Posts tagged “wintertaling

Balgzandpolder 3: de overige gasten

17 juni 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hier is dan het derde en laatste deel over de dag in de hut bij de Balgzandpolder.

Naast de vaste gasten kwamen er natuurlijk ook nog wat toevallige voorbijgangers voor de hut. En nog een aantal soorten die meestal verder weg zaten. Eén van de eerste bezoekers ’s ochtends was dit witgatje. Hij gunde ons een paar foto’s en we hebben hem de rest van de dag niet weer gezien.

Hij wordt vaak verward met de oeverloper, maar bij de oeverloper loopt het wit aan de voorkant op de buik in een krul naar boven.

Op de plas zijn er ook verschillende eenden en ganzen aanwezig. Een aantal families van de wilde gans zwom gedurende de dag voor de hut langs. Ik heb daar geen interessante foto’s uit kunnen halen. Wel vond ik deze houding van de gans leuk toen hij even op het eilandje liep.

Nu ik toch bij de ganzen ben: ik had ook nog een primeur. Vandaag zag ik mijn eerste rotganzen. Een mooie soort, die één van de meest verkeerde namen heeft in de dierenwereld. Ver op de plas waren een aantal zich aan het wassen. Dat levert altijd leuke poses op.

Je moet toch met me eens zijn dat de naam rotgans totaal niet past bij deze mooie vogel.

Ook het visdiefje is maar een paar keer langs gekomen. Ik vind het een prachtige vogel. Ze waren steeds met z’n tweeën, dus ik neem aan man en vrouw. Eén keer had hij een soort van visje in zijn snavel. Google leerde mij dat het een zeenaald is. Verwant aan het zeepaardje. Al heel snel waren ze weer vertrokken om de rest van de dag ook niet meer terug te keren helaas.

Wie wel wat vaker terugkwamen waren de wintertalingen. Meestal lekker slobberend in de modder.

En dat is natuurlijk veel gezelliger als je het met zijn tweeën doet.

Zoals je ziet hebben we het erg getroffen met al die vogels voor de hut. Maar ook op het land kon je wel eens wat zien. Doordat er geen glas voor de opening van de hut zit kun je je lens naar buiten steken en ook naar de zijkant fotograferen. Zodoende kon ik deze bergeend in het gras vastleggen. Dit was op het eind van de middag toen het zonnetje er even door kwam.

Dit blog wordt een beetje een opsomming van de vogels die voorbij kwamen. Er valt ook niet veel te vertellen. Zo’n dag in een hut is vooral stilzitten, wachten en gezellig kletsen. En zo af en toe actie als er vogels vlak voor de hut verschijnen. En dat laatste gebeurde ook toen deze groenpootruiter zich liet zien.

Ook weer een prachtige soort om voor de lens te krijgen. Herkenbaar aan zijn iets omhoog gebogen snavel en, uiteraard, zijn groenige poten.

Steenlopers heb ik al vaker gezien, maar nog nooit in het zomerkleed. Het was dan ook leuk dat dit exemplaar ons even liet zien hoe mooi hij in de zomer is.

En zo liep de dag weer op zin eind. Het was een goed gevuld fotodagje met mooie resultaten. Heel anders dan de boshutten die Dick en ik tot nu toe bezochten, maar minstens zo leuk. Het feit dat ik drie blogjes nodig had om alles te laten zien zegt genoeg denk ik.

Laat ik nu bijna een heel belangrijk hoofdpersoon van de dag vergeten! De enige vogel die van mij een naam gekregen heeft. De hele dag zwom er een krakeend voor de hut op en neer. Kwam ie weer aanzwemmen en om de vijf seconden: kwek. Niet verrassend dat dit eendje Kwek genoemd werd. Dus als afsluiter van deze prachtige dag: KWEK!

 

 

 

 

Advertenties

De grote oversteek

13 januari 2012

Soms heb je ruim van te voren een fotodag gepland en alles nauwkeurig voorbereid. Het gebied is bekend en op waarneming.nl gekeken wat je kunt verwachten en waar ongeveer. Toch is dat geen garantie voor succes en kom je thuis met een handjevol foto’s. Een andere keer heb je even een uurtje over en denk je: laat ik even snel een rondje doen om te kijken of ik nog wat tegen kom. En juist dan kom je met de mooiste platen terug.

Het laatste is mij vandaag overkomen. Deze week heb ik een teleconverter gekocht en ik dacht: laat ik die even snel uitproberen. Dus in de auto en 5 minuten later sta ik bij de Oostvaarderplassen. Ja, ik weet het, het is een luxe! Het eerste model dat een beetje wil meewerken is een roodborstje. Zittend in een braamstruik laat hij zich mooi zien. Alleen een beetje jammer dat het niet in de zon is, maar ik vond het resultaat wel mooi.

Roodborstje

Een geslaagde eerste test dacht ik zelf. Verder lopend kom ik bij de uitkijkheuvel bij het Jan v.d. Boschpad. Deze plek geeft een mooi overzicht van dit gedeelte van de Oostvaardersplassen. In de verte veel eenden en ganzen en wat dichterbij een groepje paarden die langs de waterkant grazen.

Grazende Koniks

Omdat het gevogelte te ver weg zit hou ik het voor gezien en loop de heuvel af. Op dat moment zie ik een grote groep edelherten het bos uitkomen. Ze lopen langs me heen op een meter of 25 en een enkeling kijkt even om om te checken of ik nog wat kwaads in de zin heb.

In de gaten houden

Dan schiet opeens door mijn hoofd: ze gaan zwemmen! Om bij de graslanden te komen moeten ze door het water. Snel, maar wel rustig om de herten niet te verstoren loop ik terug naar de top van het uitkijkpunt. En inderdaad is de hele groep inmiddels in het water. Een prachtig gezicht!

De oversteek

Opvallend vind ik het dat de groep wordt geleid door de hindes. De mannetjes volgen gedwee. Na een dikke honderd meter is het water ondiep genoeg om weer te lopen. Ook dat levert een mooi plaatje op. Onderstaande hindes waren de voorsten van de groep.

De leidsters

Voor mijn gevoel duurde het heel lang voordat iedereen aan de overkant was. Toen ik later de gegevens van de foto’s bekeek bleek het echter dat alles zich binnen vier minuten afspeelde. Er gebeurde echter zoveel in die korte tijd, dat het wel een kwartier leek.

Bijna allemaal aan de overkant

Alle herten haalden veilig de overkant, waar ze zich even lekker uitschudden.

De overkant gehaald

Nadat ze allemaal veilig aan de overkant waren gekomen, verdween de hele groep in het rietveld en lieten ze deze fotograaf achter met een geweldig indruk. Wat een voorrecht om dit mee te maken. Je voelt op zo’n moment de natuurkracht langs je heen gaan en met veel dynamiek de hindernis van het water nemen. Eén van de mooiste natuurmomenten die ik ooit heb meegemaakt.

Om even bij te komen ben ik nog even gebleven en heb nog een aantal leuke foto’s kunnen maken en o.a. nog een vos kunnen spotten. Onderstaande foto geeft, tot slot, nog een mooi beeld van de Oostvaardersplassen op dit moment.

Vlucht wintertalingen

Ik heb het al vaker gezegd, maar het onverwachte is toch wel het mooiste aan natuurfotografie. Juist op die momenten dat je er zelf niet zo mee bezig bent, kom je de prachtigste dieren of gebeurtenissen tegen. Al met al een prachtig uurtje in de natuur, die ik niet snel zal vergeten.


Torenvalk (aflevering 2)

18 december 2011

Nadat mijn poging om een torenvalk te fotograferen vorige week jammerlijk mislukte (zie: https://renevosfotografie.wordpress.com/2011/12/11/polder-arkemheen/) besloot ik deze week een nieuwe poging te wagen. De Zeldertse polder bij Hoogland was dit keer het doel.

Het is altijd weer de vraag wat je tegenkomt , als je er-op-uit trekt. Nu, deze keer was het bitter weinig! Behalve knobbelzwanen en wat zwarte kraaien was er echt niets te zien. En via een forum had ik nog wel gehoord dat in deze polder de torenvalken tot op 4 meter te benaderen waren. Maar dan moeten ze zich natuurlijk wel laten zien. Uit verveling heb ik toen maar wat plaatjes geschoten van een paar schapen, die ontwaakten in het vroege ochtendzonnetje.

Ontwaken in de polder

Ontwaken in de polder

Een leuk plaatje, maar niet waar ik voor gekomen was. Verder rijdend kwam ik wel wat meer vogels tegen, maar erg interessant werd het allemaal niet. Ik besloot onder de A28 door te rijden en mijn geluk te proberen in de polders bij Bunschoten.

Hier werd het al snel leuker: langs de dijk in een kleine plas lagen veel eenden, o.a. wilde eenden, smienten en wintertalingen. Niet veel actie, maar wel mooie kleurrijke eendjes.

Smient

Ook het mannetje van de wintertaling mag er zijn.

Wintertaling

Leuk, maar nog steeds niet genoeg om mijn onbevredigende gevoel weg te nemen. In het dorpje Eemdijk zag ik een paar holenduiven een ware balletvoorstelling in de lucht geven. De twee, ik neem aan man en vrouw, bleven maar om elkaar heen fladderen, wat een mooi schouwspel opleverde. Zou het al te maken hebben met het voorjaar?

Luchtballet

En dan, als ik langs het Eemmeer rij: een torenvalk! Maar ook deze vertrekt weer voordat ik dichtbij genoeg ben. Even verderop heb ik dan eindelijk meer geluk. Een valkje is aan het bidden vlak langs de dijk en als ik de auto parkeer in de berm, komt hij steeds dichterbij. Mijn hartslag gaat omhoog, terwijl ik de ontspanknop bijna continue ingedrukt hou. Wat een prachtig moment en vooral: wat een schitterende vogel! Ook het zonnetje werkt goed mee en dus is onderstaande foto het resultaat.

Biddende torenvalk

Een ochtend die niet veel voorstelde veranderde plots in een topper. Want enkele tientallen meters verder landde een ander valkje op een paal. Ook deze vond het niet erg dat ik een paar foto’s maakte. Zo zit het allemaal tegen en zo bieden de valkjes zich één voor één aan.

Torenvalk

Deze ochtend had dus veel van wat natuurfotografie kenmerkt in zich: de frustratie omdat het niet wil lukken en de euforie als het dan toch nog, op onverwacht moment, allemaal samenkomt en je de foto kan maken die je in je hoofd had. Wat is natuurfotografie toch prachtig!