Posts tagged “witte kwikstaart

Balgzandpolder 2: De vaste gasten

6 juni 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In mijn vorige blog heb ik jullie alles laten zien van de tureluurs die, begin mei, de hele dag voor de fotohut in de Balgzandpolder rondhingen. Daarnaast waren er nog meer vaste gasten. Die wil ik jullie in dit blog laten zien.

De eerste vogel die ik fotografeerde was een kluut.

Meestal bleven ze wat verder weg, maar zo af en toe kwamen ze het strandje op. Wat zijn het toch sierlijke vogels! Maar wel lastig belichten met dat zwart en wit. Later op de dag kon ik ook nog een ‘mooie’ actiefoto van hem of haar maken.

Maar zoals gezegd: meestal bleven ze wat verder weg. En foerageerden ze in het ondiepe water.

Veel klutenfoto’s van deze dag lijken dan ook op elkaar, dus laat ik het hierbij.

Een andere vaste klant was de oeverloper. Die deed zijn naam echt eer aan. De hele dag liep ie heen en weer langs het water. Onvermoeibaar zoekend naar iets eetbaars.

Dit was één van de weinige momenten dat hij even stil stond. Wat een zenuwenlijder is het zeg! Continue in beweging. Maar wel erg leuk om dan net dat ene moment te pakken met je camera. De volgende foto vind ik leuk omdat hij recht op me af komt lopen en door het windje in de rug waardoor zijn veren opwaaien.

Even later loopt hij nog even over het hogere gedeelte van het eilandje dat voor de hut ligt. Door de begroeiing krijg je een net wat andere foto.

Ik vind het een prachtig vogeltje.

De minst verlegen vogel van de dag was de witte kwikstaart. Net als de oeverloper de hele dag door aan het scharrelen voor de hut. En bij verschillende gelegenheden te dichtbij om nog te kunnen scherpstellen.

Zo af en toe vloog hij op om van het ene eilandje naar het andere te vliegen. Een afstandje van een paar meter. Dick en ik gaven onszelf de opdracht om hem vliegend vast te leggen. En dat bleek net zo lastig als gedacht. Vaak zag je nog net een  stukje staart of poten in het hoekje van de foto, en minstens net zo vaak alleen lucht en water. En als je al op tijd reageerde en de hele vogel in beeld kreeg was die niet scherp. Maar tussen al die prullenbakwaardige foto’s zat één lucky shot. In het hoekje van de foto een min of meer scherpe witte kwik. Door dat stukje uit de foto te snijden kreeg ik toch nog een acceptabele foto.

Een vogel die je veel ziet in de weilanden en bekend staat als weidevogel komt ook veel voor bij het wad. Ik heb het over de kievit. Hij gaf ons een mooi uitzicht op het badritueel.

Na het bad moet je natuurlijk even je veren uitschudden.

Aan het eind van de dag kon ik de kievit nog fotograferen in een omgeving die, in ieder geval voor mij, meer overeenkomt met de habitat die we van hem gewend zijn: in het gras.

Hiermee sluit ik blog 2 van deze prachtige huttendag af. In het volgende blog laat ik nog wat incidentele gasten zien en de eenden en ganzen.

 

 


Vogels in de polder

26 mei 2014

De afgelopen tijd heb ik weinig geschreven.. Maar wees niet bang: het fotograferen ging gewoon door! Genoeg materiaal dus voor een nieuwe blog. Zo ben ik regelmatig de polders ingegaan om de weidevogels en andere gevleugelde vrienden vast te leggen. Mijn eerste tochtje ging naar mijn favoriete polder: De Arkemheen.

Deze witte kwikstaart had duidelijk de lente in zijn bol en liet luidruchtig horen dat ie er was.

Witte kwik

Witte kwik

Ook de grutto’s waren weer teruggekeerd en dit was de eerste die ik dit jaar voor mijn lens kreeg.

Wankel evenwicht

Wankel evenwicht

Een windvlaag bracht hem uit balans, maar even corrigeren met de vleugels verhielp het probleem. Verder nog wel wat aardige foto’s gemaakt, maar die hebben dit blog net niet gehaald.

Op een andere dag was de Eempolder mijn bestemming. De aanpak was nu anders: deze keer ging ik onder mijn camouflagenet bij een overnachtingsplas van de grutto’s liggen. Dat levert dan weer andere beelden op dan vanuit de auto. Zoals deze grutto, die vroeg in de ochtend in het water rondstapte.

Ochtendgrutto

Ochtendgrutto

Ook een blauwe reiger kwam even buurten. Een vogel die je niet alleen in de polders tegenkomt, maar hij hoort zeker in dit blog thuis. Geen tochtje door de polder of je ziet wel een aantal van deze reigers.

Blauwe reiger

Blauwe reiger

Bij deze foto kun je goed zien dat ik plat op mijn buik bij de plas lag. Tot zo ver de vogels in de Eempolder. Ik verlegde die dag mijn aandacht naar de landschappen. Waarom dat was kun je lezen in het blog Polderlandschappen.

Op 18 mei hadden we met de leden van de facebookgroep “Polder Arkemheen (Nijkerk)” afgesproken elkaar eens te ontmoeten. Je kent elkaar, op een paar uitzonderingen na, alleen van facebook. Het is dus wel eens leuk om elkaar in levende lijve te ontmoeten. De meeting was om kwart voor elf, dus genoeg tijd om van te voren de polder in te gaan. Ik was er al vroeg en tegen de opgaande zon kon ik deze grutto vastleggen.

Grutto silhouet

Grutto silhouet

Dit is zo’n foto die al een tijdje in je hoofd zit. En dan is het erg prettig dat het er een keer van komt. Ook de andere vogels waren erg meegaand vandaag. Dus ook deze tureluur vond het niet erg om op de foto te komen.

Tureluur

Tureluur

Ik vind persoonlijk de tureluur één van de mooiste weidevogels.

Nu heb ik natuurlijk al  talloze foto’s van vogels op paaltjes en het blijft een prachtig gezicht. Maar toch wil je op een gegeven moment iets anders. Een goede benadering vind ik dan om meer van de omgeving mee te nemen in de foto. De volgende foto is een voorbeeld hiervan. Het mooie ochtendlicht werkt lekker mee,

Rommelhoekje

Rommelhoekje

Zo kan met het juiste licht en een grutto op de goede plek ook een rommelig hoekje er mooi uit komen te zien. Deze foto kwam in de top 3 van de week op National Geographic 😀

Over grutto’s gesproken: je hoeft maar even door de polder te lopen of ze komen boven je hoofd vliegen. Luid roepend en de aandacht wegtrekkend van hun jongen. Een geluid wat onlosmakelijk verbonden is met het voorjaar en de polder. En voor mij altijd weer een uitdaging om scherp vast te leggen.

Alarm

Alarm

 Een andere bewoner van de polders zit in het gras en het piept: de graspieper. Gelukkig voor mij zit ook hij wel eens op een paaltje. Het is me trouwens al vaker opgevallen dat dit kleine vogeltje een voorliefde heeft voor grote palen. Ook dit exemplaar had een joekel van een paal uitgekozen.

Graspieper

Graspieper

Soms heb je mazzel en kun je meer dan één soort in één foto vangen. Dan kun je mooi het verschil in uiterlijk en grootte zien. In dit geval waren grutto en tureluur goede buren.

Buren

Buren

 Twee voor de prijs van één dus.

Naast de grutto, tureluur en graspieper is er nog een vogel die niet mag ontbreken: de boerenzwaluw. Alom aanwezig op de hekjes en vaak luid kwetterend. De volgende foto is een beetje een standaard plaatje, maar geeft wel mooi weer hoe ze er vaak bijzitten.

Boerenzwaluw

Boerenzwaluw

Je ziet dat het al wat later in de morgen is en het licht een stuk harder. Vergelijk maar eens met de foto van het rommelhoekje.

Ik had nog nooit de kleintjes van al dit gevogelte in de weilanden rond zien dartelen. Maar vandaag zag ik kleine grutto’s, tureluurtjes en kieviten. Vaak te ver weg, want ze verdwijnen pijlsnel als ze denken dat er gevaar dreigt. Maar één kleintje was iets minder schuw. Dit kievitjong kon ik vanuit de auto fotograferen.

Jonge kievit

Jonge kievit

 Zoals gezegd heb ik al genoeg vogels op paaltjes. Maar op een roestig hek geeft dan weer een heel ander beeld.

Niet op een paal

Niet op een paal

Zo’n oud hek is toch veel mooier dan een moderne?

Zo langzamerhand wordt het tijd om naar de bijeenkomst te gaan. Maar ik neem toch nog even deze poetsende tureluur mee.

Poetsen

Poetsen

Altijd maar weer dat poetsen. Je zou er tureluurs van worden.

Als ik bij het gemaal kom zijn er al een aantal facebookers aanwezig. Erg leuk om eens kennis te maken met de mens achter het FB-profiel! Na de koffie is het voor mij tijd om naar huis te gaan. Maar niet voordat ik de beroemdste rietzanger van de Arkemheen polder heb vastgelegd. Hij geeft dagelijks concerten op een boomstronk bij het gemaal. En vind in al die fotografen die er vandaag zijn een enthousiast publiek.

Rietzanger

Rietzanger

Het is al met al een hele serie geworden. Maar wat wil je ook: het is altijd genieten in het voorjaar in de polders!

 


Oostvaardersplassen bij Lelystad

6 mei 2012

Bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer aan de Lelystadse kant van de Oostvaardersplassen ligt één van de weinige plekken waar je dit unieke gebied in mag. Een afwisselend gebied met wilgenbossen, rietkragen, water en grasvlaktes. Alles dus wat de Oostvaardersplassen zo mooi en rijk aan dieren maakt. Die variatie in het landschap maakt ook dat je veel soorten kunt tegen komen. Hierbij een verslag van mijn ontmoetingen tijdens mijn fototocht van vandaag.

Eén van de meest opvallende vogels in het bos is de winterkoning. Opvallend doordat, als hij zingt, er een enorm volume uit zo’n klein beestje komt. En hij zingt ook nog eens heel mooi. Vaak zie je ze tussen hopen takken heen en weer hippen, op zoek naar insecten. Ik heb het geluk dat één exemplaar zo aardig is om even wat hoger te gaan zitten.

Winterkoning

Ben erg blij met deze foto. Het is een lastig vogeltje om te fotograferen, omdat ze zo bewegelijk zijn. Eigenlijk zitten ze nooit langer dan een paar seconden stil.

Het gebied waar ik loop is eigenlijk een erg rommelig gebied. Veel omgevallen en dode bomen, die allemaal blijven liggen zoals ze gevallen zijn. Alles kris-kras door elkaar heen. Ideaal voor dieren, die veel schuilplekken hebben. Minder voor fotografen, die graag een dier mooi vrij wil vastleggen. Onderstaande foto geeft een beetje de situatie weer.

Edelherten in het wilgenbos

En dan heb ik hier nog het geluk dat deze herten aan de rand van het bos staan. Anders was de achtergrond ook nog een wirwar van takken en stammen geweest. Wel weer een leuke ontmoeting natuurlijk.

Een andere bosvogel heeft vandaag een “bad-hair-day”, of in dit geval beter gezegd een “bad-feather-day”. Deze merel ziet er erg verfomfaaid uit.  Vliegen kan hij in ieder geval nog wel, alhoewel hij veel langer bleef zitten dan de meeste merels die ik tegenkom. Normaal gesproken gaan ze er met veel geschetter vandoor, het hele bos waarschuwend dat je eraan komt. Deze merelman kon ik tot op 9 meter benaderen.

Bad-hair-day

Ik loop nu het bos uit en kom op de grasvlakte. Een kudde konikpaarden graast rustig door en laat mij zonder op te kijken passeren. Als enkele hengsten onderling even willen uitmaken wie de baas ik, loop ik toch maar even snel verder. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren als je tussen de paarden terecht komt, als die door het gedoe aan het rennen gaan. Dan maar even geen foto’s van vechtende koniks.

Er liggen ook een paar kleine meertjes en die worden goed gebruikt door  de eenden en ganzen. Ook een meerkoet heeft zo’n plasje verkozen om haar jongen groot te brengen. Om dat die kleintjes vrij schuw zijn en moeders ze vaak snel weg leidt tussen het riet, laat ik me op mijn knieën zakken en blijf zo een tijdje zitten. Gelukkig blijven de kleintjes gewoon door gaan met wat ze deden en ook moeders trekt zich niet veel van me aan. Beetje bij beetje kruip ik op mijn knieën dichterbij. Ondertussen sleep ik ook nog mijn camera met statief met me mee. Zie je het voor je?

Ik ben nu dicht genoeg bij en blijf weer even stil zitten. Als de beestje niet reageren begin ik met het maken van mijn foto’s. Eigenlijk zijn meerkoetkuikens best wel lelijk met die kale koppen in allerlei kleuren. Maar net als andere kleine dieren, hebben ook zij een bepaalde aantrekkingskracht.

Meerkoetkuiken

Hij (of zij) blijft lekker dicht bij de oever en eet zo nu en dan wat gras. Zijn broertje of zusje is wat ondernemender van aard en stapt dapper door het ondiepe water. Het leuke van deze foto vind ik het opspattende water. Daarbij heb ik ook nog het geluk dat de zon inmiddels tevoorschijn is gekomen. Dat maakt dat de kleuren nog mooier overkomen.

Dappere stapper

Mooi van lelijkheid en o zo vertederend.

Hij is niet de enige die een zondagochtendwandeling aan het maken is. Ook moeder de gans is op stap met haar kinderen. Niet op of omkijkend kruisen ze mijn pad. In de Oostvaardersplassen hebben gansen altijd voorrang, dus hoeven ze ook niet om zich heen te kijken. Ik ga dus vol in de “rem” en kan deze foto maken.

Ochtendwandeling

Door het tegenlicht krijg je een mooie lichte rand om de donskuikentjes heen. Daardoor lijken ze nog knuffeliger. In een paar weken tijd zijn ze trouwens enorm gegroeid. Groeizaam weer denk ik. Er is natuurlijk ook gras genoeg om al die hongerige maagjes te vullen.

Op het laatste stukje terug naar het infocentrum kom ik langs het water. Op de leuning van een steiger zit een Witte kwikstaart, met zijn karakteristieke op en neer wippende staart. Die neem ik natuurlijk nog even mee, voor mijn collectie vogelfoto’s.

Witte kwikstaart

Op mijn vorig tochtje veel macro’s gemaakt en vandaag veel vogels gefotografeerd. Die afwisseling is toch wel één van de leukste kanten van natuurfotografie. Bedankt voor je belangstelling en tot de volgende keer.