Posts tagged “zon

Ameland – zonsopkomsten

4 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Dit jaar gingen we naar Ameland op vakantie. Naast de andere vakantie activiteiten ben ik er ook nog een paar keer op uitgetrokken om te fotograferen. Meestal om de zonsopkomst op het strand vast te leggen. Drie keer ben ik ’s ochtends hiervoor vroeg mijn bed uitgegaan. En drie keer was het totaal anders. De eerste keer waren en wolken en een smalle wolkenband in het noordoosten op de plek waar de zon opkwam.

Zonsopkomst Ameland 1

Als de zon nog laag staat worden de structuren in het zand mooi belicht en zijn ze goed te zien op de foto.

Zonsopkomst Ameland 2

Als je recht van boven de ribbels in het zand fotografeert krijg je een abstract plaatje. Het lijkt dan net een satellietfoto van een berglandschap

Zonsopkomst Ameland 3

De tweede keer dat ik er op uit trok was er veel bewolking. Vanuit het westen kwam een buienfront binnen drijven. Op de plek waar de zon op moest komen lag een weer een wolkenband.  Ik was nu op een andere plek, waar het strand heel breed is met voor de kust nog een grote zandbank. Hier kon ik niet verder, want met borden werd gewaarschuwd voor drijfzand. Het lage water zorgde voor een spiegeling toen de zon beven de wolken uitkwam.

Zonsopkomst Ameland 4

De bui vanuit het westen kwam nu snel dichterbij. En opeens ontstond er een regenboog. In combinatie met de donkere wolken en de door de zon beschenen duinen leverde dat een prachtig plaatje op.

Zonsopkomst Ameland 5

Typisch Hollands zomerweer zullen we maar zeggen.

Maar dat het ook anders kan bleek bij poging nummer drie. Deze keer was ik er ruim voor zonsopkomst en de onbewolkte lucht kleurde in prachtige pasteltinten. De tegenstelling met de vorige foto kon niet groter zijn.

Zonsopkomst Ameland 6

En als ik mij omdraaide zag ik de volle maan aan de hemel staan. Het geeft prachtig weer hoe het de sfeer is op de scheidslijn tussen nacht en dag. Ikzelf vind het altijd een heerlijk moment om buiten in de natuur te zijn. De rust en stilte is overweldigend en het is prachtig om de natuur te zien ontwaken.

Zonsopkomst Ameland 7

Tot zover mijn avonturen in de vroege ochtend. In een volgend blog zal ik wat laten zien van de dieren op Ameland. En daar hoefde ik soms het vakantie-appartement niet voor uit. Ook wel eens makkelijk. Het is tenslotte vakantie!


Een ochtend in de polder

24 maart 2012

Gelukkig heb ik er geen moeite mee om vroeg op te staan. Anders mis je zoveel mooie momenten. De zonsopkomst is zo’n moment. Daar kan ik niet genoeg van krijgen. Toen ik rond half 7 in de Eempolder arriveerde duurde het niet lang meer voor de zon tevoorschijn kwam boven de horizon. Als een grote rode bol deed ze haar best om de aanwezige grondmist weg te branden.

Rode bol

Ik heb bij deze foto eigenlijk weinig bewerkt. De kleuren waren in het echt ook zo!

De Eempolder is een uitgestrekt landschap van weiden onderbroken door slootjes en enkele aangelegde plassen met riet er om heen. In het midden staat een karakteristieke dode boom. Een dankbaar onderwerp voor fotografen omdat het zo’n mooi silhouet heeft. Ook ik kon de verleiding niet weerstaan, om hem vast te leggen tegen de opkomende zon.

Silhouet

Dit soort momenten duurt eigenlijk maar een paar minuten en de sfeer veranderd ook erg snel. Even later was de zon al weer een stuk hoger gekomen en kon ik, recht tegen de zon in, onderstaande foto maken. Misschien wel de beste ‘zonsopkomsfoto’ die ik tot nu toe gemaakt heb.

Gouden licht

Nog steeds genietend van de ochtendsfeer loop ik verder en kom bij één van kleine plassen. Daar zwemt een knobbelzwaan in het zachte ochtendlicht, terwijl de nevel nog niet helemaal is weggebrand door de opgekomen zon. Ook dat geeft weer een mooi sfeerbeeld.

Nevelzwaan

Dan is het tijd om de weidevogels, zoals de grutto, kievit en tureluur op te zoeken. Ik hoor ze al met hun kenmerkende roep rondvliegen. Voor mij is dat geluid één van de mooiste natuur- en lentegeluiden die ik ken. Ik wordt er altijd vrolijk van. HEERLIJK!

De beste manier om de vogels te benaderen, in het verder kale weidegebied, is met de auto. Die gebruik je dan als mobiele schuilhut. Vanuit hier probeer je dan de vogels, die vaak op paaltjes zitten, voorzichtig te benaderen. Blijkbaar is een auto minder beangstigend, dan een menselijke gedaante die aan komt lopen. Nadeel is dat je eigenlijk alleen vanaf de bestuurderskant foto’s kan maken. En dat is soms lastig. Soms zitten de vogels aan de ‘verkeerde’ kant (volgens mij doen ze dat expres), of staat de zon niet goed. Zo is het ook met deze grutto. Achteraf de enige van deze soort die ik vandaag op een paaltje aantref. Maar ook ‘verkeerde’ omstandigheden kunnen goed uitpakken.

Tegenlicht

Zo’n soort foto had ik al een tijdje in mijn hoofd en het is altijd mooi als je een keer in de omstandigheid komt dat je hem kunt maken.

Na deze meevaller, rij ik verder maar zie verder weinig meer binnen het bereik van mijn camera. Ik besluit dan ook de auto te verlaten en nog een stukje te wandelen. Dat is eigenlijk toch fijner dan in die auto te zitten. Weer heerlijk die vogelgeluiden om je heen en lekker in het zonnetje. Na een tijdje hoor ik gezang vanuit een rietkraag. Ik ben inmiddels aangekomen bij de rand van de polder, bij het Eemmeer. Op mijn gehoor afgaande spot ik een rietgors, die luid zingend in het riet zit. Best een lastig vogeltje om goed te fotograferen door zijn zwarte kop. Het is moeilijk om daar tekening in te houden. Toch is mij dat aardig gelukt dacht ik.

Rietgors

Ik ben erg blij met deze foto. De eerste keer dat ik deze soort fotografeer en dan ook nog in zo’n mooie pose.

Terug lopend naar de auto zie ik nog een mannetje van de bruine kiekdief voorbij zweven. Helaas niet goed op de foto kunnen krijgen, maar ook dan geniet ik van de ervaring. Ik besluit dan nog één rondje in de auto te maken en dan weer naar huis te gaan.

Vanuit de auto maak ik dan een aantal foto’s van de grutto’s in het weiland. Leuk, maar toch ben ik niet tevreden. Door het relatief hoge standpunt krijg je geen mooie achtergrond. Ik besluit iets uit te proberen en doe voorzichtig het autoportier open. Tot nu toe blijft de grutto zitten. Heel voorzichtig en langzaam kruip/loop ik half gebukt en achter een paal richting vogel. Als ik aankom bij het hek ga ik liggen. Vanuit deze lage positie komt de vogel veel mooier uit.

In zijn biotoop

Echt nooit verwacht dat deze vogel zou blijven zitten tijdens mijn sluipcapriolen. Zo zie je maar dat je het gewoon moet proberen. Soms lukt het! Het gelukt is nu trouwens toch aan mijn kant. Ook de graspiepers gingen meewerken. Deze ging er echt voor staan leek het wel! Volgens mij de houding van een topmodel.

Graspieper

Het grappige is dat ie een druppel boven op zijn kop heeft liggen. Geen idee hoe die daar komt. Wie het weet mag het zeggen.

Het volgende exemplaar dat ik tegenkwam, was toe aan een grondige poetsbeurt en vond het niet erg dat ik meekeek. Meestal plaats ik maar één foto van een bepaald dier, maar nu kon ik geen keuze maken. Vandaar deze kleine serie.

Poetsbeurt 1

Poetsbeurt 2

Poetsbeurt 3

Prachtig niet? Als je al mijn foto’s die ik gemaakt heb, snel achterelkaar bekijkt is het net een film. Als ik er nu zo over nadenk is dat misschien helemaal niet zo’n slecht idee voor een volgende keer. Mijn camera heeft een filmfunctie, dus waarom niet? Moet ik me toch maar eens in gaan verdiepen.

En met dit in het achterhoofd sluit ik dit blog af. Een heerlijke lente-ochtend in de polder. Wat wil een mens nog meer?


Op de heide

10 september 2011

De voorspelling van vandaag: zonnig en warm! Eindelijk! Na al die regen weer eens een kans om er met de camera op uit te trekken. Het was vanmorgen inderdaad droog, maar waar was de zon???? Een hardnekkig wolkenveld nestelde zich boven de Tafelbergheide tussen Huizen en Laren. En dat was mijn fotobestemming deze ochtend. Pas toen ik weer in de auto stapte om naar huis te gaan brak de zon goed door. Echt balen!

Zo, die frustratie heb ik even van mij afgeschreven, nu over wat ik tegen ben gekomen. Ook dat viel een beetje tegen. Heel weinig vogels gezien en ook de heidelibellen werkten niet mee. Ze vlogen wel rond, maar gingen niet even zitten. Maar wat ik de laatste tijd wel heb is dat ik niet zo nodig met veel foto’s thuis moet komen. Liever één prachtige foto, dan 10 wel aardige.

Ben een tijdje bezig geweest met deze leuke paddenstoeltjes. Het wordt nu echt herfst aan de vele paddenstoelen te zien. Dit is een rode russula soort. Ze zijn ongeveer 4 cm hoog en mooi van kleur.

Rode Russula soort

Op de heide was een groepje vogels bezig met foerageren. Ze waren erg moeilijk te benaderen. Tussen de heideplantjes waren ze erg lastig te zien en als je te dichtbij kwam, vlogen ze snel op om een stukje verder weer tussen de heide te landen. Uiteindelijk is het me toch gelukt een foto van dit vogeltje te maken. Na enige discussie op verschillende fora is eruit gekomen dat het een graspieper is.

Graspieper

Een paar tellen brak dan toch de zon even door de wolken heen. Gelukkig had ik net mijn groothoek op de camera zitten. Ik kon toen snel even een paar opnames maken van de bloeiende heide. Zonder de zon komt dat toch niet mooi over. Het blijft een prachtig gezicht zo’n paarse vlakte. De kuil op de foto is een leemkuil. Vroeger werd daar de leem afgegraven, die gebruikt werd om de vloeren en erven van boerderijen hard mee te maken.

Tafelbergheide

Dus toch nog een redelijk geslaagde ochtend, hoewel ik de zon wel gemist heb. Toen ik weer thuis kwam was de lucht helemaal opgeklaard. Grrrrrrrrrrrr…………………. Nou ja, volgende keer beter.