Posts tagged “zonsopkomst

Vrolijke voorjaarsbloeiers

29 maart 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Lente!!!!!!!! Het is dan toch weer gebeurd: na een, niet zo’n heel bijzondere, winter is het lentegevoel in volle hevigheid uitgebarsten. En ik moet zeggen dat ik er wel aan toe was. De winter wilde, op een paar speldenprikjes na, toch niet echt van de grond komen. Dan maar liever een warm lentezonnetje en kleurige bloemetjes die overal hun kopjes boven de grond uitsteken. En dus trek ik er op uit om al dat moois vast te leggen.

Eerst stop: kasteel Staverden. Samen met mijn zus gaan we de vele krokussen proberen creatief in beeld te brengen. Na een lange winter duurt het altijd weer even om de slag van macrofotografie te pakken te krijgen. De eerste serie foto’s verdwijnen dan ook allemaal in de prullenbak. Maar gaandeweg de ochtend gaat het steeds beter.

Het zonnetje schijnt inmiddels over de bomen heen en verlicht de bloemetjes met zacht voorjaarslicht. Ideaal om een tegenlichtopname te maken. Ik vind het leuk hoe je de stamper en meeldraden als schaduw achter het bloemblaadje ziet.

Ook mijn zus is lekker bezig en samen hebben we een heerlijk foto-ochtendje met lekker voorjaarsweer.

Ik heb voor het eerst een wit parapluutje mee. Daarmee kun je het bloemetje in de schaduw zetten als het licht wat te hard wordt later in de morgen. Het levert mooie zachte kleuren op.

Naast de krokussen besteed ik ook nog even wat tijd aan de sneeuwklokjes. Bij de meesten is het mooiste er al vanaf, maar ik vind nog een paar die er nog fris bijstaan.

En om eens gek te doen maak ik ook eens een zwart-wit foto van deze bloemetjes. Het heeft wel wat vind ik.

Tot zo ver mijn eerste pogingen van 2017 met de voorjaarsbloeiers.

Een paar weken later trek ik er weer op uit. Nu leidt de reis me naar landgoed Amelisweerd bij Utrecht. Doel voor vandaag: bosanemoontjes. Dat is zo’n beetje de koningin onder de lentebloemen. Erg fotogeniek en daarom zeer in trek bij natuurfotografen. Ik verwacht dan ook een drukke dag in het bos. En ik weet dat er vandaag een fotoworkshop wordt gegeven. Om de drukte voor te zijn ga ik dus (weer) vroeg op pad. En dat heeft nog een voordeel. Ik kan zo de bloemetjes fotograferen in het eerste warme zonlicht.

Ik vind het altijd weer leuk om zo met het licht te ‘spelen’. Als je namelijk de andere kant op fotografeert krijg je een heel andere sfeer in je foto.

Ook mooi!

Maar snel zoek ik het warme licht weer op. Het duurt namelijk maar heel kort en daarna is de zon te fel om nog zulke foto’s te maken. Na veel proberen, van plek veranderen, kijken en de camera in allerlei posities te houden lukt het me om een feeëriek sfeertje te creëren.

Inmiddels wordt het steeds drukker en ook de workshopgroep is gearriveerd. Het is wel grappig om dat zo van een afstandje te aanschouwen. Toevallig ken ik de workshopleider via Facebook en het is altijd leuk om iemand dan live in het veld te ontmoeten en even een praatje te maken.

Ik laat de groep voor wat ie is en kijk nog verderop in het bos. Net als ik denk om weer naar huis te gaan, vind ik nog een leuk plekje met een paar fraaie exemplaren. En dus duik ik weer plat op de buik naast de bloemetjes. Ondertussen de commentaren horend van de wandelaars die in steeds grotere getale langslopen. De meesten vragen zich af wat er nou zo bijzonder is aan die kleine witte bloemetjes. Als ze me daar over aanspreken laat ik meestal één van mijn foto’s zien. Dan weten ze gelijk waarom er zoveel fotografen bezig zijn in het bos.

Ook nu heb ik mijn witte parapluutje gebruikt. Die behoort vanaf nu tot mijn standaard uitrusting. Met nog een laatste foto sluit ik dit blog over de voorjaarsbloeiers af. Ik vond het weer heerlijk om met de macrolens in de weer te zijn. En dat zal alleen nog maar meer worden de komende tijd!

Bedankt voor je belangstelling en tot mijn volgende blog.

Advertenties

Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.


Speldenprik van de winter

21 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hoewel we niet verwend zijn geweest de laatste jaren met winterweer, deelt Koning Winter zo af en toe een speldenprikje uit. Zo ook begin december toen we een paar koude nachten en dagen hadden. Gelukkig voor mij viel dat deze keer samen met het weekend, zodat ook ik de witte wereld in kon trekken.

Ik besloot naar de Hoorneboegse Heide aan de zuidkant van Hilversum te gaan. Daar was ik nog nooit geweest en het is altijd leuk om nieuwe gebieden te ontdekken. Nadeel is dat je nooit weet hoe het er precies uitziet en je moet dus ter plekke beslissen waar de mooiste stukken zijn.

Ik was er al voor zonsopkomst. Het was kraakhelder en de kou prikte in mijn gezicht. Heerlijk!!!

Hoorneboegseheide 1

Wat is de vroege ochtend toch een mooi moment. Hoewel vroeg? In deze tijd is het toch al kwart voor negen voordat de zon opkomt. Maar de sfeer is hetzelfde.

Nog mooier vind ik het als je de andere kant op kijkt. Dan komen de pasteltinten tevoorschijn.

Hoorneboegseheide 2

De kou straalt er van af.

Omdat het onbekend gebied is loop ik wel een beetje heen en weer te rennen. Zo lang duurt het mooie licht ook weer niet. Maar ik weet nu al dat ik hier vaker kom. Het is een prachtig stukje heide!

De rijp heeft alles bedekt met een laagje poedersuiker.

Hoorneboegseheide 3

De zon komt nu boven de bomenrij in de verte uit en het veld kleurt langzaam oranje/roze door het vroege zonlicht.

Hoorneboegseheide 4

Het maakt volgens mij niet uit naar welke kant je je camera richt. Overal zie je feeërieke plaatjes.

Nadeel van het late licht worden is dat al heel snel de hondenuitlaters, mountainbikers en wandelaars de heide overnemen. Het is dus al snel tijd voor een laatste landschapsopname. Ik probeer het eens recht tegen de zon in.

Hoorneboegseheide 5

Niet ontevreden over het resultaat.

Vanwege de drukte vervang ik de groothoek- voor de macrolens. Een kijken of ik iets kan maken van de rijp. Ik zie een klein stukje hangen aan een draad spinnenrag. Het kost even wat moeite om de achtergrond goed te krijgen, maar uiteindelijk komt er een leuke foto uit.

Hoorneboegseheide 6

Ook de grasjes zijn bedekt met een laagje ijskristallen en buigen onder het gewicht. Een mooi onderwerp voor een macrofoto.

Hoorneboegseheide 7

Omdat ik nog moet werken vandaag is het tijd om mijn boeltje bij elkaar te pakken. Het waren een paar heerlijke uren in een winterwonderland. Dat was echt lang geleden. Terugkijkend op mijn blog zie ik dat ik in december 2014 de laatste winterserie heb kunnen maken. Twee jaar geleden dus!

Nu maar hopen op een strenge winter in januari 2017.


Kootwijkerzand

22 juni 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is 28 mei en vandaag staat de tweede excursie van dit jaar op het programma. Met de fotoclub VNF-Nijkerk gaan we naar het Kootwijkerzand. Leuk, want daar ben ik nog nooit geweest. Nu hadden de organisatoren bedacht dat het wel mooi zou zijn als we de zonsopkomst mee konden maken. Dus hadden ze toestemming geregeld om voor zonsopkomst het gebied in te mogen. Er is alleen één nadeeltje: de zon komt op om half zes. Vertrektijd Nijkerk is half vijf. Dat betekend dat ik om vier uur uit Almere moet vertrekken. Half vier opstaan dus! Leuk hè, zo’n hobby?

Bij het Kootwijkerzand aangekomen is de vraag of het vroege opstaan zin heeft gehad. Een wolkenband aan de oostelijke horizon voorspeldt niet veel goeds voor een mooie zonsopkomst. Gelukkig voor ons laat de zon zich toch nog even zien. Hier bij de bekendste boom van het gebied.

Zonsopkomst Kootwijkerzand

Het blijft toch het mooiste moment van de dag wat mij betreft. Alleen ook altijd snel weer voorbij. Dus ook een beetje hectisch om de juiste composities te vinden. Hier nog een foto van dezelfde boom vanuit een andere hoek.

zonsopkomst Kotwijkerzand 2

Tijdens het maken van deze foto’s bleek er achteraf een paparazzi actief te zijn geweest.  Ik kreeg later van een clubgenoot onderstaande foto doorgestuurd. Laat ik deze actiefoto dan ook maar plaatsen. Kunnen mensen me eindelijk herkennen als ze me tegen komen in het veld  😉

Actiefoto

Rick, bedankt voor de foto.

Zoals op elke excursie zijn er ook nu een aantal opdrachten bedacht. Deze keer waren dat grillige structuren en dieptewerking. Verder een extra opdracht voor de liefhebbers: het maken van een panorama samengesteld uit tenminste 4 verticale gestitchte foto’s. Ik besluit met de structuren aan de gang te gaan. Ook wil ik wel eens proberen een samengesteld panorama te maken. Dat heb ik nog nooit gedaan, dus ben benieuwd wat ik er van kan maken. Ook hoe het werkt op de computer om die foto’s aan elkaar te plakken.

De zon is inmiddels volop aanwezig. De eerst nog aanwezige wolkenvelden zijn weggetrokken. Na een kleine omzwerving zijn we opnieuw bij de vliegden belandt die ik tijdens de zonsopkomst fotografeerde. Een enorme, uitwaaierende boom met verschillende stammen. Lastig om in één keer op de foto te krijgen, dus een mooi object voor een panorama van een aantal aan elkaar geplakte foto’s. Dus mijn statief voor de boom gezet, groothoek op de camera en na elke foto de camera een stukje draaien. Ik zorg ervoor dat de foto’s elkaar een beetje overlappen. Als het goed is kan Photoshop ze dan goed in elkaar passen. Uiteindelijk heb ik 8 foto’s genomen. Het plakken in Photoshop blijkt erg makkelijk (staat gewoon in het menu) en uiteindelijk is dit het resultaat.

panorama1

Een paar dingen vallen me op:

  1. de horizon is niet recht
  2. er zijn aan de boven en onderkant stukken afgesneden
  3. het kleurverschil in de lucht

Bij het maken van de panorama legt Photoshop de beelden over en naast elkaar. Blijkbaar vallen er boven en onder dan stukken af. Op de computer zie je dat als witte gebieden. Later moet je die er weer afsnijden. Volgende keer moet ik daar dus rekening mee houden en wat meer afstand houden tot het onderwerp. Ook moet ik er goed op letten dat mijn statief en statiefkop waterpas staan. Al met al een leuke opdracht en ik heb weer wat bijgeleerd.

Ik vervang de groothoeklens voor de macrolens. Op zoek naar structuren voor de tweede opdracht. Maar eerst zie ik nog allerlei klein spul op de plekken waar het zand begroeid is geraakt. Erg leuk om daar minilandschapjes van te maken.

Graspolletje

Ook staan er veel kleine bloemetjes tussen het mos. Ik dacht eerst dat het bloeiend mos was, maar het is een plantje genaamd heidespurrie. Nog nooit van gehoord, maar het is wel fotogeniek.

Heidespurrie

Na dit kleine intermezzo, dan toch op zoek naar structuren. Je hebt mogelijkheden genoeg: het zand, de plantjes, bladeren, boomschors of oud hout. Ik kies ervoor om me te focussen op oude boomstronken en takken. Het is een zoektocht naar structuren, kleuren, lijnen en compositie. De resultaten heb ik in onderstaande galerij weergegeven. Door op één foto te klikken kun je er doorheen bladeren.

Het leuke van zo’n opdracht is dat je andere dingen ziet dan normaal op een foto-uitje. Je wordt gedwongen anders te kijken en dat leidt dan weer tot andere foto’s. Misschien een goed idee om, als ik zelf op pad ga, ook maar eens een opdracht voor mijzelf te verzinnen!

Ondertussen geniet ik natuurlijk ook van de prachtige omgeving. Een uitgestrekt stuifzand gebied. Vooral de dennen die vaak op een heuveltje staan zijn mooie modellen om te fotograferen.

Kootwijkerzand

Ik ben niet bewust bezig geweest met de opdracht over dieptewerking, maar het pad tussen de heuvels door geeft wel dat effect in deze foto.

Wat mij betreft een zeer geslaagd uitje! Het vroege opstaan ben ik allang vergeten. En, niet onbelangrijk, het was gezellig om weer eens met een groep op pad te gaan. Altijd leuk om te zien hoe iedereen op zijn eigen wijze met fotografie bezig is. En op hoeveel verschillende manieren je één boom kan fotograferen. Inspirerend!

Met nog een laatste foto van het het gebied nemen we afscheid. Ik kijk nu al uit naar ons volgende clubuitje.

Vliegdennen op Kootwijkerzand


Een ochtend op het Dwingelderveld

31 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is al weer een tijd geleden, maar begin mei heb ik een ochtendje rond gedoold op het Dwingelderveld. Dit Nationale Park is een prachtig gebied in het mooie Drenthe en heeft een fraaie afwisseling van bos, heide en vennen. Ideaal dus voor een ochtendje natuurfotografie.

Ook vandaag ben ik weer vroeg op pad. Het mooiste moment van de dag, als de zon de nevel boven de vennen in vuur en vlam zet. Soms stop ik dan even met fotograferen en zit stil te genieten van al het moois dat zich voor mijn ogen afspeelt. Maar ik maak natuurlijk wel een foto zodat jullie mee kunnen genieten!

Nevelven in ochtendlicht

Ik moet mezelf er toe dwingen om niet als een gek te gaan rondrennen. Zoveel moois er er te zien. En het moment duurt maar zo kort. Als de zon hoger komt is de echt mooie sfeer snel verdwenen. Maar beter één of twee mooie foto’s dan twintig die het net niet zijn. Als de mist iets optrekt komen de bomen achter een ander ven langzaam tevoorschijn. Een heel andere sfeer als de eerste foto, maar minstens even mooi!

Ven op Dwingelderveld

Ik kan jullie vertellen dat deze foto nu bij ons in de huiskamer boven de bank hangt.

Een bijkomend voordeel van vroeg op pad gaan is dat je dit allemaal voor jezelf hebt. Heerlijk om tot rust te komen! Waarom was ik ook al weer vertrokken uit Drenthe? Misschien later als ik groot ben toch maar gaan Drenthenieren?

Ik wandel intussen rustig verder en zie in de verte de eerste schapen. Ook die horen hier thuis. Eerst maar even een foto van een deel van de kudde in het landschap. Voor deze keer omgezet in zwart-wit.

Zwart-wit landschap met schapen

Als ik dichterbij kom zie ik dat er een behoorlijk aantal lammetjes ronddartelen. Altijd goed voor een paar leuke plaatjes. En grappig om te zien hoe verschillend ze zijn. Van standaard wit tot bruin gevlekt.

Maar ik ben hier in de eerste plaats gekomen voor het landschap. Ik heb het idee dat het fotograferen van landschappen me steeds beter af gaat. Eerder was het nog wel eens een worsteling om het landschap om te zetten in een foto die weergaf hoe ik het landschap beleefde. Maar dat begint nu langzamerhand te komen. Schouderklopje voor mezelf!

Spiegelven Dwingelderveld

Even verderop kom ik bij een gedeelte dat het Holtveen heet. Daar staan een aantal dode bomen in het water die erg fotogeniek zijn. En hoewel de lucht wat interessanter zou mogen zijn, levert het toch een mooi plaatje op.

Holtveen

Nu lijkt het op al deze foto’s dat het water een oase van rust is, maar niets is minder waar. Veel eenden en ganzen vertoeven hier tussen het riet. Om dat te bewijzen even een paar foto’s van enkele bewoners van deze prachtige vennen.

Helaas loopt de ochtend al weer op zijn eind en is het tijd om terug te gaan. Als ik bijna bij de parkeerplaats ben kijk ik nog één keer achterom. Ik zie deze twee bomen in het veld staan. De eerste bladeren komen net te voorschijn. Als de zon er op schijnt is het net alsof ze licht geven.

Tweeling bomen

Een mooi beeld om de ochtend mee te eindigen.

Leuk dat je even met mij mee bent gewandeld en ik hoop dat je genoten hebt van het prachtige Drentse land.


Ochtendsferen in de OVP

9 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Terug van vakantie, maar ik ben nog steeds in vakantiestemming. Het beloofd weer een zonnige dag te worden vandaag en ik besluit vanmorgen op de fiets te springen en te kijken of ik wat bedauwde libellen kan fotograferen in het Kotterbos in Almere. Dat is 10 minuten fietsen. Ik wil er op tijd zijn voordat de dauw verdwenen is, dus vertrek ik voor zonsopkomst. De route leidt langs de Oostvaardersplassen. Als ik over het fietspad rij heb ik een prachtig uitzicht over de vlakte. Er hang in de verte wat mist. Hier kan ik niet aan voorbij gaan natuurlijk! De libellen moeten maar even wachten.

Ochtendsfeer in de OVP #1

Wat is het in de vroege ochtend toch heerlijk om buiten in de natuur te zijn!

Ik fiets langs het infocentrum “De Oostvaarders” en zet mijn fiets aan de kant. Hier moet ik toch wel even serieus mee aan de gang. De ganzen dobberen rustig in het water of grazen in het gras. Zo nu en dan vertrekt er een groepje.

Ochtendsfeer in de OVP #2

De zon piept dan boven de horizon uit en kleurt alles wat ik zie oranje. Niet een beetje oranje, maar echt koninklijk oranje.

Ochtendsfeer in de OVP #3

Eigenlijk moet je hier verder je mond bij houden en gewoon genieten. Ik zal daarom de beelden voor zich laten spreken.

Ochtendsfeer in de OVP #4

Als ik wat verder inzoom krijg ik nog een intiemer beeld van dit prachtig natuurgebied.

Ochtendsfeer in de OVP #5

In de achtergrond kun je nog een groep edelherten zien staan in de mist. Rechts vooraan is een heckrund. De zon klimt nu snel en de sfeer is net zo snel verdwenen. Ik neem nog een laatste foto.

Ochtendsfeer in de OVP #6

De oranje kleur verdwijnt en wordt vervangen door strakblauw. Het tempo waarin dit gaat verrast me steeds weer. Tussen de eerste en de laatste foto zitten maar 14 minuten! Ik ben blij dat ik de tijd heb genomen om hiervan te genieten. En nu richting de libellen!


Ameland – zonsopkomsten

4 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Dit jaar gingen we naar Ameland op vakantie. Naast de andere vakantie activiteiten ben ik er ook nog een paar keer op uitgetrokken om te fotograferen. Meestal om de zonsopkomst op het strand vast te leggen. Drie keer ben ik ’s ochtends hiervoor vroeg mijn bed uitgegaan. En drie keer was het totaal anders. De eerste keer waren en wolken en een smalle wolkenband in het noordoosten op de plek waar de zon opkwam.

Zonsopkomst Ameland 1

Als de zon nog laag staat worden de structuren in het zand mooi belicht en zijn ze goed te zien op de foto.

Zonsopkomst Ameland 2

Als je recht van boven de ribbels in het zand fotografeert krijg je een abstract plaatje. Het lijkt dan net een satellietfoto van een berglandschap

Zonsopkomst Ameland 3

De tweede keer dat ik er op uit trok was er veel bewolking. Vanuit het westen kwam een buienfront binnen drijven. Op de plek waar de zon op moest komen lag een weer een wolkenband.  Ik was nu op een andere plek, waar het strand heel breed is met voor de kust nog een grote zandbank. Hier kon ik niet verder, want met borden werd gewaarschuwd voor drijfzand. Het lage water zorgde voor een spiegeling toen de zon beven de wolken uitkwam.

Zonsopkomst Ameland 4

De bui vanuit het westen kwam nu snel dichterbij. En opeens ontstond er een regenboog. In combinatie met de donkere wolken en de door de zon beschenen duinen leverde dat een prachtig plaatje op.

Zonsopkomst Ameland 5

Typisch Hollands zomerweer zullen we maar zeggen.

Maar dat het ook anders kan bleek bij poging nummer drie. Deze keer was ik er ruim voor zonsopkomst en de onbewolkte lucht kleurde in prachtige pasteltinten. De tegenstelling met de vorige foto kon niet groter zijn.

Zonsopkomst Ameland 6

En als ik mij omdraaide zag ik de volle maan aan de hemel staan. Het geeft prachtig weer hoe het de sfeer is op de scheidslijn tussen nacht en dag. Ikzelf vind het altijd een heerlijk moment om buiten in de natuur te zijn. De rust en stilte is overweldigend en het is prachtig om de natuur te zien ontwaken.

Zonsopkomst Ameland 7

Tot zover mijn avonturen in de vroege ochtend. In een volgend blog zal ik wat laten zien van de dieren op Ameland. En daar hoefde ik soms het vakantie-appartement niet voor uit. Ook wel eens makkelijk. Het is tenslotte vakantie!