terug naar het infocentrum kom ik langs het water. Op de leuning van een steiger zit een Witte kwikstaart, met zijn karakteristieke op en neer wippende staart. Die neem ik natuurlijk nog even mee, voor mijn collectie vogelfoto’s.

Witte kwikstaart

Op mijn vorig tochtje veel macro’s gemaakt en vandaag veel vogels gefotografeerd. Die afwisseling is toch wel één van de leukste kanten van natuurfotografie. Bedankt voor je belangstelling en tot de volgende keer.


Drama en vrolijkheid

2 maart 2012

Vandaag had ik een hele ochtend de tijd om foto’s te gaan maken. En hoewel er weer een grijze dag werd voorspeld had ik er zin in. Misschien wordt het saai, maar ook deze keer ging ik op pad in de Oostvaardersplassen. Voor mij blijft dat echter een prachtig gebied, waar veel te zien is. En lekker dichtbij natuurlijk!

Aangekomen bij het infocentrum van Staatsbosbeheer bleek dat het gebied bij Lelystad tot 10 uur afgesloten was. Daarom besloot ik eerst naar kijkhut ‘De Krakeend’ te gaan. Misschien waren de lepelaars al terug uit Afrika! Aangekomen bij de hut zie ik veel eenden en ganzen, die rustig op het water dobberen of op de kant aan het eten zijn. De rust van een vroege ochtend. Ondanks weinig fotomogelijkheden is dat toch genieten.

Plots zie ik vanuit mijn ooghoek een witte flits achter de hut voorbij schieten: een grote zilverreiger landde in het kleine plasje achter de hut. Gelukkig zijn er ook aan die kant kijkgaten en dus kan ik een aantal foto’s van deze sierlijke vogel maken.

Grote zilverreiger

Blijft toch een heel andere verschijning dan de meer ‘gewone’ blauwe reiger. Ik zit nog te wachten op het moment dat ik een keer de kleine zilverreiger tegenkom.

Dan hoor ik ineens gepiep in het riet voor de hut: een pimpelmeesje heeft zich gemeld. Met zijn snavel opent hij de rietstengels om het binnenste op te eten. Een leuk gezicht zo’n acrobaatje aan het werk te zien.

Acrobaatje

Eerder zag ik al dat ook andere vogeltjes, zoals het matkopje en de roodborst, in de winter het binnenste van rietstengels eten. Omdat het zo’n leuk vogeltje is nog een foto van deze kleine druktemaker.

Pimpelmeesje

Daarna heeft hij genoeg van de voorstelling en vertrekt weer. Net als ik trouwens, want het is inmiddels tien uur geweest en ik wil nog terug naar het gebied bij het infocentrum. Het gebied is nu open en al snel kom ik een groepje herten tegen. Ze houden me goed in de gaten, maar gaan er niet vandoor. Langzaam probeer ik een goede positie te vinden om tussen de takken door een aantal foto’s te kunnen maken.

Edelhert man

Ook een paar hindes behoren tot het groepje en ook deze moesten natuurlijk vastgelegd worden.

Edelhert hindes

De beesten zien er goed gevoed uit en hebben de winter goed doorstaan. Dat niet alle dieren de winter overleven wordt mij later pijnlijk duidelijk gemaakt. Een jong hert ligt vlak bij het pad. Iemand van staatsbosbeheer staat er vlak bij met zijn auto, maar het dier reageert helemaal niet. Het ziet er erg suf uit. Om het dier niet nog meer stress te geven loop ik door. Als ik later terug loop komt er net een tweede auto aangereden. De boswachter rijdt even door en stopt naast mij. Of ik wil wachten, want het dier zal worden afgeschoten om verder lijden te voorkomen. Het beleid is dat verzwakte dieren, waarvan duidelijk is dat ze het niet halen, worden gedood.  Vanuit de auto verschijnt de loop van een geweer en met een knal komt er een eind aan het lijden van dit jonge hert. De vorstperiode heeft een paar weken later toch nog een slachtoffer gemaakt.

Afschot

Op zich lijkt mij dit wel een goed beleid. Je voorkomt onnodig lijden en laat de natuur de selectie doen welke dieren sterk genoeg zijn om te overleven. UIteindelijk is voor elk beleid wel een aantal voors en tegens te bedenken. Je zult hoe dan ook in een afgesloten gebied aan één of andere vorm van beheer moeten doen. Het hert wordt tussen het riet gelegd en zal dienen als voedsel voor vossen, raven en roofvogels. Misschien ook nog wolven uitzetten in de OVP?

Na dit hoe dan ook wel treurige moment loop ik weer richting auto. Ik probeer op dit moment mijzelf te dwingen wat verder te kijken dan de beestjes en de bloemetjes als ik aan het fotograferen ben. En een meer abstractere weergave van de natuur om ons heen te maken. Deze foto is daar een voorbeeld van. Ben nog niet tevreden, maar het begin is er.

Boomstammen

Je ziet mooi dat de herten in de winterperiode flink gegeten hebben van de boombast.

Aangekomen bij de auto hoor ik nog een winterkoninkje die de lente in z’n bol heeft. Luid zingend laat hij weten dat dit zijn plekje is. Het zijn kleine razend snelle rakkers en moeilijk op de foto te zetten. Deze bleef gelukkig net lang genoeg zitten om er een mooie foto van te maken.

winterkoning

Zo kwam aan deze heerlijke ochtend, ondanks het jonge hert, een vrolijk muzikaal einde.