Posts tagged “zonnedauw

De Weerribben

10 juli 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In de afgelopen maanden ben ik twee keer naar de Weerribben geweest. Dat was voor mij de eerste keer en het heeft me zeker niet teleurgesteld. Ik heb er een berg foto’s aan overgehouden waarvan ik er in dit blog een aantal aan jullie wil laten zien.

De eerste keer ging ik speciaal voor de libellen. In de Weerribben vliegen een aantal bijzondere soorten rond en dus vertrok ik heel vroeg in de ochtend richting Noord-West Overijssel. De zon kwam net op toen ik arriveerde en dan begint het zoeken naar die mooie vliegende diamantjes. Die, als het goed is, op dit tijdstip nog zitten op te drogen tussen de begroeiing.

Het duurt niet lang voor ik de eerst gevonden heb. En als je dan langer op één plek blijft zie je de één na de ander. Mijn eerste ‘slachtoffer’ is de mooie viervleklibel. Een veel voorkomende soort, maar erg mooi.

Wat zijn ze mooi hè als ze onder de dauw zitten.

Vanuit een andere hoek lijkt net of hij aan het fierljeppen is. Zou best kunnen. Friesland is hier maar een paar kilometer vandaan.

Zoals ik al zei: als je ergens stilstaat zie je vanzelf meer libellen. Of, in dit geval, een juffer. Het kleine neefje van de libel, maar net zo mooi. Dit is de grote roodoogjuffer. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waar die zijn naam aan verdient heeft.

Ook nu maak ik weer foto’s vanuit verschillende hoeken. Het leuke, en vervelende, van juffers is dat ze altijd van je weg draaien en achter de stengel gaan zitten. Dus je bent wel haast gedwongen om steeds een andere hoek te kiezen.

Wat zie ik daar verschijnen in de achtergrond? Het is een andere soort libel: de bruine korenbout. Een niet heel veel voorkomende libel. Ik heb hem eerder kunnen fotograferen bij het Naardermeer. En ook hier neem ik even de tijd voor hem.

De dauwdruppeltjes glinsteren je tegemoet. Deze keer kruip ik er nog wat dichter op om de druppels nog beter te laten zien.

En zo ben je gewoon een uur bezig op een stukje van een paar vierkante meter. Wat een rijkdom om hier eventjes deel van uit te mogen maken.

Maar dan loop ik toch verder, benieuwd naar wat ik nog meer tegen ga komen na deze veelbelovende start. De zon is inmiddels volop aanwezig en ik voel de warmte toenemen. Dat heeft twee nadelen: de libellen drogen nu snel op en gaan zo vliegen en een ander insect wordt wakker. De knut! Een vervelend rotbeest, die met tientallen rond je hoofd vliegt en je van alle kanten aanvalt. Gek wordt ik er van! Het is bijna niet te doen om stil te staan. Misschien volgende keer toch maar even inspuiten met DEET! Maar zoals een goed natuurfotograaf betaamd ga ik stug door. Die jeukbulten deal ik later wel mee.

Het duurt nu wat langer voordat ik weer beet heb. Dan zie ik vlak langs het pad een libel hangen met een goeie schutkleur: de vroege glazenmaker.

Even verderop zie ik nog een libel Die heeft een wat kleurrijker plekje uitgekozen om op te warmen. Smaken verschillen nu eenmaal, ook in de libellenwereld. Het is een volgens mij een smaragdlibel.

Hoe warmer het wordt hoe meer libellen tevoorschijn komen. Op sommige plekken vliegen er tientallen rond. Een prachtig gezicht, maar niet meer te fotograferen. Zo heel af en toe zit er nog een uitslaper wakker te worden. Zoals deze Glassnijder.

Als iemand een verklaring heeft voor die naam, dan hoor ik het graag.

Uiteindelijk is het tijd geworden om weer te vertrekken. Weg van de knutten en de hitte, die het toch wel onaangenaam maken. Maar ik neem nog even de tijd om deze net uitgeslopen smaragdlibel te fotograferen.

Nu had ik aan het begin van dit blog over de heel bijzondere soorten die hier rondvliegen. En één daarvan zag ik dan toch op het laatste nippertje. Op een bankje, dus geen bijzondere foto, maar ik wil hem toch even laten zien. Hoe vaak zie je nou een gevlekte witsnuitlibel. Voor mij is het in elk geval de eerste keer.

Wat een beauty! Een prachtige afsluiting van mijn eerste bezoek aan de Weerribben.

Mijn volgende bezoekje was een paar weken later. Samen met een aantal andere leden van de natuurfotoclub VNF-Nijkerk hielden we excursie naar de Weerribben. Op een andere plek dan ik de eerste keer was. Ik was benieuwd of het weer zo’n succes zou worden als de eerste keer. We arriveerden wat later en er was geen dauw. Daarnaast waaide het ook nog eens stevig. Stilzittende libellen en juffers zaten er dus niet in deze keer. Maar ondanks dat was er genoeg te zien en te fotograferen.

Om deze grote roodoogjuffer te fotograferen moest ik mijn camera net boven het water houden. Er kwam zelfs een beetje water in mijn zonnekap te staan. Alles voor de foto!!!!

Later kwamen we langs een veld met zonnedauw. Daar zagen we een aantal gevangen insecten. Dit juffertje was reddeloos verloren. Ze zat helemaal vast met haar pootjes en vleugels. Ook dat is natuur.

Het is een breedscheenjuffer. Van voren gefotografeerd levert een een wat meer artistiek plaatje op, mede door de beperkte scherptediepte.

Je kunt niet helpen om medelijden te hebben met het beestje. Maar dit is een natuurlijke situatie en dan zal ik niet snel ingrijpen. Daarnaast is losmaken een bijna onmogelijke opgave. Overal zitten de kleverige druppels en de vleugels zijn al behoorlijk beschadigt.

Een ander slachtoffer van dit vleesetende plantje is nog groter: een oeverlibel. Ze mag dan een stuk groter zijn, maar ook zij komt niet meer weg zodra ze eenmaal vast zit in de kleverige massa. Toch indrukwekkend hoe de natuur te werk gaat en elke soort, plant of dier, zijn eigen specialiteit en eigenschappen heeft ontwikkeld.

Al met al een hele boel foto’s van twee tochtjes naar de Weerribben. En een veel langer blog dan jullie van me gewent zijn. Hopelijk ben ik jullie niet kwijt geraakt halverwege.

Dit blog is geheel gewijd aan de libellen, maar in de Weerribben fladderen ook heel wat bijzondere vlinders rond. Als toegift laat ik daar nog een aantal van zien. Niet de mooiste foto’s, maar wel heel leuk om tegen te komen in het veld.

Van links naar rechts: Grote vuurvlinder, grote weerschijnvlinder en zilveren maan.

Allemaal zeldzame vlinders in Nederland.

En hiermee sluit ik dit blog af. Ik denk dat de Weerribben op mijn lijstje komt van gebieden waar ik elk jaar naar toe moet. Dank voor het lezen en een reactie wordt erg op prijs gesteld. Tot blogs!

Advertenties

Van rood naar groen

7 juni 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag ga ik op pad naar een gebied vlak bij Nijkerk: Landgoed Appel. Ik hoop op libellen, maar verder heb ik geen specifiek doel. Ik kijk wel wat ik tegen kom. Wel wil ik er vroeg zijn, zodat de libellen nog nat zijn van de eventuele dauw. Maar het gaat thuis al mis: ik druk onbewust de wekker uit die om half 5 gaat en slaap lekker verder. Een uurtje later wordt ik weer wakker. Oeps! Snel aankleden en dan spring ik in de auto. De zon komt net op als ik weg rij. Onderweg zie ik dat de weiden op sommige plekken onder een laagje mist verdwijnen. De ochtendzon geeft er een prachtig lichtje bij. Als ik met vertraging op de plaats van bestemming kom is het oranje ochtendlicht al grotendeels verdwenen. Maar toch kan ik bij het ven nog deze foto maken.

Ven in ochtendlicht

Genieten toch? Een betere manier om de dag te beginnen kan ik niet verzinnen.

Ik speur de begroeiing af naar libellen, maar kan ze niet vinden. Ik besluit om even verder te lopen naar een andere plas. Daar zie ik wel een paar lege larvenhuidjes in het riet hangen, maar de libellen zelf zie ik niet. Verder lopend valt mijn oog opeens op een rode vlek op de grond. Als ik dichterbij kom zie ik wat het is: zonnedauw! Wat een geluk om zomaar onverwacht op dit prachtige plantje te stuiten.  De libellen zijn vergeten en ik duik met mijn neus tussen de vleesetende plantjes.

Zonnedauw

Automatisch zoek ik het tegenlicht op om de kleine kleverige druppeltjes waarmee ze insecten vangen te laten fonkelen. Dan is het een kwestie van door de zoeker kijken, draaien aan je scherpstelring en proberen een mooi beeld te vangen.

Fonkelend

Het plantje zelf is maar een paar centimeter hoog. Je moet dus echt plat op de buik om dit soort beelden te maken. Gelukkig heb ik een vuilniszak mee om op te liggen. De grond is namelijk verre van droog. In alle opwinding van deze vondst vergeet ik helemaal dat ik sinds kort een hoekzoeker in mijn fototas heb zitten. Ik had dus helemaal niet hoeven te gaan liggen, maar door de hoekzoeker van boven af kunnen kijken. Ik hou het er maar op dat ik er nog even aan moet wennen dat ik hem heb. Het houd me in ieder geval niet tegen door te gaan met het fotograferen van dit, letterlijk, schitterende plantje.

Lichtjesfeest

Dit is genieten met een grote G! Natuurlijk is het niet bij elke foto raak, maar door veel te proberen kom ik vanzelf op een foto uit. Ik moet er echt wel aan werken om uiteindelijk tot een foto te komen die mijn goedkeuring krijgt. De volgende komt ook door de keuring.

Duo zonnedauw

Ik zie geen kleine beestjes die vastzitten in de slijmerige afscheiding van dit plantje. Dat zou wel een mooie foto op kunnen leveren, maar helaas…….. Ik besluit dat ik voor nu genoeg aandacht heb besteed aan de zonnedauw. Maar een laatste foto mag nog meedoen in dit blog.

Bling-bling

Ik kom, niet al te soepel, weer overeind. Mijn foto-ochtend is nu al geslaagd! En ik heb nog een paar uurtjes voor me. Ik ga opnieuw op zoek naar libellen. Ik vind ze nu ook, maar vliegend boven het water. Een leuke uitdaging, maar niet voor vandaag.

Ik wandel terug naar het ven waar ik vanmorgen de eerste foto genomen heb. Die ligt iets meer in de schaduw, dus misschien zijn de libellen er nog niet zo actief. Als ik er kom wordt ik onthaald door “Het Groot Kikkerkoor”. Wat een herrie maken die beesten zeg! Als ik langs de waterrand loop is het plons, plons, plons en springen de kikkers die op de kant aan het opwarmen waren het water weer in. Het kikkerkoor zwijgt gelijk en de zangers verdwijnen onder het wateroppervlak. Ik zoek een plekje aan de waterkant en blijf rustig liggen. Met mijn camera in de aanslag natuurlijk. En het werkt: na een tijdje duiken er steeds meer kikkerkopjes op.

Kermit

Onderstaande foto vind ik vooral erg mooi omdat er een soort van mystieke waas over het water lijkt te hangen. In werkelijkheid is het de lichtval op golfjes, maar het geeft een heel mooi effect.

mystic waters

Nu het hele koor letterlijk weer boven water is kan het concert verder gaan. En ik zit eerste rang! Heel veel variatie zit er niet in de zang. Wat dat betreft kunnen ze nog wel wat leren van de merel die boven mijn hoofd zit te zingen. Maar ja, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en bij kikkers is dat nu eenmaal niet meer dan wat gekwaak. Maar ik moet wel toegeven dat ze dat dan ook met volle overgave doen.

Kwaak

 Ik blijf me even focussen op de kwakende kikkers met hun wangzakken. Als er ééntje recht voor me zit kan ik de foto maken die ik zo’n beetje in mijn hoofd had: recht van voren en met een mooie spiegeling.

Zwembandjes

Er is uiteraard een goede reden voor al dit gekwaak. De mannen willen een vrouwtje en vice versa waarschijnlijk. Er worden dan ook regelmatig duo’s gevormd, maar ook trio’s worden niet geschuwd.

Groene liefde

Het was vanmorgen een ochtend met verrassingen. De zonnedauw was een prachtige, toevallige ontdekking en ik had van te voren niet kunnen bedenken dat ik een dik uur aan de waterkant met kwakende kikkers bezig zou zijn. Maar dat is juist één van de leuke dingen van natuurfotografie. Je weet nooit wat je tegenkomt en moet vaak ter plaatste beslissen wat je precies gaat doen. Ik heb in ieder geval weer genoten en ik hoop jullie ook. Tot een volgende keer!


Het Kuinderbos

2 juni 2013

Vandaag is mijn bestemming het Kuinderbos in de Noordoostpolder. Dit gebied staat bekend om de vele libellen die er voorkomen en dus lijkt mij dat een heel geschikte plek om eens heen te gaan.  Het zou mooi zijn als ik een keer een uitsluipende libel zou zien. Als de libel als larve groot genoeg is geworden kruipen ze uit het water en verpoppen ze tot hun laatste vorm: een libel. Ze breken dan als het ware uit hun huid naar buiten. Het oude larvehuidje achterlatend.

Helaas staat er vandaag best veel wind. Niet de beste omstandigheden voor macrofotografie. En ik zie geen enkele libel of juffer. De natuur laat zich niet dwingen, dus verleg ik mijn focus. Ik weet waar hier zonnedauw groeit en de vorige keer toen ik hier was heb ik daar niets mee gedaan. Daar moet dus verandering in komen, dus ik stort me op dit ieniemini plantje. Ze zijn maar een centimeter hoog en dus lastig mooi te fotograferen. Gelukkig helpt de zon mij een beetje.

Ronde zonnedauw

Ronde zonnedauw

Als ik er nog een beetje dichter op kruip zie je dit.

Sprankelend

Sprankelend

Prachtig toch?  De libellen ben ik helemaal vergeten als ik hier zo mee bezig ben. Steeds op zoek naar een mooie compositie en de juiste lichtval. En dat is best nog lastig met zo’n klein plantje. Maar uiteindelijk ben ik erg tevreden over het resultaat. Hier nog een mooie afsluiter.

Druppelkrans

Druppelkrans

Het is inmiddels al een stuk later geworden en misschien zijn de libellen in de tussentijd wakker geworden. Maar of ze verstoppen zich, of ik kijk niet goed, want ik zie ze nergens. Het enige wat ik zie is dit.

Spinnenvoer

Larvenhuidje

Waarschijnlijk een larvehuidje die door de wind in het web is geblazen. Navraag op het forum van waarneming.nl levert ook nog een mogelijke naam op: Grote keizerlibel.

Omdat de libellen het laten afweten besluit ik de wandelroute om het meer te lopen. Ik zie dan wel wat ik tegen kom. Het zonnetje schijnt, de temperatuur is aangenaam, alleen de wind is wat aan de harde kant. Heerlijke omstandigheden dus voor een wandeling. Overal kleuren het fluitekruid en de boterbloemen het landschap en ik geniet van de omgeving.

Fluitekruid

Fluitekruid

Ik kom bij een stuk land waarop een aantal Welsh pony’s staan. Deze worden ingezet om het gebied te begrazen. Mooie kleine paardjes die zich niet door mij laten storen. Eentje komt zelfs even naar me toe om me te begroeten. Het is wel een mooi beeld die paarden in de met boterbloemen bezaaide wei.

Shetlander

Welsh pony

 

De bloemen worden volgens mij niet door de paarden opgegeten, maar het gras natuurlijk wel.

Grazen tussen de bloemetjes

Grazen tussen de bloemetjes

Ik loop verder en opeens hoor ik: “FRRRRRRRRRRRT”! Een libel land precies op mijn borstzak! Het is weer eens wat anders: de libel vind mij in plaats van andersom. Hij blijft ook rustig zitten, maar nu natuurlijk weer te dichtbij voor een foto. Lastige jongens die natuurfotografen. Het is ook nooit goed. Ik raak hem even aan en hij vliegt tussen het gras. Nu kan ik hem mooi fotograferen!

Gewone oeverlibel

Gewone oeverlibel

Het lijkt of hij een slak heeft gevangen, maar die zat er al toen hij daar landde. Natuurlijk maak ik foto’s vanuit allerlei hoeken. Deze is van precies de andere kant.

Tussen het gras en de bloemen

Tussen het gras en de bloemen

Ik denk dat ik deze tweede de mooiste vind. Wat denken jullie?

En zo kan ik toch nog afsluiten met een libel. En heb ik nog wat te wensen over. Want die uitsluipende libel moet ik natuurlijk toch nog eens vastleggen. Misschien de volgende keer?