Posts tagged “zilverreiger

Van de plank

10 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik schrijf meestal over één bepaald onderwerp. Dat heeft alleen wel een nadeel: losse foto’s die niet in het verhaal passen vallen buiten de boot. Of eigenlijk: buiten de blog. Dus zo af en toe gooi ik er een blogje tussendoor met foto’s die op de plank zijn blijven liggen.

Tuinvogels

Ook afgelopen winter heb ik weer een voederplek ingericht voor de vogeltjes in onze tuin. En hoewel ik niet vaak heb gezeten om te fotograferen, heb ik toch een aantal aardige opnames kunnen maken. Zoals elk jaar hadden we ook nu een roodborstje in de tuin.

Roodborstje

En als dan op de achtergrond de zon schijnt krijg je een sprankelend geheel.

DSC_5294a

De meest voorkomende vogel in ons nieuwbouwtuintje is de vink. Vaak zagen we één man met een aantal vrouwtjes. Een echte charmeur kennelijk. En ik moet zeggen: hij ziet er goed uit!

Vink

Een andere veel geziene gast is de koolmees. Altijd lastig om te fotograferen op de voederplek. Meestal zitten ze in de boom. Ze storten zich dan op de tafel, pikken een zonnebloempit mee en voor je het weet zijn ze weer verdwenen. Maar er is altijd wel een uitzondering op deze regel. En als dank mag hij meedoen in dit blog.

Koolmees

De laatste vaste bewoners die ik wil laten zien zijn een koppeltje Turkse tortels. Al jaren komen ze met z’n tweeën langs. Ze horen er intussen gewoon bij!

Turkse tortel

Het is altijd leuk hoe ze achter de mosheuvel naar zaadjes zoeken. Zo af en toe komt dan even dat koppie tevoorschijn.

kiekeboe tortel

Maar als onze kat thuiskomt is al het spul snel verdwenen.

Lucky

Tot zo ver de tuinvogels. Andere soorten die we afgelopen winter zagen: pimpelmees, ekster, winterkoninkje, merel, huismus en houtduif. Geen bijzondere soorten, maar evengoed heerlijk om naar te kijken.

Rondje Almere

Zo af en toe fiets ik wel eens een rondje als het mooi weer is. De camera gaat dan meestal mee. En soms kom je hele leuke dingen tegen. Of je zit met een bepaald  doel ergens te fotograferen en dan komt er iets heel anders langs. Nu is een mooie gelegenheid om die foto’s te laten zien.

De Oostvaardersplassen zijn vlak bij, dus kom ik er regelmatig. Hieronder een aantal foto’s uit dat gebied of daar vlak bij. Een zilverreiger blijft een prachtige vogel om te zien. Ook al zie je ze tegenwoordig regelmatig. De gele snavel is in de broedperiode verdwenen.

Zilverreiger

In de winter zitten er veel edelherten in het Oostvaardersbos. En hoewel het bos is afgesloten in deze periode kun je vanaf het fietspad soms leuke foto’s maken. Dit hert stond mooi op het pad tussen de hoge bomen.

Edelhert op het pad

Meestal vliegen de grauwe ganzen van je af als ze opvliegen. Deze keer had ik de mazzel dat ze recht op me aan kwamen vliegen. Het leverde mij een leuke actieplaat op.

DSC_8565

Ik ben een aantal keren naar de ijsvogels geweest (foto’s volgen later). Blijkbaar hadden ze een winterkoninkje als buurman. Een enkele keer koos ook hij de stok uit als landingsplaats en kon ik hem dus mooi fotograferen.

Winterkoninkje

Het staartje vibreerde zo snel dat het onscherp werd. Een andere keer was hij iets rustiger. Een ander takje en de achtergrond is het water.

Winterkoninkje met de staart omhoog

Het allermooiste moment was echter toen hij helemaal los ging. Uit volle borst zong hij zijn liefdeslied. Ondertussen wapperend met zijn vleugels en zijn staartje wijd uit. Een prachtig moment om mee te maken.

Liefdeslied van het winterkoninkje

Dit lijkt me een mooie afsluiting van al dit losse spul. Ik hoop dat je genoten hebt van mijn natuurmomenten. Ik in ieder geval wel!


Gevederde poldervrienden

15 maart 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Nu het weer wat warmer wordt zijn de eerste grutto’s en tureluren teruggekeerd in de Arkemheen polder. Een onmiskenbaar teken dat we de winter achter ons laten en dat de lente voor de deur staat. Toch heb ik me (nog) niet met de weidevogels bezig gehouden. Ik ging voor de andere gevederde bewoners van de polder. En die zijn er genoeg!

Zoekende zilverreiger

De zilverreiger zie je tegenwoordig bijna net zo vaak als zijn blauwe neef. Waarschijnlijk ook omdat ie wat meer opvalt met zijn witte veren. Ze zijn een stukje schuwer en dus lastiger te fotograferen. Dit exemplaar was zo geconcentreerd aan het vissen dat ie mij niet zag. Of niets van mij aantrok. Dat kan natuurlijk ook. Een eindje verderop zag ik nog vissende zilverreiger. En deze had beet!

Beet

Natuurlijk laat ik ook de blauwe reiger even zien in dit blog. Geen polder zonder reiger langs de sloot toch? Alleen sloop dit exemplaar door het weiland. Op jacht naar muizen en mollen denk ik.

Blauwe reiger

Helaas voor hem (en voor mij) bleven zijn pogingen vruchteloos. Daar keek ie wel even van op. Waarschijnlijk is hij zoveel ongeluk niet gewend.

Omkijkend

Tot zover de reigers. In de polder woont ook een steenuiltje. Ik ga bijna elke keer als ik er kom wel even bij hem kijken. Maar de afgelopen vijf jaar was hij nooit thuis als ik op visite kwam. Tot nu toe dan. Eindelijk trof ik hem op de bekende locatie.

Steenuiltje

Zo blij als een kind was ik. Eindelijk mijn eerste steenuil kunnen fotograferen! Verder heb je hier niet zo veel mogelijkheden om te fotograferen. Een hoge heg maakt het lastig. Ik vond nog één andere hoek waarvan uit ik hem kon vastleggen. Klik even op de rondjes om de foto’s groter te zien.

Niet nodig om te zeggen dat ik ontzettend blij ben met deze foto’s.

Maar we gaan nog even door met het vogelgeweld. Ik reed in de auto langs een brede sloot en zag vanuit mijn ooghoek een aalscholver druk met iets. Meestal vliegen ze gelijk op als je dichtbij komt. Maar deze had iets anders aan zijn hoofd. Of aan zijn snavel. Een enorme vis! En zoals wel vaker gebeurd is het oog groter dan de maag. Of in dit geval de keel. Hij kreeg hem niet naar binnen.

grote vangst

Al die drukte staat in schril contrast met de volgende foto. Een statige zwaan die rustig weg zwemt terwijl hij nog even achterom kijkt. Een goed moment om bij te komen van het spektakel met de aalscholver.

statige zwaan

Met recht een koninklijke vogel.

In de polder neem ik veel foto’s vanuit de auto. Maar het is ook heerlijk om de auto te verlaten en langs de dijk te lopen. In het riet beginnen de kleine vogeltjes zich weer te roeren. Een rietgors was druk bezig met het voorjaarsgezang. Prachtig om te horen en ik krijg er een echt lentegevoel van.

zingende rietgors

Ik heb een hele reeks foto’s van deze kleine vriend kunnen maken. Hieronder een aantal er van.

Ik sluit dit blog af met een soort die de laatste weken in het nieuws is geweest. En niet positief helaas. Het aantal wilde eenden is vanaf 2000 met 20% afgenomen. In de Arkemheen zie je ze nog genoeg. Een paartje zwom in de sloot langzaam naar me toe. Ik heb geprobeerd er een wat artistieker plaatje van te maken.

wilde eend

Ook het vrouwtje mag natuurlijk niet ontbreken. Hierbij ben ik nog wat verder gegaan met de bewerking en ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vind het wel wat hebben.

wilde eend tekening

Hiermee eindigt mijn tweede blog over de Arkemheen polder. Het is tijd voor een nieuw projectje. Wat dat is? Dat zien jullie over een paar weken wel weer. In de tussentijd wens ik jullie veel mooie natuurmomenten toe. Het wordt steeds lekkerder buiten, dus ga er op uit!


Het jaar begint in de polder

4 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Een nieuw jaar, lege mappen op mijn computer en de wil om er weer iets moois van te maken. Ik ben benieuwd wat ik dit jaar allemaal voor mijn lens krijg. Allemaal ideetjes en plannen in mijn hoofd. Maar wat daar van terecht komt? De tijd zal het leren!

Mijn eerste trip van dit jaar gaat naar een bekend gebied: De Arkemheen polder bij Nijkerk. In het voorjaar en de zomer een walhalla voor weidevogels als de grutto en de tureluur. In de winter pleisterplaats voor o.a. ganzen en zwanen. Maar mijn doel vandaag zijn de buizerds en de torenvalkjes. Roofvogels heben een speciale aantrekkingskracht op me. Maar ze vaak lastig te fotograferen. Je moet net de mazzel hebben dat je een minder schuw exemplaar treft, die niet op de vleugels gaat als je in de buurt komt.

Maar voordat ik daar aan toe kom geniet ik eerst van de zonsopkomst bij het stoomgemaal Hertog Reijnout. Dit zie ik achter het gemaal voordat de zon opkomt.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Hierna loop ik snel naar de dijk om de zonsopkomst boven het gemaal te kunnen fotograferen. Maar oeps wat is het glad zeg! Ga ik toch bijna onderuit met mijn statief op de nek. Voorzichtig aan dan maar. Gelukkig ben ik op tijd om de ze foto te maken.

Zonsopkomst boven het gemaal

Zonsopkomst achter het gemaal

Altijd weer mooi om de zachte kleuren te zien intensiveren als de zon steeds hoger komt. Verder is de zonsopkomst niet heel erg spectaculair vandaag. Daarvoor heb je toch wat meer wolken nodig. Of laaghangende nevel. Ik hou het dus voor gezien hier en stap in de auto voor een rondje over de polderweggetjes. Ondertussen de paaltjes afspeurend naar de door mij gezochte roofvogels.

Maar vandaag hebben ze afgesproken om mij eens flink dwars te zitten. Zonder uitzondering vliegen alle valkjes en buizerds op, voordat ik ook maar in de buurt ben. Laat staan dat ik ze op de foto kan zetten. Vanuit de verte kan ik wel genieten van deze blonde buizerd die aan het ontbijt zit. De kraaien wachten als aasgieren op hun beurt. Te ver weg voor een echt goede foto, maar het moment is wel erg mooi!

Ontbijt met toeschouwers

Ontbijt met toeschouwers

En deze keer heb ik er ook eens aan gedacht om er een filmpje van te maken.

Meestal vergeet ik dat mijn camera behalve foto’s ook filmpjes kan maken. Maar als ik het doe vind ik het altijd iets toevoegen. Het eerste goede voornemen voor 2015 is dus geboren: meer filmen!

Omdat de doelgroep niet mee wil werken verleg ik mijn focus naar de andere vogels in de polder. En dat zijn er genoeg! Zo zit er een grote groep kleine zwanen in de polder. Ze hebben een vaste hangplek en zijn dus makkelijk op te sporen.

Kleine zwanen

Kleine zwanen

Ze delen hun veldje met een aantal families knobbelzwanen. Veel gebeurt er niet. De zwanen liggen wat in het gras en eten zo nu en dan zonder van hun plek te komen.

Knobbelzwanen

Knobbelzwanen

Ondanks dat dit veldje erg in trek is bij vogelaars vind ik het maar een saaie bedoening. Ik zie ze liever in het water of, nog mooier, in de lucht. Vooral de knobbelzwanen maken een heerlijk geluid als ze voorbij komen vliegen met hun zoevende vleugelslag. Ik laat de zwanen dus voor wat ze zijn en rij naar de andere kant van de polder. Even de benen strekken op de dijk van de Putterpolder. Ook dat hoort trouwens bij het Arkemheen gebied. Vanaf de dijk heb je uitzicht op het kustgebied, wat Delta Schuitenbeek wordt genoemd. Maar vlak voordat ik de auto wil parkeren kom ik nog een prachtige zilverreiger tegen. Die moet ik natuurlijk even meenemen. Net als de roofvogels kom je niet zo snel eentje tegen die gewoon zijn gang blijft gaan als je in de buurt bent. Deze trok zich niets van mij aan!

Grote Zilverreger

Grote Zilverreiger

Dan verlaat ik de auto en maak een wandelingetje over de dijk. Dat is toch wel een stuk leuker dan in de auto te zitten. De geluiden om je heen en het frisse winterzonnetje op je kop: Genieten met een hoofdletter G!

Het aantal watervogels op het water valt wat tegen. Een paar groepjes eenden is alles wat ik zie. Waarbij ik de wilde eend het vaakst tel. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze “doodgewone” eend is prachtig, vooral het mannetje met dit zonnetje erop.

Spiegeleend

Spiegeleend

Dan hoor ik opeens een bekend geluid: vliegende knobbelzwanen! Boven het Nuldernauw komt een formatie van drie aanvliegen. Het is altijd weer een beetje geluk hebben om er een scherpe foto van te maken, maar eentje is er goed genoeg om in dit blog te komen.

KLM reclame

KLM reclame

Zeg nu eerlijk: veel mooier dan die suffe exemplaren in het weiland toch?

Het is tijd om weer terug te gaan. Als ik weer langs het groepje wilde eenden loop besluiten er twee om aan een wasbeurt te beginnen. Een mooi gezicht die spetterende en spartelende vogels. Soms liggen ze zelfs op hun rug in het water en zie je alleen de twee oranje pootjes omhoog steken. Als het wassen dan achter de rug is moeten nog wel de vleugels even worden droog gewapperd. Dat zie je dus hieronder.

Even met de vleugels slaan

Even met de vleugels slaan

Dit is trouwens niet helemaal een raszuivere wilde eend. Daarvoor is de witte ring om de nek te groot en te onregelmatig. Vergelijk het maar eens met de spiegeleend. Een wilde eend dus, maar wel met tam bloed.

En zo eindigt mijn eerste fotouitje van 2015. Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar de natuur laat zich niet dwingen. En die roofvogels komen heus nog wel aan de beurt dit jaar. En wat er voor in de plaatst kwam is ook mooi. Mijn persoonlijke favoriet? Dan ga ik voor foto 2. Bedankt voor je aandacht en tot een volgende keer!


Delta Schuitenbeek

26 januari 2014

Een nieuwe dag, nieuwe kansen en een nieuw gebied waar ik foto’s ga nemen. Delta Schuitenbeek heet het en het is de kuststrook van de Putterpolder. In die polder ben ik wel eens vaker geweest, maar eigenlijk alleen in de auto. Op jacht naar vogeltjes op paaltjes. Nu parkeer ik de auto bij de dijk en ga te voet verder. Er zijn een aantal strekdammen aangelegd en tussen die dammen en de dijk is een mooi gebied ontstaan voor de vele watervogels die hier overwinteren.

De soort die hier met z’n honderden tegelijk aanwezig zijn is de brandgans. Nu het ochtend wordt verlaten ze het water om te gaan ontbijten in de weilanden. Kleine en grote groepen vliegen over me heen. Een prachtig gezicht en vooral het geluid erbij maakt het tot een heerlijke natuurbelevenis.

Brandganzen

Brandganzen

Ik heb de mazzel dat de zon net tussen de wolken door piept.

Even verderop zie ik de soort waarvoor ik eigenlijk deze kant opgekomen ben: de kleine zwaan. Die lijkt veel op zijn grotere neef de wilde zwaan, maar is (hoe kan het ook anders) een stuk kleiner. Verder heeft hij minder geel op zijn snavel. Na een aantal foto’s vanaf de dijk ben ik nog niet tevreden. Foto’s die je van boven neemt leveren vaak geen mooie achtergronden op. Ik loop dus de dijk af naar de waterkant. Het valt niet mee om daar een plekje te vinden waar geen riet voor staat en waar ik mijn statief neer kan zetten tussen de basaltblokken. Uiteindelijk lukt het me, maar erg comfortabel lig ik er niet bij. Het resultaat zie je hier onder.

Kleine zwanen

Kleine zwanen

Ook nu vind ik het licht weer erg mooi. Om de andere twee zwanen van deze groep ook in de foto te krijgen heb ik er nog ééntje in een panorama-uitsnede gemaakt.

Zwanenpanorama

Zwanenpanorama

Ook een mooi beeld toch? Ik maak nog een aantal foto’s, maar veel variatie zit er niet in. Ik hou het dus maar bij deze twee.

Helemaal aan het eind, bij Strand Nulde ligt een kijkhut. Al met al een hele wandeling. Als ik later op google earth kijkt hoever het is kom ik op 4km. En dan moet ik ook nog weer terug lopen!

In de kijkhut zelf zie ik ook weer een groep kleine zwanen, maar op grotere afstand. Ook de andere watervogels wagen zich niet dicht bij de hut. Een grote zilverreiger staat vlak naast de zwanen zijn veren te poetsen. Op een gegeven ogenblik irriteert hij zich ergens aan en begint hij te schreeuwen. Op de foto lijkt het net of hij aan het lachen is.

De lachende reiger

De lachende reiger

Om je een beeld te geven van het uitzicht vanuit de hut hier even een overzichtsfoto.

Delta Schuitenbeek

Delta Schuitenbeek

Op de achtergrond zie je de oude zeedijk van de Putterpolder. Via die route ben ik komen lopen. Er zijn slechtere plekken te bedenken toch?

Dan komt er een vogel wat dichter bij de hut: een vrouwtje van de grote zaagbek. Ze land vlak voor de hut, maar zwemt er gelijk weer vandoor. Ik kan toch nog deze foto maken.

Grote zaagbek

Grote zaagbek

Gelukkig kijkt ze net nog even om.

Dan is het ook voor mij tijd om te vertrekken. Ik moet nog een uur teruglopen naar de auto! Dus statief op de nek en een flinke pas erin. Als ik zo langs een slootje loop zie ik opeens een blauwe schicht voorbij schieten: een ijsvogeltje! Als een volleerd coureur scheurt ie over het water en verdwijnt uit het zicht. Toch altijd weer gaaf om er één te zien, ook al is het maar in een flits. Even later loop ik weer op de dijk en kijk of ik nog wat leuks in het water zie. En deze pijlstaart is zeker leuk!

Pijlstaart

Pijlstaart

Een prachtige eend en ik zie ze niet al te vaak. Daarom ben ik best blij met deze foto, ook al is het fotografisch nou niet echt een hoogstandje. Ik vervolg mijn weg en als ik vlak bij de auto ben zie ik nog een eendje zitten. Niet in het water deze keer, maar op een basaltblok onder aan de dijk. Het is even zoeken naar een opening tussen het riet, maar uiteindelijk kan ik deze foto maken.

Smient vrouwtje

Smient vrouwtje

Ze houdt me goed in de gaten, maar blijft gelukkig rustig staan.

En zo kom ik weer bij de auto. Een fikse wandeling, maar het was het zeker waard. En een beetje beweging is voor niemand verkeerd!


De fotograaf

24 maart 2013

Het is nu officieel: de nieuwe ijstijd is begonnen. Op het moment dat de bloemen zouden moeten gaan bloeien, de bijtjes uit hun nest zouden moeten komen is het ijzig koud. Een temperatuur van  -3 graden en een krachtige noordooster leveren een gevoelstemperatuur van -15 graden op. Een normaal mens blijft dan in zijn bed liggen en draait zich nog eens om.

Het is half zeven als een fotograaf zijn auto parkeert en tegen de wind in naar de plas loopt. Een bontmuts op zijn hoofd, wanten aan, een rugzak gevuld met apparatuur en een statief op zijn schouder. Wat heeft die hier in vredesnaam te zoeken op dit onchristelijke uur? Er lopen wel wat edelherten in het bos, maar voor goede foto’s is het nog te donker. De zon is nog niet eens op. Hé wacht… zou dat het zijn? De zonsopkomst fotograferen levert vaak mooie beelden op. Laten we hem volgen.

En inderdaad, hij stelt zijn apparatuur op en wacht tot de zon in een explosie van kleuren boven de einder verschijnt.

Zonsopkomst boven de Oostvaardersplassen

Zonsopkomst boven de Oostvaardersplassen

Ik moet het toegeven: vroeg opstaan in deze kou loont wel. Anders hadden we dit allemaal gemist. Maar echt prettig is het niet hier buiten. We staan pal in de wind, die over  het ijswater aan komt waaien. Onze fotograaf kan nog net zijn statief opvangen als die omwaait. Dat was op het nippertje!

De zon is nu weer verdwenen achter de sluierbewolking, maar onze vriend heeft er nog geen genoeg van. En dus lopen we nog even met hem mee. Gelukkig kan ik mijn handen diep in de zakken steken en hoef ik geen kleine knopjes op een camera te bedienen.

Opeens verschijnt er een grote vogel aan de nog oranje-gele hemel. Een reiger? Nee, ziet eruit als een roofvogel. Maar veel groter dan een buizerd of kiekendief. Het zal toch niet? Maar het is onmiskenbaar: grote rechthoekige vleugels met uitstekende vingers. Dit moet een zeearend zijn! Ik zie de fotograaf met zijn camera in de weer om de instellingen goed te krijgen. Dat valt nog niet mee met half bevroren vingers. Hij moet opschieten! Anders is de vogel letterlijk gevlogen. Dan maar schieten en later kijken wat het geworden is. En dat doet hij dan ook.

Zeearend

Zeearend

Op zo’n moment vergeet je de barre omstandigheden en geniet je na van het moment wat je juist hebt meegemaakt. Wat een prachtig dier zeg. Eentje die respect afdwingt. De arend vliegt verder de plassen in, waar hij ergens buiten het zicht op de grond landt.

Als je mocht denken dat de fotograaf, met deze prachtige momenten in de pocket, het voor gezien houdt, heb je het mis. Onverschrokken loopt ie verder. Kop in de wind en de muts half over de ogen. Laat ik dan toch maar meegaan. Wie weet wat we nog meer gaan zien. Volgens mij is hij zo iemand die als het ware mooie momenten als een magneet naar zicht toe trekt.

We komen nu bij de rand van het meer. De golven slaan zich stuk op de oever. Bij deze temperaturen levert dat bizarre ijssculpturen op. Een kolfje naar de hand van onze vriend.  Maar wacht.. wat doet ie nu? Hij zal toch niet! Maar ja hoor: gewoon plat op de buik tussen het ijs om onder een mooie hoek te kunnen fotograferen. Hij liever dan ik!

Natuurlijke ijssculpturen

Natuurlijke ijssculpturen

Ook moet hij weer wisselen van objectief. Dus de handschoenen gaan weer uit. De groothoeklens wordt weer uit de tas gehaald voor een overzichtsfoto. Na het wisselen moeten eerst de vingers gemasseerd worden om ze weer op temperatuur te laten komen. Je zou denken dat het indrukken van een knopje niet zo heel moeilijk is, maar met bevroren vingers schijnt het toch lastig te zijn. Gelukkig komt het goed en wordt onderstaande foto gemaakt.

De nieuwe ijstijd

De nieuwe ijstijd

Ik zie dat er geflitst wordt bij het maken van deze foto. Daardoor springt het ijs mooi naar voren en wordt de achtergrond wat donkerder.

Er is genoeg ijs, dus ik vrees dat we nog wel even zullen blijven. Het volgende onderwerp is wat meer abstract. Eerst maar eens de foto.

IJsballtjes

IJsballetjes

Aan de voet van elke rietstengel zit een stukje ijs. Door de golven verdwijnen ze af en toe even onder water. Hierdoor komt er weer een klein laagje ijs  bij. En dat is dus al de hele nacht aan de gang.

En zo struinen we de waterkant af. Nog steeds gegeseld door die harde ijzige wind. Gelukkig hebben we nu wind tegen, dus als we straks teruglopen hebben we hem in de rug. En eindelijk is het dan zo ver. De fotograaf is kennelijk tevreden met de oogst en keert zich om. Terug naar de auto en wat mij betreft snel naar huis voor een hete kop chocolade! Blijkbaar denkt de fotograaf er ook zo over, want de terugweg verloopt een stuk sneller als de heenweg. Er worden wel wat foto’s gemaakt, maar ik zie dat de echte toewijding minder is. En ik vind het prima: ben ik ook sneller weer thuis.

Toch komt er nog één moment: plotseling vliegt een grote zilverreiger op uit het riet. Ik had hem echt niet gezien! De fotograaf reageert razendsnel en maakt een aantal foto’s van de wegvliegende reiger. Toch knap dat ie nog een scherpe foto weet te maken in die paar seconden.

Grote zilverreiger

Grote zilverreiger

We zijn weer bij de auto van onze kiekjesmaker. Daar spreek ik hem toch even aan en het blijkt een hele aardige vent te zijn. Ik bedank hem voor de mooie momenten. Maar volgens hem hoef ik hem niet te bedanken. De natuur schotelt dit ons gratis voor. We moeten er alleen ons huis voor uit. Ook al is het weer niet echt uitnodigend. Ik neem me voor dit advies vaker op te volgen.


Een rondje Arkemheen

3 februari 2013

Arkemheen bij Nijkerk is één van de oudste polders van Nederland en dateert uit de 14-de eeuw. Het is nu een vogelrijk landschap en beschermt natuurgebied. Tot 1983 werd de polder droog gehouden door het stoomgemaal “hertog Reijnout”. Een markant gebouw in de vlakke polder.

Ik trek er in mijn auto op uit om te proberen de vogels in dit gebied te fotograferen en wat ik verder nog tegenkom natuurlijk. Met het raam omlaag en de rijstzak op het portier gebruik ik de auto als mobiele schuilhut. Ik hoop vandaag eindelijk een buizerd op een paaltje vast te kunnen leggen. En als het heel erg meezit een paar rammelende hazen. Zo wordt het genoemd als de mannetjes met elkaar op de vuist gaan om met de vrouwtjes te mogen paren. Zo vanaf  eind januari kun je dit schouwspel weer zien in de weilanden.

Na een bewolkte start van de dag breek dan toch de zon door. In het begin is er niet veel spannends te zien. Wel grote groepen goudplevieren en kieviten. Ik dacht altijd dat kieviten in de winter naar het zuiden trokken, maar velen blijven gewoon. En worden nog eens aangevuld met soortgenoten uit het noorden van Europa. Helaas willen ze niet echt dichtbij komen, dus onderstaande foto is een behoorlijke crop.

Kievit

Kievit

Mooie kleuren hebben ze als de zon er op schijnt!

Een stukje verder zie ik een andere bekende bewoner van deze polder: de grote zilverreiger. Mijn ervaring is dat ze erg schuw zijn en moeilijk te benaderen. Dit exemplaar landt gelukkig niet te ver weg en dus kan ik deze foto maken. Een mooi plaatje van hoe deze vogel de slootjes van de polder afstruint naar iets eetbaars.

Grote zilverreiger

Grote zilverreiger

Jammer genoeg vangt hij of zij niets in de tijd dat ik toekijk.

Ik rij weer verder. Eigenlijk vind ik deze manier van natuurfotografie maar niets. Je mist toch het lekker buiten zijn als je in je auto rondrijdt. Hoewel ik wel de wind door mijn haar voel. Het raampje staat open en er waait een koude bries. Ik krijg het zelfs een beetje koud. Kun je beter lopen, wordt je ook nog warm van! Maar er is geen andere manier om dichter bij de vogels in de kale polder te komen. Als je dat lopend of fietsend doet, zijn ze al gevlogen voordat ze binnen “schietafstand” zijn.

Dan trekt een andere witte watervogel mijn aandacht. En dat is er één die wel vrij makkelijk te benaderen is: de knobbelzwaan. Genieten van het malse gras ligt er een koppeltje in de wei naast de weg. Veel trekken ze zich niet aan van de auto die voor hun neus parkeert. Daarom kan ik dit portretje maken.

Knobbelzwaan

Knobbelzwaan

Werkten al mijn modellen maar zo goed mee. Dat zou het leven van een natuurfotograaf een stuk eenvoudiger maken!

Ondertussen ben ik recht tegenover het stoomgemaal beland. Het kanaal zit vol met smienten. Niet tientallen, maar honderden. Ze maken een heel grappig geluidje. Een soort van fluiten is het. De smient broed in zeer kleine aantallen in Nederland, maar ’s winters komen grote groepen uit Scandinavië hier overwinteren. Onder ander in de Arkemheen polder dus.

Een paar smienten

Een paar smienten

Als iemand ze even voor me telt, dan zet ik het precieze aantal er wel even bij 😉

Ondertussen is de ochtend al weer aardig op weg om middag te worden en heb ik nog geen buizerd of haas gezien. Ik besluit daarom een ander stuk van de polder te proberen. Deze ligt aan de oostelijke kant van de Nijkerkerweg die vanuit de Flevopolder komt. Hier kom ik een hele leuke vogel tegen: een zogenaamde soepgans, ook bekend als parkgans. Dat zijn van oorsprong tamme ganzen, die verwilderd zijn en zich eventueel kruizen met wilde ganzen. Zo heb ik ooit een koppeltje gezien van een boerderijgans met een grote Canadese gans. Deze gans heeft echter genen van de grauwe gans in zijn bloed.

Soepgans

Soepgans

Wat een mooi blauw oog heeft ie hè?

Ter vergelijking is dit een grauwe gans. Deze twee staan dus gezellig samen te grazen. Ik weet niet of dit nu zijn of haar partner is of één van de ouders.

Grauwe gans

Grauwe gans

Hoe mooi dit alles ook is, nog steeds geen buizerd op een paaltje!

Dan zie ik eindelijk een buizerd, alleen zit die niet op een paaltje, maar op de grond. En ook nog eens te ver weg. Een vogelaar vind hem wel interessant en observeert hem met een telescoop. Ik rij door en ik zie een einde verder een auto in de berm staan. Vaak zit er dan een fotograaf in die iets gezien heeft. Als er nog een auto zich bij de eerste voegt weet ik het zeker: daar is iets te zien. Rustig rij ik ook die kant op en dan zie ik waar ik op hoopte: mijn buizerd op een paaltje. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat zo graag wil, maar het is een foto die je gewoon in je bestand moet hebben. Als één van de auto’s verder rijdt neem ik zijn plaats in en kan ik mijn foto’s maken.

Buizerd op een paaltje

Buizerd op een paaltje

De zon is inmiddels verdwenen en dat is mijn geluk, want anders had ik behoorlijk tegenlicht gehad. Door de harde wind waait zijn verenkleed zo nu en dan op. Als hij op zo’n moment ook nog eens recht in de camera kijkt, krijg je zo’n plaatje.

Zijwind

Zijwind

Staat er zo niet op zijn mooist op, maar ik vind het wel een grappige foto. Lijkt een beetje op een soepkip als ik eerlijk ben. Maar wel een hele mooie hoor!

Op de valreep is dan toch nog één van mijn wensen uitgekomen! Het is weer een leuke ochtend geworden. Ik heb veel soorten gezien en een aantal mooie foto’s kunnen maken, waaronder dus degene die ik van te voren in mijn hoofd had.


Ondanks de regen

14 oktober 2012

Het eerste wat ik doe als ik vanochtend uit mijn bed kom is kijken op de buienradar. Helaas veel buien, die allemaal over Flevoland trekken. Het heeft geen zin om er lopend op uit te trekken, tenzij ik kletsnat wil worden. Laten we dat dus maar niet doen! Wat dan? Een aanlokkelijke gedachte is om terug mijn bed in te duiken en heerlijk uit te slapen tot een uur of tien. Maar ik schud die gedachte van mij af en besluit om naar de Lepelaarhut te gaan. Zit ik lekker droog en er is altijd wel wat te zien.

Als ik bij de hut kom, zie ik dat de schermen afgebrand zijn! Wat een vandalisme is dat nu weer!  Kan iemand mij uitleggen wat het nut van zo’n idiote actie is? Gelukkig is de hut gespaard gebleven, maar het heeft niet veel gescheeld  Ik installeer mij en wacht op de dingen die komen gaan.

Het verrast mij dat er bijna geen eend te zien is. Normaal gesproken zitten er altijd tientallen, of soms wel, honderden eenden op de plas. Nu alleen een groepje wilde eenden en daar houdt het dan ook mee op. Gelukkig hoef ik niet heel lang te wachten op de eerste actie. Achter op de plas zie ik een aantal zilverreigers en één daarvan besluit mijn kant op te komen. Hij land zo dicht bij de hut, dat ik hem ternauwernood nog volledig in beeld kan krijgen.

Landing

Tot aan zijn dijen staat hij in het water en ook van boven beginnen nu de eerste druppels neer te vallen. Jammer genoeg blijft hij niet lang en vertrekt hij weer naar de andere kant. Maar ik heb hem er mooi op staan.

Grote zilverreiger

Bijna niet te geloven dat deze mooie vogel voor 1980 eigenlijk niet voorkwam in Nederland. Maar door het ontstaan van de Oostvaardersplassen vonden ze een prachtig broedgebied, van waaruit ze heel het land gekolonialiseerd hebben. Nu is het een vrij algemeen voorkomende vogel.

Hoewel de eenden het laten afweten, zijn de aalscholvers natuurlijk wel present. Op de twee eilandjes zitten er tientallen. Dan gaat er een groepje van een stuk of twintig gezamenlijk op visjacht. Als groep werken ze de hele plas af. Dat heb ik nog niet eerder gezien en het is fascinerend om te zien. Nooit geweten dat deze vogels samenwerken bij het zoeken van voedsel. Weer wat geleerd!

Samen op jacht

Ik kon niet zien of ze erg succesvol waren, daarvoor zaten ze te ver weg. Deze foto was eigenlijk het enige moment dat ze binnen ‘schietafstand’ waren.

Wie wel succesvol is bij de jacht is een aalscholver die er op zijn eentje op uittrekt. En hoe!!! Hij heeft een enorme joekel van een vis te pakken gekregen. Dat levert dan weer een ander probleem op: hoe krijg ik die naar binnen? Voor mij een herkenbaar beeld: een vogel die een (te) grote prooi te pakken heeft. Zie: De reiger en de haas.

Grote vangst

Technisch gezien misschien geen topfoto, maar het moment is wel top! Zo af en toe verliest hij zijn grip en laat hij de de vis glippen bij het positioneren. Snel duikt hij hem dan weer op en doet een nieuwe poging. Uiteindelijk is de uitkomst hetzelfde als bij de reiger met de haas: de ogen zijn groter dan de keel. De aalscholver geeft het op en vertrekt met een lege maag.

Zo’n moment maakt het meer dan de moeite waard dat ik toch op pad ben gegaan en de verleiding om terug te gaan in mijn bed heb weerstaan. Maar ook hierna is er nog genoeg te zien. Zo komen twee knobbelzwanen langzaam richting de hut. De eerste besluit dat een regenbuitje een prima moment is om de veren te poetsen.

Poetsende knobbelzwaan

Ik vind het persoonlijk altijd wel mooi om bij witte vogels de omgeving wat donkerder te houden. Dan komt het onderwerp mooi naar voren. Zijn kompaan is niet zo poetserig, maar deze zwemt wel heel dicht voor de hut langs. Dat komt mooi uit, want nu kan ik, ondanks het donkere weer en de regen, een mooi portret van hem of haar maken.

Portret knobbelzwaan

Ik vind het altijd weer een beetje raar dat je zo dwars door de snavel heen kunt kijken.

Ik ging met niet al te veel verwachtingen op pad, maar ik heb me weer erg vermaakt vandaag. En ondanks de regen toch een paar mooie foto’s kunnen maken. Ik zit nu te wachten op een droge periode, zodat ik naar de auto kan lopen. Dat is toch iets van tien minuten, dus dat doe je ook niet zo maar in de stromende regen. Gelukkig klaart het even op en ik wil vertrekken. Maar dan komt er nog een keer een zilverreiger bij de hut. Net als bij de zwaan kan ik ook van deze vogel een portret maken.

Portret grote zilverreiger

Een mooie afsluiter van deze zondagochtend. Inmiddels is het toch weer gaan regenen en kom ik toch nat, maar tevreden, bij de auto. Ook een verregende ochtend kan dus nog genoeg moois opleveren.


Drama en vrolijkheid

2 maart 2012

Vandaag had ik een hele ochtend de tijd om foto’s te gaan maken. En hoewel er weer een grijze dag werd voorspeld had ik er zin in. Misschien wordt het saai, maar ook deze keer ging ik op pad in de Oostvaardersplassen. Voor mij blijft dat echter een prachtig gebied, waar veel te zien is. En lekker dichtbij natuurlijk!

Aangekomen bij het infocentrum van Staatsbosbeheer bleek dat het gebied bij Lelystad tot 10 uur afgesloten was. Daarom besloot ik eerst naar kijkhut ‘De Krakeend’ te gaan. Misschien waren de lepelaars al terug uit Afrika! Aangekomen bij de hut zie ik veel eenden en ganzen, die rustig op het water dobberen of op de kant aan het eten zijn. De rust van een vroege ochtend. Ondanks weinig fotomogelijkheden is dat toch genieten.

Plots zie ik vanuit mijn ooghoek een witte flits achter de hut voorbij schieten: een grote zilverreiger landde in het kleine plasje achter de hut. Gelukkig zijn er ook aan die kant kijkgaten en dus kan ik een aantal foto’s van deze sierlijke vogel maken.

Grote zilverreiger

Blijft toch een heel andere verschijning dan de meer ‘gewone’ blauwe reiger. Ik zit nog te wachten op het moment dat ik een keer de kleine zilverreiger tegenkom.

Dan hoor ik ineens gepiep in het riet voor de hut: een pimpelmeesje heeft zich gemeld. Met zijn snavel opent hij de rietstengels om het binnenste op te eten. Een leuk gezicht zo’n acrobaatje aan het werk te zien.

Acrobaatje

Eerder zag ik al dat ook andere vogeltjes, zoals het matkopje en de roodborst, in de winter het binnenste van rietstengels eten. Omdat het zo’n leuk vogeltje is nog een foto van deze kleine druktemaker.

Pimpelmeesje

Daarna heeft hij genoeg van de voorstelling en vertrekt weer. Net als ik trouwens, want het is inmiddels tien uur geweest en ik wil nog terug naar het gebied bij het infocentrum. Het gebied is nu open en al snel kom ik een groepje herten tegen. Ze houden me goed in de gaten, maar gaan er niet vandoor. Langzaam probeer ik een goede positie te vinden om tussen de takken door een aantal foto’s te kunnen maken.

Edelhert man

Ook een paar hindes behoren tot het groepje en ook deze moesten natuurlijk vastgelegd worden.

Edelhert hindes

De beesten zien er goed gevoed uit en hebben de winter goed doorstaan. Dat niet alle dieren de winter overleven wordt mij later pijnlijk duidelijk gemaakt. Een jong hert ligt vlak bij het pad. Iemand van staatsbosbeheer staat er vlak bij met zijn auto, maar het dier reageert helemaal niet. Het ziet er erg suf uit. Om het dier niet nog meer stress te geven loop ik door. Als ik later terug loop komt er net een tweede auto aangereden. De boswachter rijdt even door en stopt naast mij. Of ik wil wachten, want het dier zal worden afgeschoten om verder lijden te voorkomen. Het beleid is dat verzwakte dieren, waarvan duidelijk is dat ze het niet halen, worden gedood.  Vanuit de auto verschijnt de loop van een geweer en met een knal komt er een eind aan het lijden van dit jonge hert. De vorstperiode heeft een paar weken later toch nog een slachtoffer gemaakt.

Afschot

Op zich lijkt mij dit wel een goed beleid. Je voorkomt onnodig lijden en laat de natuur de selectie doen welke dieren sterk genoeg zijn om te overleven. UIteindelijk is voor elk beleid wel een aantal voors en tegens te bedenken. Je zult hoe dan ook in een afgesloten gebied aan één of andere vorm van beheer moeten doen. Het hert wordt tussen het riet gelegd en zal dienen als voedsel voor vossen, raven en roofvogels. Misschien ook nog wolven uitzetten in de OVP?

Na dit hoe dan ook wel treurige moment loop ik weer richting auto. Ik probeer op dit moment mijzelf te dwingen wat verder te kijken dan de beestjes en de bloemetjes als ik aan het fotograferen ben. En een meer abstractere weergave van de natuur om ons heen te maken. Deze foto is daar een voorbeeld van. Ben nog niet tevreden, maar het begin is er.

Boomstammen

Je ziet mooi dat de herten in de winterperiode flink gegeten hebben van de boombast.

Aangekomen bij de auto hoor ik nog een winterkoninkje die de lente in z’n bol heeft. Luid zingend laat hij weten dat dit zijn plekje is. Het zijn kleine razend snelle rakkers en moeilijk op de foto te zetten. Deze bleef gelukkig net lang genoeg zitten om er een mooie foto van te maken.

winterkoning

Zo kwam aan deze heerlijke ochtend, ondanks het jonge hert, een vrolijk muzikaal einde.


Polder Arkemheen

11 december 2011

Voor het eerst sinds een maand had ik eindelijk weer tijd om een ochtendje er-op-uit te trekken met mijn camera. Dit keer ging mijn trip naar een voor mij onbekend gebied: de polder Arkemheen bij Nijkerk. Een vogelrijk gebied en voor mijzelf had ik bedacht dat het wel eens tijd werd voor een mooie foto van de torenvalk. En die worden daar ook regelmatig waargenomen zag ik op waarneming.nl.

Vol goede moed dus ’s ochtends vertrokken en ik was nog op tijd om de zonsopkomst mee te maken. Net toen ik bij het oude stoomgemaal “Hertog Reijnout” aankwam piepte de zon boven de horizon uit. Met het oude gemaal (gebouwd in 1882) als blikvanger kon ik enkele mooie foto’s maken.

Stoomgemaal “Hertog Reijnout”

Een zonsopkomst is altijd mooi om mee te maken. De stilte is meestal oorverdovend en het licht en de sfeer veranderd per minuut. Onderstaande foto is 4 minuten na de eerste gemaakt en toch al weer heel anders.

Zonsopkomst

Nadat het licht wat sterker is geworden ga ik op jacht naar mijn torenvalk. Ergens vliegt ie hier rond en ik zal hem vandaag vastleggen! Ik rij met de auto de polder in en kom al snel bij een brede sloot die helemaal gevuld is met eenden. Om precies te zijn: smienten. Deze heb ik nog nooit van dichtbij gezien, maar wat een prachtige soort. Vooral de mannetjes zijn prachtig. Fotografisch gezien altijd lastig om zo’n grote groep vast te leggen. Dit is wat ik er van gemaakt heb.

Smienten

Na een tijd van dit schouwspel genoten te hebben ben ik verder gereden en vlak naast één van de weinige boerderijen liep midden op de weg een vogel die ik niet had verwacht. Deze verrassing was een fazantenhaan! Samen met een klein kippetje liep ie doodgemoederd op en langs de weg zaadjes te pikken. Hoewel ooit door mensen naar Nederland gebracht mogen we deze soort inmiddels wel tot onze vaderlandse fauna rekenen. Wat een kleurenpracht heeft deze vogel.

Fazant

Altijd mooi om een onverwachte ontmoeting te hebben. Maar nog steeds heb ik geen torenvalk gezien. Wel een aantal buizerds, maar die wilden vandaag geen van allen meewerken. Steeds vlogen ze op voordat ze binnen het bereik van mijn camera waren. Je hebt wel eens van die dagen, waarop het lijkt of de dieren er een spelletje van maken om net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te verschijnen.

Maar zo makkelijk krijgen ze mij niet klein, dus vol goede moed verder. Het valt mij op dat er veel zilverreigers in het gebied zijn. Ook dat is een vogel die moeilijk te benaderen is. Dat  dwingt je soms om wat meer van de omgeving mee te nemen in je foto. Eigenlijk vind ik dat best mooi op zijn tijd. Geeft een heel ander, completer beeld van de vogel in kwestie.

Zilverreiger in zijn habitat

Al met al ga ik best wel lekker, op de torenvalk na dan. En dan, eindelijk, zie ik hem zitten. Op een paaltje aan de linker kant van de weg. De goede kant dus, om vanuit mijn auto een foto te kunnen maken. Maar dan……… vliegt ie op. Damn! Volgens mij hebben de buizerds contact met hem gehad en doet hij mee met het spelletje “fotograafje pesten”. Een eind verder het veld in begint hij te bidden. Te ver weg voor een fatsoenlijke foto. Heb hem wel gemaakt natuurlijk, maar durf de foto hier niet eens te laten zien.

Ja wat doe dan? Gewoon doorgaan natuurlijk! Even verderop zie ik nog een torenvalk, maar  deze is al gevlogen voordat ik maar een beetje in de buurt kom. Ook wordt het nu drukker met fietsers en hardlopers. De kansen op mijn torenvalkfoto nemen steeds meer af. Helaas, vandaag zal het wel niet meer gebeuren.

Als laatste van deze ochtend wil ik jullie nog een merkwaardig stel laten zien. Het is bekend dat er hybriden voorkomen van deze twee soorten, dus helemaal uniek is het niet. Maar het blijft een vreemd gezicht: twee soorten die samen een koppeltje vormen. In dit geval een boerengans en een grote canadese gans. En het was echt een paartje. Verder waren er geen gansen te zien en ze bleven de hele tijd bij elkaar en gingen steeds samen verder.

Leuk koppel

En met dit voorbeeld van integratie tussen verschillende bevolkingsgroepen sluit ik mijn verhaal van deze ochtend af. Bedankt voor jullie belangstelling en tot een volgende keer. Hopelijk moet ik, en jullie, niet weer een hele maand wachten voordat ik weer tijd heb.


Oostvaardersplassen

13 november 2011

Het was hoognodig weer eens tijd om naar de Oostvaardersplassen te gaan. Zo dichtbij huis, maar toch zoek je het regelmatig verder van huis. Daarbij vergeet je wel eens de prachtige natuur om de hoek. Met als startpunt natuurbelevingscentrum ‘De Oostvaarders’ ben ik het fietspad langs de plassen afgelopen. Hier en daar heb ik ook nog een stukje van het Oostvaardersbos meegepikt.

Rond de parkeerplaats zijn er veel bomen gekapt. De restanten zijn opgestapeld en vormen zo stapels takken en stammen die veel gebruikt worden door roodborstjes, winterkoninkjes en heggenmussen om insecten te zoeken en hun territorium af te bakenen. Ook nu kwam ik een roodborstje tegen die op een uitstekende tak liet horen dat ie er was.

Hier ben ik

Een goed begin dus van deze ochtend: nog geen 10 meter van de auto en dan al zo’n leuke foto kunnen maken.

Een eind verder ligt de uitkijkheuvel bij het Jan v.d. Boschpad. Daar zijn altijd veel ganzen en eenden te zien. In de zomer ook lepelaars, maar die zijn nu vertrokken naar warmere oorden. Naast de heuvel ligt een klein plasje, wat afgescheiden van het grote water. Regelmatig staat daar een grote zilverreiger te vissen. Net op het moment dat ik verder liep, kwam hij aangevlogen en landde achter een klein eilandje. Vanaf het fietspad kon ik hem mooi observeren en natuurlijk foto’s maken. Het licht viel er mooi op. Door het wit moet je wel wat onderbelichten en daardoor lijkt de omgeving wat donker. Dit vind ik niet zo erg, want nu komt de vogel mooi naar voren.

Grote Zilverreiger

Ook op de rest van de route veel vogels: aalscholvers, roodborstjes, veel merels, een groepje wintertalingen, verschillende meesjes, futen natuurlijk en een primeur voor mij: een bruine kiekendief. Die vloog boven het rietveld een stuk verder het gebied in. Te ver weg om een goede foto te maken, maar toch goed herkenbaar. Verderop zag ik ook nog een grote zaagbek. Deze eendensoort is hier in de winter te gast.

Op de terugweg ben ik een eindje door het bos gelopen. Hier kon ik een paar leuke tegenlicht opnames maken. Dit geeft altijd een mooi sfeertje aan de foto’s. Onderstaande vond ik wel leuk en tijdens het bewerken kwam de vierkante uitsnede verrassend als mooiste naar voren.

Tegenlicht

Hierna was de koek op en was het tijd om weer naar huis te gaan. Alleen wil ik nog één foto laten zien. Die heb ik ’s middags genomen, tijdens een wandeling met het hele gezin in de Oostvaardersplassen bij Lelystad. Er stond een groepje konikpaarden, die trouwens helemaal niet schuw waren. Het leuke was dat een groepje spreeuwen op de ruggen van de paarden zaten. In Afrika heb je een vogeltje dat de Ossenpikker heet. Die haalt teken en insecten uit de huid van de daar levende grote grazers. In de Oostvaardersplassen hebben de spreeuwen die taak dus op zich genomen. Het was een leuk gezicht en de paarden leken het ook niet erg te vinden.

Ritje op het paard

Bedankt weer voor je belangstelling en tot een volgend bericht.


Vogelaar of fotograaf

18 september 2011

Vandaag had ik wat meer tijd om op pad te gaan. Hoewel de weersvoorspelling niet echt bemoedigend was, had ik er zin in. Omdat er buien voorspeld waren leek het mij slim om in een kijkhut te gaan zitten. Dan hou ik het in ieder geval droog.

Na een snel bezoekje aan de, voor mij nieuwe, hut in de Kamperhoek bij de Stichtse Brug, ben ik toch weer naar de Oostvaardersplassen gegaan. Ik ken daar een mooie hut, die niet al te druk is. Daar aangekomen lag de plas en de oevers vol met verschillende soorten eenden. Nu kun je je misschien voorstellen dat die nu niet de meest spannende foto’s opleveren. Een dobberende of slapende eend is eigenlijk best saai. Omdat er toch niet veel gebeurde heb ik toen maar geprobeerd om zoveel mogelijk verschillende soorten vast te leggen. Leuk om mijn lijst op waarneming.nl weer eens uit te breiden. In totaal kwam ik tot zo’n 17 verschillende vogelsoorten.  Variërend van gaai tot knobbelzwaan. Ik was dus eigenlijk van fotograaf veranderd in een vogelaar. Maar natuurlijk kwamen er ook een paar fotogenieke soorten voorbij.

Naast de hut waren twee lepelaars aan het rusten. Helaas gedeeltelijk afgedekt door het riet. Na verloop van tijd gingen de vogels op zoek naar eten en kon ik het typerende “lepelen” bekijken.

Lepelende lepelaar

De vogel op de foto liep erg mank, maar dat scheen hem of haar niet te hinderen bij het zoeken naar eten.

Naast deze witte waadvogel, was er nog een bekende witte vogel aanwezig bij de plas: de grote zilverreiger. Eerst te ver weg voor een mooie foto. Toen ie besloot om een ander plekje te zoeken vloog hij voor de hut langs en kon ik proberen hem in de vlucht te vangen. Onderstaand is het resultaat te zien. Vliegende vogels fotograferen is toch wel een hele leuke, maar niet altijd makkelijke, bezigheid.

Vliegende zilverreiger

Na dit succesje een tijdje gepraat met een collega fotograaf. Die had zich erg vermaakt met een groepje vogelaars. Blijkbaar was er een zeldzame valk in de buurt gesignaleerd. Hij vertelde dat na een berichtje al die mensen naar hun auto’s sprintten, om met z’n allen weg te scheuren naar de nieuwe plek waar hij gezien was. Lijkt me wel een komisch gezicht.

Daarna kreeg ik nog een tweede kans om een vliegende vogel vast te leggen. Een aantal nijlganzen vloog op en kwamen binnen het bereik van mijn camera langs. Veel van deze foto’s mislukken, maar soms zit er dan toch een mooie tussen.

Nijlgans

Ik ging verder met het spotten van vogels vanuit de hut. En waar ik al op hoopte gebeurde ook nog: de ijsvogel kwam langs. Hoewel ik hem nu al een paar keer op verschillende plekken gezien heb, blijft het toch een prachtig gezicht. Zo’n tropisch uitziend vogeltje in de grijze, regenachtige Hollandse polder. Omdat het even wat opklaarde was het licht ook nog redelijk mooi, wat een paar leuke plaatjes opleverde.

Wipstaartje

Ondanks de buien heb ik weer een hele leuke dag gehad. Een echte vogelaar zal ik wel niet worden, maar vogels zijn toch wel heel leuk om te fotograferen.

Meer foto’s op de vogel-pagina. (zie menu)


Uurtje OVP

3 september 2011

Niet veel tijd dit weekend, maar toch even een snel rondje gelopen bij de Oostvaardersplassen. Eindelijk was er weer eens een zonnig begin van de dag. Een beetje mistig, maar dat geeft net dat extra beetje sfeer aan sommige foto’s. Zoals bij de foto van deze grote zilverreiger. Stond rustig in de plas langs het Jan van den Boschpad te wachten op de vis die langs zou komen.

Grote zilverreiger

Staartmees

Even verderop zat een groepje staartmezen in de bosjes. Leuke vogeltjes die zich meestal in een groep verplaatsen. Tussen de takken door kon ik een paar leuke opnames maken. Voor mij was het de eerste keer dat ik deze soort op de foto kon zetten. Het is altijd leuk een persoonlijk primeurtje te hebben. Alleen jammer dat een collega fotograaf niet even het geduld had om te wachten tot ik klaar was. Ze liep achter mij langs en de vogeltjes waren gevlogen. BALEN!!!

Daarna verder gelopen en het bos ingegaan. Op sommige plekken scheen de zon prachtig door de bomen heen. Ik heb geprobeerd de sfeer in deze foto te vangen. Vind dat best nog wel lastig, maar met het uiteindelijke resultaat ben ik wel tevreden.

Go to the light

En zo kwam ik al weer aan het eind van dit kleine fotorondje. Tot slot thuis in de tuin nog even bezig geweest met dit lieveheersbeestje, die bezig was met zijn ontbijt. Het toppunt van biologische ongediertebestrijding.

Biologische ongediertebestrijding