Posts tagged “photography

Oranjetipjes

20 mei 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Van half april tot half juni kun je één van de leukste vlindertjes van Nederland zien rondfladderen: het oranjetipje. Het is een echte lentevlinder en veroorzaakt dan ook bij menig natuurfotograaf lentekriebels. Ook ik ga dit jaar weer een ochtend op pad om dit kleine vlindertje te zoeken. En zoeken is het, maar daarover later! Omdat je ze het beste ’s ochtends vroeg kan fotograferen, dan zitten ze nog stil namelijk, sta ik weer eens om zes uur op zondagochtend naast m’n bed. Wat een hobby!

Ik rij naar een gebied met heel veel pinksterbloemen. Dat is de waardplant van deze vlinder en daar kun je ze dus vinden. Daar sta je dan. Een veld met duizenden bloemen en op zoek naar een vlindertje van een centimeter of twee. Ik loop langs de randen van het veld en scan met mijn ogen elk bloemetje af. De zon komt op en ik heb nog geen vlindertje gevonden. Maar ik hou mezelf voor dat de aanhouder wint. Maar na drie kwartier zoeken zonder resultaat begint de moed me toch een beetje in de schoenen te zakken. Zou het dan toch niet lukken vandaag? Niet dat dat de eerste keer zou zijn, maar leuk is het niet.

Maar dan, na bijna een uur, EINDELIJK! Twee mooie groene ogen kijken me aan vanuit de diepte.

Het is een vrouwtje. Geheel volgens de ‘regels’ hangt ze aan een pinksterbloem. De oogjes nog nat van de dauw. Wat een lekker gevoel om dan toch je doel te vinden. Natuurlijk neem ik lekker de tijd om deze schoonheid op de gevoelige plaat te zetten.

Op deze foto kun je mooi de gemarmerde onderkant van de vleugels zien. Ik probeer nog een andere achtergrond te krijgen door om de vlinder hen te draaien en te kijken hoe het beeld in de zoeker veranderd. Ik kom hier op uit.

Mooi diertje toch? Het ontbreken van de oranje vlek aan de binnenkant van de vleugel verteld me dat het een vrouwtje is. Na de foto’s kijk ik even om me heen en tot mijn grote verrassing zie ik op een meter of drie een paartje hangen tussen de bloemen. Wat een mazzel! Zo loop je een uur te zoeken en zo zie je ze vlak voor je neus hangen. En nog wel een parend paartje. Voor mij een primeur.

Ik ga nu helemaal los om dit stelletje zo mooi als mogelijk in beeld te brengen. Dat hebben ze wel verdiend.

Je ziet de oranje vlek van het mannetje doorschijnen op de achtervleugel. Als ik dit op de display van mijn camera zie verschijnen, kun je je voorstellen dat ik er erg vrolijk van word.

Ook nu kijk ik of er vanuit een ander standpunt nog een mooie foto gemaakt kan worden. Dat lukt. Heel anders van sfeer dan bovenstaande foto, maar minstens zo mooi. Ik heb het geluk dat ze op een mooi gebogen bloemetje zitten.

Al met al is het een geweldige ochtend geworden. Ik zal nog dikwijls nagenieten van deze foto’s.


Lauwersmeer

14 april 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat de eerste excursie van VNF-Nijkerk in dit jaar gepland. Met z’n tienen gaan we het Lauwersmeergebied verkennen. Ter plekke bij de Ezumakeeg verdelen we ons over de vijf auto’s, zodat iedereen goed zicht heeft op de rietkragen. Ik zeg expres rietkragen, want vogels laten zich bijna niet zien. Heel af en toe vangen we een glimp op van een rietgors. Maar de gewenste blauwborsten zijn in geen velden of wegen te zien.

Na anderhalf uur speuren verzamelen we ons weer en besluiten we naar de andere kant van het gebied te gaan. Voor de echte vogelaars wordt er een kleine omweg gemaakt langs de zeldzame bonte kraai en de beflijsters die in het gebied zijn waargenomen. Voor mij iets minder interessant omdat ze buiten bereik van de camera blijven. Ik vermaak me even met de konikpaarden. Deze twee tieners oefenen alvast voor als ze later groot zijn.

Hierna wordt iedereen weer losgelaten en spreken we af elkaar bij het visrestaurant in de haven van Lauwersoog weer te ontmoeten. We komen langs een stuk riet waar bruine kiekendieven nestelen. We parkeren de auto in de berm en al snel stijgt een kiekendievenman recht voor ons op uit het riet. Soms heb je mazzel! Hij vliegt over de auto en haalt nestmateriaal. Dit is echt genieten!

Luuk, die bij mij in de auto zit, spot drie kiekendieven. Anderen hebben er zelfs vijf gezien. De show speelt zich af vlak voor onze neus en de camera’s ratelen dan ook lekker door. Om niet de hele blog te vullen met kiekendieffoto’s hier een kleine galerij.

Na zo’n drie kwartier is de voorstelling voorbij en verdwijnen de vogels steeds verder uit het zicht.

We hebben nog tijd om naar de hut bij het Jaap Deensgat te gaan. Helaas is het ook hier erg stil wat vogels betreft. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Tijd voor lunch! Ik denk dat de voorraad kibbeling wel zo’n beetje op was in het restaurant nadat wij langs gekomen zijn. Iedereen geniet van deze delicatesse. Na de lunch wordt het middagprogramma vastgesteld.

Eerst nog even kijken wat er in de haven te zien is. Aan de waddenkant van de dijk scharrelen wat steenlopertjes rond op zoek naar een lekker maaltje. Eén exemplaar vond waar hij naar op zoek was.

Het verbaast me hoe tam deze soort is. Ook toen ik ze tegenkwam in IJmuiden kwamen ze heel dichtbij. Een andere steenloper had wat visafval gevonden op het haventerrein. Ik kon er rustig op een tiental meters naast gaan liggen om een foto te maken vanuit een laag standpunt.

Tot zo ver de haven van Lauwersoog. We gaan naar de dijk om het wad bij laag water te kunnen fotograferen. Ik kan het niet echt vinden. Uiteraard maak ik foto’s, maar de juiste compositie krijg ik niet voor elkaar. Gelukkig bieden de schapen op de dijk ook nog wat fotomogelijkheden.

We maken ons rondje Lauwersmeer af door af te sluiten op ons beginpunt. De hut aan de Ezumakeeg is de laatste stop van vandaag. De meeste van de groep houden het na een lange dag al snel voor gezien. Ik kan nog even blijven omdat ik rechtstreeks van huis hier naar toe ben gereden en dus geen carpoolmaatjes heb. En dat is een mazzeltje, want opeens wordt het licht erg mooi. Een paartje krakeenden geeft in dit mooie licht een poetsshowtje weg.

Het is altijd leuk om dan de vreemde houdingen die ze aannemen tijdens het poetsen te vangen in een foto. Hierboven staat het mannetje, maar het vrouwtje deed ook haar best.

Een andere soort die redelijk dicht bij de hut komt zijn de bergeenden. Lastig te fotograferen door het wit en het zwart in het verenkleed. Moeilijk om beide goed te belichten. Ik waag toch een poging.

Zoals je kunt bedenken ben ik blij dat ik nog even ben blijven hangen. Ik sluit dit verslag af met een groepje scholeksters die langs kwamen vliegen. Je moet even wat geluk hierbij hebben dat ze allemaal een leuke houding aannemen en mooi verdeeld zijn.

Al met al een geslaagde dag. Met voor mij als hoogtepunt de bruine kiekendieven en een mooie afsluiting in de kijkhut.


Vrolijke voorjaarsbloeiers

29 maart 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Lente!!!!!!!! Het is dan toch weer gebeurd: na een, niet zo’n heel bijzondere, winter is het lentegevoel in volle hevigheid uitgebarsten. En ik moet zeggen dat ik er wel aan toe was. De winter wilde, op een paar speldenprikjes na, toch niet echt van de grond komen. Dan maar liever een warm lentezonnetje en kleurige bloemetjes die overal hun kopjes boven de grond uitsteken. En dus trek ik er op uit om al dat moois vast te leggen.

Eerst stop: kasteel Staverden. Samen met mijn zus gaan we de vele krokussen proberen creatief in beeld te brengen. Na een lange winter duurt het altijd weer even om de slag van macrofotografie te pakken te krijgen. De eerste serie foto’s verdwijnen dan ook allemaal in de prullenbak. Maar gaandeweg de ochtend gaat het steeds beter.

Het zonnetje schijnt inmiddels over de bomen heen en verlicht de bloemetjes met zacht voorjaarslicht. Ideaal om een tegenlichtopname te maken. Ik vind het leuk hoe je de stamper en meeldraden als schaduw achter het bloemblaadje ziet.

Ook mijn zus is lekker bezig en samen hebben we een heerlijk foto-ochtendje met lekker voorjaarsweer.

Ik heb voor het eerst een wit parapluutje mee. Daarmee kun je het bloemetje in de schaduw zetten als het licht wat te hard wordt later in de morgen. Het levert mooie zachte kleuren op.

Naast de krokussen besteed ik ook nog even wat tijd aan de sneeuwklokjes. Bij de meesten is het mooiste er al vanaf, maar ik vind nog een paar die er nog fris bijstaan.

En om eens gek te doen maak ik ook eens een zwart-wit foto van deze bloemetjes. Het heeft wel wat vind ik.

Tot zo ver mijn eerste pogingen van 2017 met de voorjaarsbloeiers.

Een paar weken later trek ik er weer op uit. Nu leidt de reis me naar landgoed Amelisweerd bij Utrecht. Doel voor vandaag: bosanemoontjes. Dat is zo’n beetje de koningin onder de lentebloemen. Erg fotogeniek en daarom zeer in trek bij natuurfotografen. Ik verwacht dan ook een drukke dag in het bos. En ik weet dat er vandaag een fotoworkshop wordt gegeven. Om de drukte voor te zijn ga ik dus (weer) vroeg op pad. En dat heeft nog een voordeel. Ik kan zo de bloemetjes fotograferen in het eerste warme zonlicht.

Ik vind het altijd weer leuk om zo met het licht te ‘spelen’. Als je namelijk de andere kant op fotografeert krijg je een heel andere sfeer in je foto.

Ook mooi!

Maar snel zoek ik het warme licht weer op. Het duurt namelijk maar heel kort en daarna is de zon te fel om nog zulke foto’s te maken. Na veel proberen, van plek veranderen, kijken en de camera in allerlei posities te houden lukt het me om een feeëriek sfeertje te creëren.

Inmiddels wordt het steeds drukker en ook de workshopgroep is gearriveerd. Het is wel grappig om dat zo van een afstandje te aanschouwen. Toevallig ken ik de workshopleider via Facebook en het is altijd leuk om iemand dan live in het veld te ontmoeten en even een praatje te maken.

Ik laat de groep voor wat ie is en kijk nog verderop in het bos. Net als ik denk om weer naar huis te gaan, vind ik nog een leuk plekje met een paar fraaie exemplaren. En dus duik ik weer plat op de buik naast de bloemetjes. Ondertussen de commentaren horend van de wandelaars die in steeds grotere getale langslopen. De meesten vragen zich af wat er nou zo bijzonder is aan die kleine witte bloemetjes. Als ze me daar over aanspreken laat ik meestal één van mijn foto’s zien. Dan weten ze gelijk waarom er zoveel fotografen bezig zijn in het bos.

Ook nu heb ik mijn witte parapluutje gebruikt. Die behoort vanaf nu tot mijn standaard uitrusting. Met nog een laatste foto sluit ik dit blog over de voorjaarsbloeiers af. Ik vond het weer heerlijk om met de macrolens in de weer te zijn. En dat zal alleen nog maar meer worden de komende tijd!

Bedankt voor je belangstelling en tot mijn volgende blog.


Gewoon thuis

25 februari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Als eerste moet ik even mijn excuses aanbieden aan al mijn collega-bloggers. De laatste tijd heb ik nauwelijks gereageerd op hun verhalen en foto’s. Ik kom er gewoon niet meer aan toe. Geen tijd, geen zin, geen inspiratie.

Dit komt trouwens goed overeen met mijn eigen fotografie. Slecht weer en griepjes houden me thuis. Dus er is weinig te melden op fotografie-gebied. Het enige dat ik gedaan heb is wat vogels in de tuin vastleggen. Gewoon vanuit de woonkamer. Dus bij deze toch maar even wat beelden vanuit onze eigen achtertuin. De gebruikelijke tuinsoorten laten zich dagelijks wel een paar keer zien. Geen grote aantallen, maar toch leuk om zo af en toe een half uurtje te gaan zitten.

Tuinvogel 2017_1

Al jaren komt er een koppeltje Tukse tortels bij ons. Altijd waren ze met z’n tweeën. Helaas komt er de laatste weken nog maar één. Ik ben bang dat de ander ten prooi is gevallen aan een kat of een sperwer. Hopelijk vindt de overgebleven duif een nieuwe partner.

Tuinvogel 2017_2

De koolmees is ook een vaste bezoeker. Volgens mij is dit het mannetje, te herkennen de brede zwarte baan over de borst en buik. Bij het vrouwtje is die veel smaller en loopt minder ver door. Ze broeden regelmatig in het nestkastje dat aan ons huis hangt.

Tuinvogel 2017_3

De baas van het spul is dit roodborstje. Een fel beestje, die duidelijk laat weten wie zijn tuin dit is. Het is mijn favoriete model.

Tuinvogel 2017_4

Een blog over tuinvogels is natuurlijk niet compleet zonder meneer en mevrouw merel. Gelukkig zijn die ook de hele winter aanwezig. Zo te zien had mevrouw het een beetje koud toen ik deze foto maakte.

Tuinvogel 2017_5

Meneer ziet er wat frisser uit. Op dit moment klinkt ’s ochtends als ik om zes uur naar mijn werk ga hun heerlijke gezang weer. Voor het betere lentegevoel!

Tuinvogel 2017_6

Zoals je ziet ligt er een klein beetje sneeuw. Eén van de weinige keren deze winter in Almere. Op een andere winterse dag kon ik dit vinkje fotograferen met wat sneeuw.

Tuinvogel 2017_7

En zo is de maand februari voorbij gegaan zonder veel hoogtepunten wat fotografie betreft. Ik hoop dat maart zich van zijn meest zonnige kant gaat laten zien en dat ik er veel op uit kan trekken. Ik heb echt zin in het voorjaar! Hopelijk kom ik er dan ook weer toe om te reageren op andermans/vrouws blog.

Groet, René


Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.


Jaaroverzicht 2016

31 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het jaar is weer voorbij en eerlijk gezegd ben ik er blij om. Het was een jaar waarin niet alles gelopen is hoe je het van te voren zou bedenken. Vooral het feit dat mijn gezondheid vanuit het niets een gevoelige tik kreeg is van grote invloed geweest. Ook op fotografie gebied. Maar intussen heb ik dat achter me gelaten en kijk ik met een positieve blik naar 2017. Maar eerst kijken we nog even terug naar 2016.

Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Zo zijn er weer een aantal foto’s van mij in verschillende bladen verschenen en staat er, voor het eerst, een foto van mij in de Roots agenda. Ook een paar kleine prijsjes mogen ontvangen bij fotowedstrijden en, als klap op de vuurpijl, verkozen tot “fotograaf van het jaar” bij de fotoclub VNF-Nijkerk. Verder heb ik ook weer een aantal foto’s via mijn webshop verkocht en mocht ik voor de eigenaren van een vakantiehuisje in België mijn eerste “rapportage” maken.

Maar nu heb ik wel genoeg schouderklopjes aan mezelf uitgedeeld. Tijd voor de foto’s!

januari

edelhert duo portret

In januari een aantal keren naar de Oostvaardersplassen geweest. Dit duo-portret vind ik de mooiste van deze maand. Het feit  dat het op vijf minuten fietsen vanaf mijn huis is, maakt het voor mij nog specialer.

februari

Rietgors Arkemheen

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn eerste steenuiltje als foto van de maand zou uitkiezen of deze rietgors. Uiteindelijk gekozen voor de mooie achtergrond en het licht in deze foto. De foto is gemaakt in de polder Arkemheen bij Nijkerk.

maart

strekoefening

In maart ben ik begonnen aan mijn ijsvogelproject. Ik heb min of meer op twee nestplekken een paartje kunnen volgen. Hoewel de visoverdracht en de paring nog steeds op mijn wensenlijstje staan, was het een hele leuke ervaring om hier langere tijd mee bezig te zijn.

april

Meeuw-engel

Kan een doodgewone meeuw foto van de maand worden? Ja zeker, in ieder geval bij mij wel! De foto is genomen tijdens een excursie van de fotoclub bij de zuidpier van IJmuiden.

mei

Jonge zwaan

Met deze foto van een jonge zwaan bij ons in de wijk ben ik erg blij. Vanaf het moment dat het zwanenpaar ging broeden fietste ik op weg naar het station bijna dagelijks even langs om te kijken hoe het ging. Op moederdag kwamen er vijf kleintjes uit het ei.

juni

Juffer op libel

Geen moeite om deze maand mijn favoriet uit te zoeken. Een “once-in-a-liftime” moment met de uitsluipende libel en het lantaarntje dat op bezoek kwam.

juli

Weidebeekjuffer met klaver

Ook in juli een foto van een libelachtige. En nog wel de mooiste juffer van Nederland: de weidebeekjuffer. Samen met mijn zus Heleen een ochtendje op pad bij de Kromme Vecht bij Bunnik.

augustus

Parnassia

Deze foto heeft nooit in een blog gestaan, maar is voor mij toch de mooiste van augustus. Op vakantie in Oostenrijk kwam ik een veld tegen met daarin Parnassia. Een prachtig onderwerp, vooral als de dauwdruppels op de achtergrond meewerken voor een mooie bokeh.

september

Geelbuikvuurpad

Ook de foto van september is gemaakt op een excursie van VNF-Nijkerk. In de tuin van Edo van Uchelen kon ik deze geelbuikvuurpad fotograferen onder water.

oktober

Paddo in de nacht

Mijn workshop bij Andrea Gulickx leverde naast nieuwe inzichten en inspiratie ook bovenstaande foto op. Voor mij de foto van de maand oktober.

november

Lampje in het donkere bos

Het paddenstoelenseizoen was laat dit jaar, dus waren er in november nog genoeg te vinden. Dit kleine exemplaar kon ik vastleggen in Lage Vuursche.

december

Op de valreep dan toch nog een landschapsfoto in het jaaroverzicht. En nog een winterlandschap ook. Begin december heb ik gebruik kunnen maken van een paar koude dagen en nachten.

Kijkend naar deze serie zie ik in het begin van het jaar veel vogels, die gaande weg worden vervangen door macrofoto’s. Ik denk dat mijn hart toch steeds meer bij de macrofotografie komt te liggen. Komend jaar zal macro weer een grote plek innemen bij mijn fotografische uitstapjes. En wil ik me verder ontwikkelen op het gebied van de landschapsfotografie. Vandaar dat het wel leuk is dat ik het jaaroverzicht afsluit met een landschap.

Ik wil iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn blogs. Het aantal blogs is een stuk minder geworden dan de afgelopen jaren en ook reageer ik zelf minder op andere blogs. Het kost me gewoon veel te veel tijd om alles bij te houden. Misschien ga ik mijn website wel omvormen naar soort van fotogalerij. Maar er zal altijd een plekje gereserveerd blijven voor mijn blogs. Bloggen is dus zeker geen aflopende zaak. Ik zal volgend jaar vast elke maand wel een blogje schrijven en verheug me al weer op alle leuke reacties die ik krijg.

Tot slot wil ik al mijn volgers een fantastisch jaar wensen. Bedankt voor alle opmerkingen en reacties.


Speldenprik van de winter

21 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hoewel we niet verwend zijn geweest de laatste jaren met winterweer, deelt Koning Winter zo af en toe een speldenprikje uit. Zo ook begin december toen we een paar koude nachten en dagen hadden. Gelukkig voor mij viel dat deze keer samen met het weekend, zodat ook ik de witte wereld in kon trekken.

Ik besloot naar de Hoorneboegse Heide aan de zuidkant van Hilversum te gaan. Daar was ik nog nooit geweest en het is altijd leuk om nieuwe gebieden te ontdekken. Nadeel is dat je nooit weet hoe het er precies uitziet en je moet dus ter plekke beslissen waar de mooiste stukken zijn.

Ik was er al voor zonsopkomst. Het was kraakhelder en de kou prikte in mijn gezicht. Heerlijk!!!

Hoorneboegseheide 1

Wat is de vroege ochtend toch een mooi moment. Hoewel vroeg? In deze tijd is het toch al kwart voor negen voordat de zon opkomt. Maar de sfeer is hetzelfde.

Nog mooier vind ik het als je de andere kant op kijkt. Dan komen de pasteltinten tevoorschijn.

Hoorneboegseheide 2

De kou straalt er van af.

Omdat het onbekend gebied is loop ik wel een beetje heen en weer te rennen. Zo lang duurt het mooie licht ook weer niet. Maar ik weet nu al dat ik hier vaker kom. Het is een prachtig stukje heide!

De rijp heeft alles bedekt met een laagje poedersuiker.

Hoorneboegseheide 3

De zon komt nu boven de bomenrij in de verte uit en het veld kleurt langzaam oranje/roze door het vroege zonlicht.

Hoorneboegseheide 4

Het maakt volgens mij niet uit naar welke kant je je camera richt. Overal zie je feeërieke plaatjes.

Nadeel van het late licht worden is dat al heel snel de hondenuitlaters, mountainbikers en wandelaars de heide overnemen. Het is dus al snel tijd voor een laatste landschapsopname. Ik probeer het eens recht tegen de zon in.

Hoorneboegseheide 5

Niet ontevreden over het resultaat.

Vanwege de drukte vervang ik de groothoek- voor de macrolens. Een kijken of ik iets kan maken van de rijp. Ik zie een klein stukje hangen aan een draad spinnenrag. Het kost even wat moeite om de achtergrond goed te krijgen, maar uiteindelijk komt er een leuke foto uit.

Hoorneboegseheide 6

Ook de grasjes zijn bedekt met een laagje ijskristallen en buigen onder het gewicht. Een mooi onderwerp voor een macrofoto.

Hoorneboegseheide 7

Omdat ik nog moet werken vandaag is het tijd om mijn boeltje bij elkaar te pakken. Het waren een paar heerlijke uren in een winterwonderland. Dat was echt lang geleden. Terugkijkend op mijn blog zie ik dat ik in december 2014 de laatste winterserie heb kunnen maken. Twee jaar geleden dus!

Nu maar hopen op een strenge winter in januari 2017.