Posts tagged “zeearend

De fotograaf

24 maart 2013

Het is nu officieel: de nieuwe ijstijd is begonnen. Op het moment dat de bloemen zouden moeten gaan bloeien, de bijtjes uit hun nest zouden moeten komen is het ijzig koud. Een temperatuur van  -3 graden en een krachtige noordooster leveren een gevoelstemperatuur van -15 graden op. Een normaal mens blijft dan in zijn bed liggen en draait zich nog eens om.

Het is half zeven als een fotograaf zijn auto parkeert en tegen de wind in naar de plas loopt. Een bontmuts op zijn hoofd, wanten aan, een rugzak gevuld met apparatuur en een statief op zijn schouder. Wat heeft die hier in vredesnaam te zoeken op dit onchristelijke uur? Er lopen wel wat edelherten in het bos, maar voor goede foto’s is het nog te donker. De zon is nog niet eens op. Hé wacht… zou dat het zijn? De zonsopkomst fotograferen levert vaak mooie beelden op. Laten we hem volgen.

En inderdaad, hij stelt zijn apparatuur op en wacht tot de zon in een explosie van kleuren boven de einder verschijnt.

Zonsopkomst boven de Oostvaardersplassen

Zonsopkomst boven de Oostvaardersplassen

Ik moet het toegeven: vroeg opstaan in deze kou loont wel. Anders hadden we dit allemaal gemist. Maar echt prettig is het niet hier buiten. We staan pal in de wind, die over  het ijswater aan komt waaien. Onze fotograaf kan nog net zijn statief opvangen als die omwaait. Dat was op het nippertje!

De zon is nu weer verdwenen achter de sluierbewolking, maar onze vriend heeft er nog geen genoeg van. En dus lopen we nog even met hem mee. Gelukkig kan ik mijn handen diep in de zakken steken en hoef ik geen kleine knopjes op een camera te bedienen.

Opeens verschijnt er een grote vogel aan de nog oranje-gele hemel. Een reiger? Nee, ziet eruit als een roofvogel. Maar veel groter dan een buizerd of kiekendief. Het zal toch niet? Maar het is onmiskenbaar: grote rechthoekige vleugels met uitstekende vingers. Dit moet een zeearend zijn! Ik zie de fotograaf met zijn camera in de weer om de instellingen goed te krijgen. Dat valt nog niet mee met half bevroren vingers. Hij moet opschieten! Anders is de vogel letterlijk gevlogen. Dan maar schieten en later kijken wat het geworden is. En dat doet hij dan ook.

Zeearend

Zeearend

Op zo’n moment vergeet je de barre omstandigheden en geniet je na van het moment wat je juist hebt meegemaakt. Wat een prachtig dier zeg. Eentje die respect afdwingt. De arend vliegt verder de plassen in, waar hij ergens buiten het zicht op de grond landt.

Als je mocht denken dat de fotograaf, met deze prachtige momenten in de pocket, het voor gezien houdt, heb je het mis. Onverschrokken loopt ie verder. Kop in de wind en de muts half over de ogen. Laat ik dan toch maar meegaan. Wie weet wat we nog meer gaan zien. Volgens mij is hij zo iemand die als het ware mooie momenten als een magneet naar zicht toe trekt.

We komen nu bij de rand van het meer. De golven slaan zich stuk op de oever. Bij deze temperaturen levert dat bizarre ijssculpturen op. Een kolfje naar de hand van onze vriend.  Maar wacht.. wat doet ie nu? Hij zal toch niet! Maar ja hoor: gewoon plat op de buik tussen het ijs om onder een mooie hoek te kunnen fotograferen. Hij liever dan ik!

Natuurlijke ijssculpturen

Natuurlijke ijssculpturen

Ook moet hij weer wisselen van objectief. Dus de handschoenen gaan weer uit. De groothoeklens wordt weer uit de tas gehaald voor een overzichtsfoto. Na het wisselen moeten eerst de vingers gemasseerd worden om ze weer op temperatuur te laten komen. Je zou denken dat het indrukken van een knopje niet zo heel moeilijk is, maar met bevroren vingers schijnt het toch lastig te zijn. Gelukkig komt het goed en wordt onderstaande foto gemaakt.

De nieuwe ijstijd

De nieuwe ijstijd

Ik zie dat er geflitst wordt bij het maken van deze foto. Daardoor springt het ijs mooi naar voren en wordt de achtergrond wat donkerder.

Er is genoeg ijs, dus ik vrees dat we nog wel even zullen blijven. Het volgende onderwerp is wat meer abstract. Eerst maar eens de foto.

IJsballtjes

IJsballetjes

Aan de voet van elke rietstengel zit een stukje ijs. Door de golven verdwijnen ze af en toe even onder water. Hierdoor komt er weer een klein laagje ijs  bij. En dat is dus al de hele nacht aan de gang.

En zo struinen we de waterkant af. Nog steeds gegeseld door die harde ijzige wind. Gelukkig hebben we nu wind tegen, dus als we straks teruglopen hebben we hem in de rug. En eindelijk is het dan zo ver. De fotograaf is kennelijk tevreden met de oogst en keert zich om. Terug naar de auto en wat mij betreft snel naar huis voor een hete kop chocolade! Blijkbaar denkt de fotograaf er ook zo over, want de terugweg verloopt een stuk sneller als de heenweg. Er worden wel wat foto’s gemaakt, maar ik zie dat de echte toewijding minder is. En ik vind het prima: ben ik ook sneller weer thuis.

Toch komt er nog één moment: plotseling vliegt een grote zilverreiger op uit het riet. Ik had hem echt niet gezien! De fotograaf reageert razendsnel en maakt een aantal foto’s van de wegvliegende reiger. Toch knap dat ie nog een scherpe foto weet te maken in die paar seconden.

Grote zilverreiger

Grote zilverreiger

We zijn weer bij de auto van onze kiekjesmaker. Daar spreek ik hem toch even aan en het blijkt een hele aardige vent te zijn. Ik bedank hem voor de mooie momenten. Maar volgens hem hoef ik hem niet te bedanken. De natuur schotelt dit ons gratis voor. We moeten er alleen ons huis voor uit. Ook al is het weer niet echt uitnodigend. Ik neem me voor dit advies vaker op te volgen.


Avondrondje

23 augustus 2011

Deze avond ben ik even kort naar de lepelaarplassen geweest. Er zit daar een zeearend en natuurlijk mijn favoriet: de ijsvogel. Gelukkig scheen eindelijk de zon weer eens. Lopend vanaf de parkeerplaats bij het gemaal ‘De Blocq van Kuffeler’ aan de oostvaardersdijk, zag ik een gaai op het fietspad zitten. Dit is één van de soorten die hoog op mijn lijstje staan om nog eens te fotograferen. Maar degene die ik tot nu toe tegenkwam waren redelijk schuw en vlogen altijd snel weg. Deze was echter wat meer bereid om mee te werken en ging even tussen de takken van de bomen zitten. Daarvan kon ik deze foto maken:

Gaai

 

Poetsende ijsvogel

Aangekomen bij de hut hoorde ik de aanwezige camera’s als geweersalvo’s te keer gaan. Een ijsvogel zat op één van de takken voor de hut. Snel mijn camera van het statief gehaald en ook ik kon beginnen met schieten. Het vogeltje bleef rustig onder al dat geweld en bleef wel ongeveer 20 minuten op verschillende plekken voor de hut zitten. Een paar leuke plaatjes kunnen maken.

 

Tijdens die 20 minuten was er één moment die ik niet snel meer zal vergeten. Vlak langs de ijsvogel vloog een juffer voorbij. De ijsvogel kijk een beetje verstoord op, maar deed geen poging het insect te pakken te krijgen. Met mijn camera op de all servo mode, wat bij mijn Nikon D40 3 foto’s snel achter elkaar betekent, heb ik dit moment in één foto vast kunnen leggen. Je kunt begrijpen dat ik daar héél erg blij mee ben. Zo’n foto maak je maar één keer in je leven!

Uniek moment

 

Jonge waterhoentjes

Uiteindelijk vloog de ijsvogel weg en was het feest afgelopen. Ook de zon was nu weer achter de wolken verdwenen waardoor het licht een stuk minder werd. Toch heb ik nog deze jonge waterhoentjes vast kunnen leggen, die met z’n tweeën zonder oudervogels rondzwommen.  Af en toe klommen ze op de takken, wat wel een mooie compositie opleverde.

 

En de zeearend zullen jullie denken. Ook die was aanwezig, maar zat erg ver weg. Of je moet, zoals één van de ander fotografen in de hut, een 500mm lens hebben met een 2.0 converter. Ja, dan kan ik het ook! Natuurlijk heb ik wel een foto gemaakt, maar het is eigenlijk gewoon te ver weg. Maar ik zal hem toch hier even laten zien. Misschien zal ik ooit ook eens zo’n grote toeter bezitten en een mooie close-up kunnen maken van deze fantastische vogel.

Zeearend

 

Omdat het licht nu echt te slecht was ben ik weer naar huis gegaan. Het was kort maar krachtig en het ijsvogel – juffer moment neemt niemand me meer af!